Sgoubaki

βλαξ

2011-09-05T13:35:00.001+02:00

Αν ποτέ θεωρήσεις τον εαυτό σου
πιο έξυπνο και μάγκα από τους υπόλοιπους,
έχεις ήδη αποκτήσει το πρώτο σήμα βλακείας...

Αν πια ζεις τη ζωή σου
με αυτό για σημαία
ε τότε είσαι
παρασημοφορημένος βλάξ!

Από το βιβλίο "Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή" Rainer Maria Rilke σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη (σελ 71-84) εκδόσεις Ικαρος

2011-07-22T14:12:00.002+02:00

Ρώμη, 14 του Μάη 1904

Αγαπητέ μου Κύριε Kappus,

Πέρασε τόσος καιρός από τότε που πήρα το τελευταίο γράμμα σας!.. Μη με συνεριζόσαστε: δουλειά στην αρχή, καθημερινές έγνοιες έπειτα, κακοδιαθεσίες τέλος, με εμπόδιζαν ολοένα να σας γράψω- κι ήθελα η απάντησή μου να είναι καρπός καλών και γαλήνιων ημερών. Τώρα νιώθω πάλι κάπως καλύτερα (νιώσαμε κι εδώ έντονα τις απότομες κι οδυνηρές αλλαγές που φέρνει πάντα η άνοιξη στη ψυχική μας διάθεση), κι έρχομαι να σας σφίξω το χέρι και να σας πω, όσο μπορώ πιο καλά ( και μόλη μου τη καρδία), τόσα και τόσα γύρω στο τελευταίο γράμμα.

Βλέπετε: έχω αντιγράψει εδώ το σονέτο σας, επειδή βρίσκω πως είναι όμορφο και απλό και όπως κάθε φόρμα, όπου το ποίημά σας γεννήθηκε, του επιτρέπει να πορεύεται με τόσο γαλήνια σεμνότητα. Οι στίχοι αυτοί είν’ οι καλύτεροί σας- απόσους έχω διαβάσει μέχρι σήμερα. Και τώρα σας στέλνω τούτο το αντίγραφο, επειδή ξέρω ότι είναι σπουδαίο, πόσο διδακτικό είναι να ξαναβρίσκεις το έργο σου γραμμένο από ξένο χέρι. Διαβάστε αυτούς τους στίχους, σα να ταν ξένοι, και θα νοιώσετε μέσ’ στα εσώτατα βάθη σας πόσο δικοί σας είναι.

Χαιρόμουν αληθινά σαν διάβαζα και ξαναδιάβαζα το σονέτο αυτό και το γράμμα σας. Σας ευχαριστώ και για τα δύο.

Μην αφήσετε να σας κυριέψει στη μοναξιά σας ανησυχία και ταραχή, επειδή νιώθετε μέσα σας έναν αόριστο πόθο να ξεφύγετε από τη μόνωσή σας. Ίσα-ίσα, αυτός ο πόθος- αν τον μεταχειριστείτε γαλήνια και στοχαστικά, σα μέσο για κάποιο σκοπό- θα σας βοηθήσει ν’ απλώσετε τη μοναξιά σας σε πιο πλούσιο και πλατύ χώρο. Οι άνθρωποι έχουν βρει για το κάθε τι την ευκολότερη (συμβατική ) λύση, την ευκολότερη απ’ όλες τις εύκολες λύσεις. Είναι, ωστόσο, φανερό πως πρέπει να στεκόμαστε στο Δύσκολο- κάθε ζωντανή ύπαρξη σ’αυτό στέκεται. Το κάθε τι στη φύση αυξάνει και «αμύνεται» κατά το δικό του τρόπο- από μέσα του πηδάει μια ατομικότητα ολότελα δική του, που μάχεται να μείνει δική του με κάθε μέσο κι ενάντια σε όλα τα εμπόδια. Λίγα πράγματα ξέρουμε- όμως για το ότι θα πρέπει να στεκόμαστε στο Δύσκολο θα είμαστε πάντα σίγουροι. Είναι γόνιμη η μοναξιά, επειδή είναι δύσκολη. Ένας παραπάνω λόγος για να επιχειρήσουμε κάτι , πρέπει να είναι η δυσκολία που αυτό παρουσιάζει.

Γόνιμος είναι κι ο Έρωτας: επειδή είναι δύσκολος. Έρωτας του ανθρώπου για άνθρωπο: ίσως αυτό να ‘ναι το δυσκολότερο απ’όσα μας έταξε η μοίρα, το πιο απόμακρο, η τελευταία δοκιμασία, το έργο που όλα τα αλλά δεν είναι παρά προετοιμασία και προπαρασκευή του. Γι’ αυτό κι οι νέοι- που είναι «αρχάριοι» στο κάθε τι- δεν ξέρουν ακόμα να αγαπούν: πρέπει να διδαχτούν τον έρωτα. Με όλο τους το είναι, με όλες τους τις δυνάμεις συμμαζεμένες γύρω στην ερημική φοβισμένη καρδιά τους, που οι χτύποι της ψηλώνουν ολοένα, πρέπει να μάθουν να αγαπούν. Ο καιρός όμως της μαθητείας είναι πάντα καιρός μακρόχρονου «εγκλεισμού». Έτσι είναι, για πολύ καιρό ο Έρωτας: μοναξιά ολοένα πιο έντονη και πιο βαθιά μόνωση. Έρωτας δε θα πεί να ανοίγεσαι ευθύς, να δίνεσαι, να ενώνεσαι κι κάποιον Άλλον (τι θα ήταν, άλλωστε μια ένωση δύο ακαθόριστων ακόμα, ατέλειωτων, ανοργάνωτων;)- είναι μια σπάνια ευκαιρία να ωριμάσεις, να αποχτήσεις μιαν υπόσταση δική σου, να γίνεις εσύ ένας ολόκληρος Κόσμος, για χάρη κάποιου άλλου, αγαπημένου προσώπου- είναι μια υψηλή, ακράτητη αξίωση, που σε χρίζει εκλεκτό της και σε σπρώχνει προς απέραντα πλάτη. Μόνο έτσι θα έπρεπε να μεταχειρίζονται οι νέοι τον έρωτά τους: σαν ένα καθήκον που τους υποχρεώνει να εργάζονται αδιάκοπα στο μέσα τους κόσμο («ν ακρομάζονται και να σφυροκοπάνε μέρα-νύχτα»). Δεν είναι ακόμα ώριμοι για το δόσιμο του εαυτού τους, για την εγκατάλειψη και το σβήσιμό τους μέσα σε ένα άλλο άτομο, για οποιοδήποτε τρόπο Ένωσης. (Πρέπει, πρώτα, και για πολύν-πολύν καιρό, να μαζεύουν και να θησαυρίζουν ολοένα.) Η Ένωση αυτή, το δόσιμο αυτό, είναι το στερνό σκαλοπάτι- ίσως η ανθρώπινη ζωή να μη μπορεί ακόμα να το χωρέσει.

Εδώ όμως λαθεύουν οι νέοι τόσο συχνά και τόσο βαριά: ορμάνε ακράτητοι ο ένας προς τον άλλον, όταν τους αγγίξει η αγάπη (είναι στη φύση τους να μην μπορούν να περιμένουν), σκορπίζονται εδώ κι εκεί, ενώ η ψυχή τους είναι γεμάτη ακεφιά, ακαταστασία και ταραχή… τι μπορεί όμως να βγεί από αυτό; Τι μπορεί να κάνει η ζωή τούτο το μπερδεμένο σωρό των μισοσπασμένων υλικών, που αυτοί τα ονομάζουν «ένωση» τους και πολύ θα ΄θελαν να τα ονομάσουν «ευτυχία» τους; Και τι τους μέλλεται το αύριο; Καθένας αφανίζεται για χάρη του άλλου κι αφανίζει σύγκαιρα τον άλλον κι άλλους πολλούς ακόμα, που ίσως να ερχόντουσαν κατόπι. Χάνει το νόημα της απεραντοσύνης, χάνει όλες του τις δυνατότητες- ανταλλάσει το «πήγαινε-έλα» των σιωπηλών γεμάτων υποσχέσεις, πραγμάτων, με ένα στείρο ανακάτεμα, απ’ όπου δε μπορεί να βγει άλλο τίποτα παρά σιχασιά, απογοήτευση και φτώχεια. Δεν του μένει παρά να γυρέψει σωτηρία σε μια από τις άπειρες συμβατικές καταστάσεις που είναι παντού στημένες, σα δημόσια καταφύγια, γύρω από αυτόν τον επικίνδυνο δρόμο. Καμιά περιοχή της ανθρώπινης υπόστασης δεν είναι τόσο πολύ γεμάτη από συμβατικότητες, όσο τούτη εδώ: σωσίβια, βάρκες και ναυαγοσωστικά είναι στη διάθεσή του, κάθε είδους βοήθεια που η κοινωνία έχει επινοήσει για αυτό το σκοπό. Για τους ανθρώπους ο έρωτας δεν είναι παρά μια απόλαυση, τον κατάντησαν λοιπόν κάτι εύκολο και φτηνό, ακίνδυνο και σίγουρο, όμοιο με τις απολαύσεις των δρόμων,

Αλήθεια, πόσοι και πόσοι νέοι στάθηκαν ανίκανοι να βρούν το σωστό δρόμο της αγάπης, για πόσους τα σύνορα του έρωτα σταματάνε στο εύκολο, βιαστικό δόσιμο του εαυτού τους! ( Οι περισσότεροι, άλλωστε, δε θα προχωρήσουν –σίγουρα- πιο πέρα από κει). Νιώθουν, πολλοί, να λυγίζουν κατ’ απ’ το βάρος αυτού του λάθους και πασχίζουν να κάνουν βιώσιμη και γόνιμη, με το δικό τους προσωπικό τρόπο, την κατάσταση αυτή που βρέθηκαν ριγμένοι. Η φύση τους τους λέει πως τα προβλήματα του έρωτα –λιγότερο από τα άλλα, που είναι το ίδιο σημαντικά- δε μπορούν να λυθούν σύμφωνα με τούτον ή εκείνον το γενικό κανόνα που εφαρμόζεται σ’ όλες τις περιπτώσεις. Νιώθουν πως τα προβλήματα αυτά- άμεσα προβλήματα ανθρώπου προς άνθρωπο- χρειάζονται, για κάθε περίπτωση, καινούρια, ιδιαίτερη, αποκλειστικά προσωπική απάντηση. Πώς όμως αυτοί- μια και μπερδεύτηκαν πια έτσι αναμεταξύ τους που δεν ξεχωρίζουν ο ένας από τον άλλον, μια και δεν έχουν τίποτα Δικό τους- πώς θα μπορούσαν να βρουν μέσα τους κάποια έξοδο, για να ξεφύγουν απ’ την άβυσσο όπου έχει βουλιάξει η μοναξιά τους;

Έρημοι κι αβοήθητοι, πορεύονται στα ο ένας κι ο άλλος. Σκορπάνε τις καλύτερες δυνάμεις τους για να γλιτώσουν από συμβατικότητες όπως ο γάμος, και πέφτουν σ’ άλλες συμβατικές λύσεις, λιγότερο χτυπητές, το ίδιο όμως θανάσιμες. Επειδή μονάχα για συμβατικότητες είναι άξιοι. Ότι βγαίνει απ’ αυτές τις βιαστικές κι ανυπόμονες, θολές και ταραγμένες ενώσεις, είναι πάντα συμβατικό. Κάθε σχέση που είναι καρπός αυτής της πλάνης έχει κάτι το συμβατικό, ακόμα κι αν είναι ασυνήθιστη (ή όπως λέει ο κόσμος, ανήθική). Κι ό χωρισμός ακόμα θα ‘ταν μια συμβατική χειρονομία, μια απρόσωπη τυχαία απόφαση, αδύναμη κι άκαρπη.

Στο δρόμο του Έρωτα (όπως και στο δρόμο του Θανάτου, που είναι δύσκολος κι αυτός) δε θα βρείς- άμα τον αντίκρυζεις σοβαρά- κανένα φως, καμιά απόκριση, ούτε σημάδι, ούτε χαραγμένο θα σε βοηθήσουν. Και για τα δύο τούτα καθήκοντα, που κρατάμε κρυμμένα μέσα μας και τα παραδίνουμε στους άλλους χωρίς να φωτίζουμε το μυστικό τους, δεν υπάρχουν γενικοί κανόνες. Όσο όμως πιο πολύ αποζητάμε τη μοναξιά στη ζωή μας, τόσο περισσότερο ζυγώνουμε το μεγάλο νόημα του έρωτα και του θανάτου. Οι απαιτήσεις που τραχύς και δύσκολος, ο έρωτας έχει από τη ζωή μας σ’ όλη της την πορεία, είναι πάρα πολύ βαριές, κι εμείς στα πρώτα μας βήματα, είμαστε πολύ αδύναμοι μπροστά τους. Αν όμως σταθούμε καρτερικοί και δεχτούμε τον έρωτα αυτόν σαν τραχιά μαθητεία- αντίς να χανόμαστε σε όλα κείνα τα εύκολα και κούφια παιχνίδια, που επινόησε ο άνθρωπος για να μην αντικρύζει κατάματα τη βαθύτατη σοβαρότητα της ζωής- ίσως τότε, κείνοι που θα ‘ρθουν καιρό έπειτ’ από μας, να νιώσουν μια κάποια πρόοδο κι ένα ξαλάφρωμα – και θα ταν σημαντικό τούτο.

Σήμερα μόλις, μπορούμε κι αντικρύζουμε χωρίς προκατάληψη τις σχέσεις ενός ανθρώπου με έναν τον άλλον. Οι προσπάθειές μας να «ζήσουμε» αυτές τις σχέσεις δεν έχουν μπροστά τους κανένα πρότυπο, κανένα παράδειγμα για να τις οδηγήσει. Κι όμως μέσα στο διάβα του καιρού υπάρχουν μερικά πρότυπα, που άλλο δε θέλουν παρά να βοηθήσουν τα δισταχτικά πρώτα μας βήματα.

Η Νέα Κοπέλα κι η Γυναίκα, στην καινούρια τους, την ατομική τους εξελικτική πορεία, μονάχα λίγον καιρό θα αντιγράφουν τις αντρικές συνήθειες, καλές και κακές, μονάχα για λίγο καιρό θα μαϊμουδίζουν τα αντρικά επαγγέλματα. Άμα περάσει η αβεβαιότητα των μεταβατικών αυτών περιόδων, τότε θα αποφανεί πως οι γυναίκες διάβηκαν από όλα αυτά τα (συχνά γελοία) μασκαρέματα, μόνο και μόνο για να ξεπλύνουν την εσώτατη ύπαρξή τους απ’ τις παραμορφωτικές επιδράσεις του άλλου φύλου. Οι γυναίκες – που μέσα τους κατοικεί μια ζωή πιο αυθόρμητη, πιο γόνιμη, γεμάτη από περισσότερη εμπιστοσύνη- είναι, σίγουρα, πιο ώριμες, πιο «ανθρώπινες» απ’ τον άντρα- το φαντασμένο κι ανυπόμονον αρσενικό, που καταφρονάει ότι νομίζει ότι αγαπάει, επειδή δε γνώρισε ποτέ την τραχιά καρποφορία των σπλάχνων, που θα του ξάνοιγε (όπως στη γυναίκα) τα μυστικά βάθη της ζωής. Αυτή η «ανθρωπιά» της γυναίκας, ωριμασμένη μέσα στον πόνο και την καταφρονιά, θα βγει στο φως της ημέρας, όταν η γυναίκα λυτρωθεί από τις κοινωνικές συμβατικότητες, όπου την καταδικάζει η αποκλειστικά θηλυκή υπόστασή της. Κι οι άντρες, που δε νιώθουν ακόμα σήμερα πως η ώρα αυτή ζυγώνει, θα ξαφνιαστούν με τον ερχομό της και θα νικηθούν. Δεν αργεί η μέρα (σίγουρα σημάδια το μαρτυράνε κιόλας, προπάντων στις χώρες του βορρά) δεν αργεί η μέρα που η Νέα Κοπέλα θα υπάρξει, η Γυναίκα θα υπάρξει- που οι λέξεις «νέα κοπέλα» και «γυναίκα» δε θα σημαίνουν πια μονάχα το αντίθετο του αρσενικού μα κάτι ξεχωριστό, που θα ‘χει δική του υπόσταση, κάτι που δε θα ‘ναι απλό συμπλήρωμα άλλου, μα ολοκληρωμένη μορφή της ζωής και της ύπαρξης : γυναίκα-γνήσιος άνθρωπος

Αυτή η πρόοδος (ενάντια στη θέληση του άντρα, που θα μείνει, στην αρχή, πίσω) θα μεταμορφώσει ριζικά την ερωτική ζωή, πλημμυρισμένη από τόσες πλάνες σήμερα: ο έρωτας δε θα ‘ναι πια σχέση άντρα με γυναίκα, αλλά Ανθρώπου με Άνθρωπο. Θα στέκει πιο κοντά στην ανθρώπινη φύση (γεμάτος άπειρη απαλότητα και σεβασμό, καλός και καθάριος σε όλα εκείνα που σμίγει και χωρίζει). Θα ‘ναι ο έρωτας που προετοιμάζουμε μ’ αγωνία και μόχθο: δύο Μοναχικοί Άνθρωποι, που θα προστατεύουν, θα συμπληρώνουν, θα περιορίζουν και θα σέβονται ο ένας τον άλλον.

Και τούτο ακόμα: μη νομίσετε πως χάθηκε ο μεγάλος έρωτας που σας κυρίευσε κάποτε στα εφηβικά σας χρόνια. Δε μέστωσαν, τότε, οι τρανοί κι ευγενικοί πόθοι και σχέδια που, σήμερα ακόμα, τροφοδοτούν τη ζωή σας; Πιστεύω πως αυτός ο έρωτας μένει έτσι άφθαρτος και δυνατός μέσα στη θύμησή σας, επειδή στάθηκε η πρώτη σας βαθιά μόνωση, ο πρώτος εσώτερος μόχθος που κάνατε στη ζωή σας.

Σας εύχομαι κάθε καλό, αγαπητέ Κύρια Κappus

Δικός σας
RAINER MARIA RILKE

Ο ΚΑΦΕΣ

2011-06-09T15:05:00.000+02:00

Τι ώρα είναι; Δεν έχω ιδέα… πόση ώρα κοιμάμαι άραγε… η ζέστη είναι αφόρητη.. ένα φανελάκι φοράω και η πλάτη μου, μούσκεμα στον ιδρώτα. Τα πόδια μου .. τα χέρια μου.. το πρόσωπό μου πρησμένα. Το παράθυρο πάνω από το κρεβάτι ανοιχτό… ο βασιλικός φουντωτός, καμαρωτός και μυρωδάτος στο πρεβάζι. Κάποιος ποτίζει έξω… μάλλον η γιαγιά. Πάω στο μπάνιο ρίχνω νερό στο πρόσωπό μου… στα χέρια μου και στο στέρνο μου… δε σκουπίζομαι, αφήνω το νερό να με δροσίζει όσο στεγνώνει πάνω μου. Παίρνω μια βαθιά ανάσα και αυτό που θέλω τώρα όσο τίποτα… είναι μια κούπα ελληνικό καφέ στο τραπέζι της αυλής κάτω από τη μουριά. Φοράω σαγιονάρες και η καλοκαιρινή ραστώνη με κάνει να σέρνω τα πόδια μου. Η γιαγιά-Ρηνιώ με ακούει.
« Ξύπνησες; Άιντε έλα-έλα να πιούμε καφεδάκι… να μου πεις τι πως πέρασες χθες… άντε …παλιά όλα μου τα λεγες.. τι γίνηκε τώρα ντες; Άντε κοκόνα μου… ψήσε 2 καφεδάκια και έλα… θα σου τον πώ κιόλας…»
Σέρνω τα πόδια μου στην κουζίνα αν και μέσα μου έχω ένα καρδιοχτύπι χαράς… ανυπομονησίας για το «ραντεβού» μου με τη γιαγιά. Τι πιο όμορφο να πίνεις καφέ με τη γλυκύτατη Ρηνιώ, και να σου αραδιάζει ιστορίες για τα νιάτα της…
Πιάνω το μπρίκι, μετράω ένα φλιτζάνι και το βάζω στο γκαζάκι, ρίχνω τη ζάχαρη, μετά από λίγο τον καφέ… και αρχίζω να ανακατεύω.. το κουτάλι χτυπάει στο μπρίκι και ακούγεται αυτός ο γνωστός ήχος… είναι σαν κάλεσμα για καφέ… είναι ήχος που ακούγεται πάντα … μα πάντα… όταν φτιάνεις το σωστό καφέ. Το μόνο που ακούγεται τώρα πια … είναι ο καφές που ψήνεται και φουσκώνει και το λάστιχο της γιαγιάς που καταβρέχει την αυλή. Αδειάζω ιεροτελεστικά τον καφέ στο φλιτζάνι και μετράω το δεύτερο για τη γιαγιά…τον σκέτον.. της βάζω και ένα κουλούρι συριανό με γεύση τριαντάφυλλο… τα βάζω προσεχτικά στο δίσκο… παίρνω και δυο ποτήρια που είναι σκεπασμένα και στραγγίζουν δίπλα από τη γούρνα του νεροχύτη… και τα γεμίζω με νερό από την κανάτα στο ψυγείο… όπως κλείνω το ψυγείο… πιάνεται μέσα το σεμεδάκι της Ρηνιώς… γελάω… ανοίγω το «απελευθερώνω» και παίρνω το δίσκο για έξω… Είναι όρθια… με τα μπατζάκια σηκωμένα… βρεγμένα πόδια και χέρια… ακουμπάω το δίσκο στο τραπέζι κάτω από τη μουριά… σέρνουμε και δυο καρέκλες που ήταν παραμερισμένες γιατί κατάβρεχε και καθόμαστε… αυτό που ακούγεται τώρα πια είναι η ατμόσφαιρα που δημιουργείται σε κάθε φρεσκοποτισμένο κήπο… το κάθε φυτό… λέει το δικό του τραγούδι καθώς το χώμα ρουφάει το νερό…
Καμιά φορά ακούγεται και ο ήχος φύλλων που παραιτούνται από το δέντρο και σαν να μην ισχύει βαρύτητα για αυτά… πέφτουν αργά αργά στο βρεγμένο τσιμέντο.
«Στην υγειά σου εγγόνα μου, την ευχή μου να ‘χείς», λέει ενώ πλησιάζει το φλιτζάνι στο στόμα με τα δάχτυλα που ακόμα στάζουν νερό…

...το 1998 που ήταν Αύγουστος

2011-06-07T11:36:00.000+02:00

Είναι Αύγουστος του 1998. Είμαι στη θάλασσα, πάνω στο κανό του Ηλία. Είναι πράσινο με μια βούλα κόκκινη στη μέση. Είμαστε κάπου ανάμεσα στην παραλία της Στούπας και της Τουρκοσπηλιάς, κατευθυνόμενοι προς τη Στούπα. Κάνει αρκετή ζέστη, αλλά η επιδερμίδα και το μαγιό μου είναι βρεγμένα και για αυτό δε ζεσταίνομαι. Η θάλασσα είναι γαλάζια και ήρεμη και το κουπί του Ηλία που ακουμπάει το κανό.. μία από τα δεξιά μια από τα αριστερά… δίνει ρυθμό στη διαδρομή μας. Κάθομαι οκλαδόν κουρασμένη από τις βουτιές. Η αδράνεια με κάνει να κουνάω τον κορμό μου με το ρυθμό του κανό. Παρατηρώ τα χέρια και τα πόδια μου που έχουν κρατήσει νερό και αλάτι.. το ίδιο και στον αφαλό μου… μια μικρή αλμυρή λιμνούλα… και δίπλα η ελίτσα μου. Τα μαλλιά μου είναι βρεγμένα και ο ήλιος με ενοχλεί στα μάτια… ή γυρνάω το κεφάλι από την άλλη … ή τα κρατάω όσο το δυνατόν πιο κλειστά… κάνοντας τη γνωστή γκριμάτσα. Δεν ξέρω τι ώρα είναι, ελπίζω να μην είναι περασμένες 4, γιατί αλλιώς η γιαγιά θα φωνάζει. Τώρα πια έχω αρχίσει να κρυώνω. Ίσως τα χείλη μου είναι μπλέ, αν όμως η γιαγιά με ρωτήσει αν κρυώνω θα πώ όχι, γιατί θέλω να μείνω κι άλλο στη θάλασσα. Είπαν τα παιδιά ότι θα πάνε στα βραχάκια για βουτιές. Από όσο βλέπω η γιαγιά δεν έχει βγάλει την ομπρέλα… αν η ομπρέλα είναι ανοιχτή στο μπαλκόνι σημαίνει ότι πρέπει να πάω σπίτι, αλλά δεν είναι… άρα δεν έχω αργήσει. Από δω φαίνεται και η ομπρέλα της θείας της Έφης. Αυτή η ροζ κόκκινη γεμάτη τριαντάφυλλα και γύρω-γύρω άσπρα κρόσσια. Πιο δίπλα ο Παντελής που δεν ξέρω αν θέλω να τον δω γιατί θα με κοροϊδεύει πάλι για το μαγιό μου. Με ρωτάει πάντα γιατί επιμένω να φοράω το από πάνω από το μπικίνι αφού δεν έχω τίποτα να κρύψω. Μα τι ερώτηση είναι αυτή!!! ΑΦΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΕΤ!!!! Κουράστηκα και λυγίζω τα γόνατά μου και ακουμπάω το σαγόνι μου στα γόνατά μου. Ανοίγω το στόμα μου και παίρνω την αλμύρα από τα γόνατά μου και μετά με τη γλώσσα γύρω από τα χείλη μου. Ο Ηλίας συνεχίζει να κάνει κουπί. Μα καλά δεν κουράζεται; Αλλά αυτός είναι αγόρι και αθλητής. Άσε που ποτέ δε με αφήνει να κάνω κουπί. Δεν έχω δύναμη λέει και αργώ. Φτάσαμε στην ακτή και σέρνουμε έξω το κανό… ακούγεται ο ήχος από την «κοιλιά» του κανό που σέρνεται στα χαλικάκια της παραλίας. Ο Ηλίας, το παίρνει και το σέρνει μέχρι πάνω πάνω… γρήγορα πριν προλάβει αν τον κάψει η άμμος, και το ξαπλώνει στο πάνω μέρος της παραλίας. Ο θείος με ένα τσιγάρο στο χέρι, καμπουριαστός από το καρεκλάκι και κάνοντας αυτές τις ρυτίδες στο μέτωπο που δίνουν βαρύτητα σε αυτό που λες «Ηλία μη το παίρνεις το κανό μόνος σου πάνω… θα σε πιάσει η μέση σου και δε θα μπορείς να τρέξεις» « εγώ ρε πατέρα… εγώ είμαι παντοδύναμος… δε παθαίνω τίποτα» και παίρνει φόρα κάνει κατακόρυφο στην άκρη της θάλασσα και αφήνει το σώμα του να πέσει στη θάλασσα. Μετά φοράει τα βατραχοπέδιλα του τα μαύρα… παίρνει και τη σανίδα του, και με προκαλεί σε αγώνα κολύμβησης. Δέχομαι γκρινιάζοντας για το πόσο άδικο είναι… και φυσικά χάνω…

...πως μου κάνει πλάκα ποιός;;;;

2011-05-20T21:46:00.002+02:00

ντάξει πλάκα μου κανε...
αλλά.. λένε ότι γελάει καλύτερα αυτός που γελάει τελευταίος...

...πως μου κάνει πλάκα ο Θεός

2011-03-19T20:04:00.002+02:00

γκρινιάζουμε... καλά όχι όλοι.. εγώ πάντως ναι!
και ζητάμε συνέχεια.... εεε αυτό το κάνουμε όλοι..

είναι το πιο εύκολο πράγμα! δε χρειάζεται καμιά σκέψη καμιά απόφαση... απλώς ανοίγεις το στόμα σου και ξεβράζεις παράπονα.. απαιτήσεις... γκρινιάρικες λέξεις... είσαι τόσο θύμα... που σε λυπάσαι...

και κάποια μέρα ξημερώνει... και κάποιος εκεί πάνω... έχει αποφασίσει να παίξει μαζί σου... και να σου δώσει ότι ζητάς...
τι θα κάνεις;

τα αρπάζεις από τα μαλλιά ελίσσεσαι και τα καταφέρνεις.. ή συνεχίζεις το δικό σου το χαβά;
τα χουμε ξαναπεί άλλωστε... βούτα με ορμή στα χρώματα... και δοκίμασε να δεις ποια ταιριάζουν ... αλλιώς είσαι άξιος της μοίρας σου...

και όταν έχεις ανθρώπους γύρω σου... που σου λένε βούτα και κρατάω τα μπόσικα... είσαι ακόμα πιο άξιος της μοίρας σου αν δεν κινηθείς...
βούτα και κρατάω ότι αφήνεις πίσω σου...
είσαι τυχερός... και αν δε βουτήξεις αχάριστος.. και ακατάδεκτος.

μήπως τελικά όμως είσαι χαζός όταν νομίζεις ότι κάποιος εκεί πάνω σου κάνει πλάκα... και όχι ότι .. απλώς άνοιξες τα μάτια σου και αποφάσισες.. να κάνεις εσύ πλάκα στον εαυτό σου...;

άχρηστοι αριθμοί

2011-03-08T23:07:00.001+02:00

Η εκπαίδευσή μου, βιάζεται.
Πάντα τη βίαζαν το σχολείο και οι βαθμοί.. αυτή η ανούσια χρήση των αριθμών.
Η παιδεία μου, εμποδίζεται, από χίμαιρες και ανέμους που μπαίνουν στο δρόμο μου και οι σειρήνες που με αποσπούν και δε με αφήνουν να ακούσω την χαμηλής έντασης φωνή που βγαίνει από μέσα μου.
Ούτε τα γράμματα μου δεν έχουν μια σταθερότητα,
Είναι μόνο στρογγυλά και καθαρά γιατί έτσι κέρδιζα το βαθμό που πρέπει και μέσα από αυτόν την αγάπη που μου αναλογεί…
Η παιδεία μου βιάζεται
Και ‘γω την κοιτάω γεμάτη οίκτο,
Και απραγία…

Ως πότε… άραγε;

Soundtrack

2011-03-05T21:56:00.000+02:00

Είμαι εκτός.
Είμαι εκτός από οτιδήποτε, μπορεί να υπάρχει γύρω μου. Είμαι εκτός πραγματικότητας. Είμαι εκτός από μένα… και ας ασχολούμαι τόσο πεισματικά και εγωιστικά μαζί μου.
Και ποια είμαι;
Που είναι η μαγεία; Που είναι η αγάπη;
Που είναι η ευτυχία; - αυτός ο μύθος της πιο τρανός από όλους

Βαρέθηκα να κυνηγάω αυτό το φάντασμα. Το κυνηγάω προσπαθώντας να μπω μέσα του, να ενσωματωθώ σε αυτό.
Αλλά αυτό το φάντασμα, όπως όλα… είναι άυλο.. άπιαστο
Και κάθε φορά που εγώ νομίζω πώς το φτάνω και το πιάνω όλο φεύγει και πάει πιο μπροστά … και τρέχω από πίσω του… και πάω μπροστά.. επειδή το θέλει αυτό… και όχι εγώ.. και με πάει σε άγνωστα και αφιλόξενα μέρη.

Ανάθεμά το, κάθε φορά που γυρίζει το κεφάλι πίσω να με χλευάσει…
Έχει του δικού μου του προσώπου τη μορφή

Οι βρώμικες πόλεις με τους υπεύθυνους δημότες.. ( περίπτωση Αθήνα)

2011-02-10T15:55:00.001+02:00

"Η Αθήνα είναι μια πόλη, η πιο βρώμικη της Ευρώπης, η Αθήνα είναι μια πόλη που δεν έχει φωτισμό, που δεν έχει πεζοδρόμια, η Αθήνα είναι μια πόλη στο κέντρο της οποίας κυκλοφορούνε σκυλιά. [...] και σχετικά με του φιλόζωους και τα ζώα, θα πρέπει να εξηγήσετε στους Αθηναίους, ποιοι είναι αυτοί οι φιλόζωοι που επιβάλουν τελικά να αφήνετε τα σκυλιά να κυκλοφορούν στην πλατεία Συντάγματος", όπως γράφει η Ελευθεροτυπία.

Πλάκα μας κάνει ο Καμίνης;
τι ακριβώς εννοεί λέγοντας "και σχετικά με του φιλόζωους και τα ζώα, θα πρέπει να εξηγήσετε στους Αθηναίους, ποιοι είναι αυτοί οι φιλόζωοι που επιβάλουν τελικά να αφήνετε τα σκυλιά να κυκλοφορούν στην πλατεία Συντάγματος"

ποιος επιβάλει;;; οι φιλόζωοι ή αυτοί που τα παρατάνε ή αυτός που δεν κάνει τίποτα.. ποιές είναι οι υποχρεώσεις του Δήμου για τα αδέσποτα; Ποιές είναι οι υποχρεώσεις ΟΙ ΔΙΚΕΣ μας για τα αδέσποτα; Δηλαδή αυτοί οι άρρωστοι άνθρωποι που πετάξανε φόλες και γέμισε το κέντρο θάνατο.. είναι πιο σωστοί απέναντι στο δήμο και στους συμπολίτες τους... γιατί κατά τον Καμίνη όπως φαίνεται.. αυτοί δεν επέτρεψαν στα σκυλιά να κυκλοφορούν στον σύνταγμα...

Ας μάθουμε επιτέλους στα παιδιά και στους γονείς ότι τα ζώα δεν είναι λούτρινα κουκλάκια που μπορούμε να τα έχουμε χωρίς να μεγαλώνουν ποτέ.
Ας μάθουμε ότι πονάνε .. ότι έχουν ανάγκες και η ζωή τους δεν περιορίζετε στις δικές μας ορέξεις.. χρειάζονται φροντίδα, αγάπη, βόλτες και όχι να είναι δεμένα μια ζωή επειδή κάποιοι πάνε μια φορα το χρόνο για κυνήγι...
Ας μάθουμε ότι .. με το να τα παρατάμε στο δρόμο και να τα ρίχνουμε στους φιλόζωους δεν φεύγει η ευθύνη από πάνω μας..
Ας μάθουμε ΝΑ ΤΑ ΣΤΕΙΡΩΝΟΥΜΕ από τη στιγμή που δεν ξέρουμε που θα δώσουμε τα παιδιά που μπορεί να κάνει..
Ας μάθουμε ότι είναι όλα σκυλιά και γατιά και όχι μόνο τα δικά μας κατοικίδια

του Καμίνη η αισθητική θίγεται με τα σκυλιά στο σύνταγμα αλλά δεν είναι η αισθητική του που θα έπρεπε να θίγεται
θα έπρεπε να θύγεται η ηθική του και θα έπρεπε να προβληματίζεται για τους πολίτες της Αθήνας ( .. και της κάθε Αθήνας) που δεν έχουν συνείδηση του τί κανουν και που απλώς η ευθύνη έχει γίνει μπαλάκι του τεννις.

Δε μπορεί να κατατάσσει ο Καμίνης τα αδέσποτα στην κατηγορία των σκουπιδιών!!

ΑΣ ΣΟΒΑΡΕΥΤΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ

θέλω πολύ να πιστεύω πως ο Καμίνης άλλο ήθελε να πεί και απλώς χρησιμοποίησε τις λάθος εκφράσεις..

λυπάμαι πραγματικά τους ανθρώπους που έχουν τόσο μίσος μέσα τους και σκορπάνε το θάνατο.. έχουν πεθάνει και αυτοί και δεν το ξέρουν..

Η Πόρτα (μου!)

2011-02-01T17:21:00.001+02:00

το παραμύθι της γιαγιάς με τον τρελό

2011-01-16T16:49:00.000+02:00

Μια φορά και έναν καιρό ήτανε ένας τρελός
Εκεί που περπάταγε στο χωριό πέρασε απέξω από ένα χασάπικο
Κείνη τη στιγμή ο χασάπης έβγανε την κοιλιά του αρνιού και όπως την κράταγε έτσι είδε το τρελό και του λέει
«έλα δω να πας στη θάλασσα να πλύνεις τη πατσά ..να τη πλύνεις καλά όμως να την πιάσουμε να τη μαγειρέψουμε»

Την πήρε ο τρελός και πήγε έξω έξω σε ένα βράχο την έπλενε σε ένα βράχο
«τώρα την έχω πλύνει καλά;» αναρωτιόταν

Έλεγε ποιόν να ρωτήσει ποιόν να ρωτήσει...
Βλέπει ένα καράβι που ταξίδευε με τα πανιά
Και αρχίζει να κουνάει τη πατσά.. και να φωνάζει
«εεε καπετάνιο εεεε καπετάνιο»

Τον είδανε από το καίκι
«τι να θέλει αυτός ο άνθρωπος..μη θέλει καμια βοήθεια..για να πάμε να ειδούμε..»

Ρίξανε μια βάρκα μικρή και πήγανε στην άκρη πάνε κοντά
- «Τι θέλεις; Θέλεις βοήθεια.;»
- «Να να δείτε αν έχω πλύνει καλά τη πατσά μου»
- «Βρε και για αυτό μας έφερες στην άκρη;»
Τον αρχίσανε στο ξύλο....
-«μη το ξαναπείς αυτό!!!!»
- «Ε και τι να λέω...???»
-« Να λες ώρα καλή στη πρύμη σου και αέρα στα πανιά σου
Ούτε πουλί πετουμενο να μη βρεθεί μπορστά σου»
- «Καλά θα το λέω»

Πήρε τη πατσά και πήγαινε στο δρόμο
Συνάντησε ένα κηνιγό
«ωρα καλή στη πρύμη σου και αέρα στα πανιά σου
Ούτε πουλί πετουμενο να μη βρεθεί μπορστά σου»

Τον αρχίζει στο ξύλο...
- «ρε τι είναι αυτά που λές να μη το ξαναπείς..»
- «Ε και τι να λέω..;»
- «Να λες 5- 10 την ημέρα και 100 την εβδομάδα»
- «Καλά θα το λέω»

Πήρε δρόμο …πήρε δρόμο
Συνάντησε μια κηδεία και πηγαίνανε το πεθαμένο να τονε θάψουνε
Και αρχίζει
«5 10 την ημέρα και 100 την εβδομάδα»

Τον αρχίσανε στο ξύλο...
- «τι λές ρε...να πεθαίνουνε ετσι οι ανθρώποι! Να μη το ξαναπείς αυτό»
- «Και τι να λέω;»

- «Θεός σχωρες τον»

- «Καλά θα το λέω»

Πήγαινε… πήγαινε...
Συναντάει ένα γάμο

Και αρχίζει να λέει ..
- «θεός σχωρές τον»

Τον αρχίσουνε στο ξύλο...

- «Γιατί βαράτε..;»
- « να μη λές αυτό!»
- « Και τι να λέω;»
- «να ζήσεις με τη γυναίκα σου.. να ζήσεις με τη γυναίκα σου»

Προχώραγε προχώραγε
Συναντάει έναν και είχε μια γρουνα μαζί απο το σκοινί που πήγαινε να την κάνει λουκάνικα.

Γυρνάει και του λέει
«να ζήσεις με τη γυναίκα σου»

Τι είναι αυτά που λές;
Και τονε αρχίζει στο ξύλο
- «Ε και τι να λεώ;»

Και του λέει.
«Να λές να φας και να σου μέινουνε να βάλεις και στο κιούπι σου»

Προχώραγε προχώραγε...
Συναντάει κάποιον που έκανε τα κακά του

Και του λέει
«να φας και να σου μέινουνε να βάλεις και στο κιούπι σου»

Σηκώθηκε...μαζεψε τα βρακιά του και τον άρχισε στο ξύλο..
- «ρε τι είναι αυτά που λές...;»
- «Ε και τι να λέω;»
- «Να λές φτου βρωμάει φτού βρωμάει»

Προχώραγε προχώραγε
Ήταν σε μια εκκλησία και ο παπάς θυμιάτιζε

Και άρχισε ο τρελός στη πόρτα
«πτου βρωμάει πτού βρωμάει»

Τον ακούει ο παπάς ...
- «τί είναι αυτά που λές ρε...Το λιβάνι βρωμάει...;;;»
Τον αρχίζει στο ξύλο...
- «Και τι να λέω...;»
- «Να λές ααα ευφράνθηκα... ααα ευχαριστήθηκα»
- «Καλά θα το λέω»

Πήγαινε πήγαινε

Συναντάει δυο αδέρφια που μαλώνανε...
Αρχίζει...
- «ααα ευφράνθηκα... ααα ευχαριστήθηκα»
- «Τι είναι αυτά που λές... είμαστε αδερφια και μαλώνουμε και συ χαίρεσαι..;»
- «Ε και τι να λέω;»
- «να λές… χωρίστε αδέρφια και γω στη μέση»
- «Καλά θα το λεώ»

Προχώρησε μετά και ήτανε δυο σκυλιά και μαλώνανε τα βλέπει και λέει χωρίστε αδέρφια και γω στη μέση χωρίστε αδέρφια και γώ στη μέση»

Τονε δαγκώνανε τα σκυλιά...του σκίσανε τα ρούχα και τονε στείλανε στο νοσοκομείο!

Και περάσαμε καλά και ο τρελός χειρότερα

γιατί δεν έρχεσαι ποτέ;

2011-01-06T17:38:00.001+02:00

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν νυχτώνει;
Σε περιμένω με ανοιχτές αγκάλες

Γιατί δεν έρχεσαι όταν ο ήλιος βγαίνει;
Νιώθω ακόμα τη μυρωδιά σου από τα όνειρά μου

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν χορεύω μόνη;
Το φόρεμά μου έχει το τσαλάκωμα από το χέρι σου στη μέση μου

Γιατί δεν έρχεσαι;

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν ο καφές αχνίζει;
Η κούπα δίπλα στη δική μου έχει λεκέδες από τις γουλιές σου

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ;

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ τις Κυριακές;
Μόνη μου γυρίζω από τις εκδρομές μας

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ;

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν το τζάκι καίει και το πικ απ παίζει ένα βάλς;
Ζαλίζομαι από τις στροφές και μεθάω από την κίνηση σου

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ;

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν με κρασί μεθάω;
Μόνη παραπατώ ευαίσθητη και ευάλωτη

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ;

Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν το φεγγάρι είναι γεμάτο;
Μονάχη κάνω σκιές στον τοίχο με το φώς του

Γιατί δεν έρχεσαι;
Γιατί ποτέ;

Για δες…
Ένας ήλιος που αργεί να δύσει
Και δυο φεγγάρια ανατέλλουν
Τα πουλιά τραγουδούν ρυθμό για δύο
Κι όλοι οι δρόμοι ανθίζουν

Κι εσύ…
Γιατί δεν έρχεσαι;

Γιατί ποτέ δε θα ρθεις…
Γιατί η ανυπαρξία σου
είναι πιο εφικτή από τα δυο φεγγάρια..

Η Σπατάλη

2010-12-13T02:24:00.002+02:00

Μεγάλες Προσδοκίες
Μεγάλα Όνειρα
Μεγάλες Φαντασιώσεις

Είσαι δω, Είσαι κεί
Είσαι παντού
αλλά και πουθενά

Θεέ μου! πόσο κοινότοπο
Κι όμως... αληθινό... με τομάζει αυτό
Συνήθως τα κοινότοπα.. δεν είναι αληθινά!!
Αυτό ΓΙΑΤΙ;
Τι γράφω κι εγώ...
Αναρωτιέμαι τι είναι;
Προσδοκία;
Όνειρο;
ή Φαντασίωση;

ότι από τα τρία και να είσαι
είσαι άπιαστο..άυλο...αερικό!
Όπως και τα τρία!!!

Με κούρασες... σε αφήνω να με κουράζεις
Σπαταλάς τέτοια ενέργεια χωρίς να το ξέρεις!
Φυσικά!! Αφού είσαι προσδοκία, όνειρο ή φαντασίωση
αυτά δε σπαταλούν ενέργεια.. σπαταλάς εσύ για αυτά
Σπαταλάω εγώ για σένα!
Σπατάλη!!

Καμιά χρησιμότητα καμιά πράξη.
Μόνο εγώ είμαι δω
να προσδοκώ, να ονειρεύομαι και να φαντασιώνομαι..

καληνύχτα αερικό!

ταξίδια VOL1

2010-12-13T02:22:00.000+02:00

Το χειρότερο πράγμα με τα ταξίδια... είναι ότι υπάρχει η περίοδος "των λίγων ωρών πριν από αυτά"
Το χειρότερο πράγμα με τα ταξίδια... είναι ότι πρέπει να τα οργανώσεις...
Το χειρότερο πράγμα είναι ότι ταξιδέυω για διακοπές και απαριθμώ τα αρνητικά του!!
Θέε μου... η θετική ενέργεια που με κατακλίζει ώρες ώρες.. είναι τόση πολλή .... που καταντάει αρνητική!!!

Η θανατική ποινή είναι φόνος;

2010-11-19T20:03:00.003+02:00

του Umberto Eco

" Οι κοινωνίες δεν πρέπει να σκοτώνουν τους πολίτες τους- ακόμη και τους δολοφόνους "

Τον περασμένο Σεπτέμβριο, στη Βιρτζίνια, η Τερέζα Λιούις εκτελέστηκε με θανατηφόρο ένεση. Ουδείς θα τιμωρηθεί για τη δολοφονία της, επειδή είχε καταδικαστεί νομίμως σε θάνατο. Είχε οργανώσει τη δολοφονία του συζύγου της και του θετού γιου της - κάτι που βεβαίως είναι αντίθετο με τον νόμο-, ενώ εκείνοι που τη σκότωσαν το έκαναν με την ευλογία των Αρχών.

Θα έπρεπε ίσως να επαναδιατυπώσουμε την Εκτη Εντολή ως εξής: «Ου φονεύσεις άνευ αδείας». Στο κάτω-κάτω, επί αιώνες λατρέψαμε τις σημαίες που έφεραν οι στρατιώτες, οι οποίοι στον πόλεμο είχαν την άδεια να σκοτώνουν, όπως ακριβώς και ο Τζέιμς Μποντ.

Και σήμερα ο ιρανός πρόεδρος Μαχμούντ Αχμαντινετζάντ έχει, σύμφωνα με πληροφορίες, ανταποκριθεί στις εκκλήσεις από τη Δύση για επιείκεια υπέρ μιας γυναίκας που φέρεται να έχει διαπράξει μοιχεία και έχει καταδικαστεί σε θάνατο διά λιθοβολισμού. Η εκτέλεση της ποινής έχει ανασταλεί, αλλά οι ιρανοί αξιωματούχοι υποστηρίζουν ότι παραμένει σε ισχύ λέγοντας στην πραγματικότητα: Διαμαρτύρεστε επειδή θέλουμε να σκοτώσουμε νόμιμα μια ιρανή γυναίκα, όταν εσείς σκοτώνετε νόμιμα μια Αμερικανίδα;

Μια πρώτη αντίδραση στη λογική του Αχμαντινετζάντ είναι ότι η Αμερικανίδα σχεδίασε τη δολοφονία του συζύγου της, ενώ η Ιρανή, η Σακινέχ Μοχαμάντι Αστιάνι, ήταν απλώς άπιστη στον άνδρα της. Και η Αμερικανίδα πέθανε χωρίς να πονέσει, ενώ η Ιρανή κινδυνεύει να πεθάνει με έναν άγριο τρόπο. Μια απάντηση τέτοιου είδους υποδηλώνει δύο πράγματα: ότι ενώ μια άπιστη σύζυγος θα έπρεπε να τιμωρηθεί με ένα διαζύγιο χωρίς διατροφή, είναι αποδεκτό να τιμωρείς μια δολοφόνο με τη θανατική ποινή- εφόσον ο τρόπος της εκτέλεσης δεν είναι πολύ οδυνηρός.

Αν η κρίση μας δεν ήταν τόσο νεφελώδης, θα έπρεπε ίσως να δούμε το ευρύτερο επιχείρημα: ότι ακόμη και οι δολοφόνοι δεν πρέπει να καταδικάζονται σε θάνατο, ότι οι κοινωνίες δεν πρέπει να σκοτώνουν τους πολίτες τους- ακόμη και αν η διαδικασία είναι σχετικά ανώδυνη. Πώς θα μπορούσαν οι πολίτες των δημοκρατικών χωρών να απαντήσουν στον ηγέτη μιας μάλλον μη δημοκρατικής χώρας όταν μας ζητάει να μην επικρίνουμε τη θανατική ποινή στο Ιράν- δεδομένου ότι ορισμένες δυτικές χώρες διατηρούν τη θανατική ποινή;

Η κατάσταση είναι μάλλον άχαρη και θα ήθελα να μάθω αν εκείνοι οι Δυτικοί- στους οποίους περιλαμβάνεται η πρώτη κυρία της Γαλλίας Κάρλα Μπρούνι-Σαρκοζί- που διαμαρτύρονται για τη θανατική ποινή στο Ιράν έχουν διαμαρτυρηθεί και για την ίδια ποινή στις Ηνωμένες Πολιτείες. Υποψιάζομαι ότι πολλοί δεν το έχουν κάνει. Οι Δυτικοί έχουν γίνει εντελώς αναίσθητοι μπροστά στον μεγάλο αριθμό νόμιμων εκτελέσεων στις Ηνωμένες Πολιτείες. Μας προξενεί ωστόσο φρίκη η ιδέα ότι μια γυναίκα μπορεί να πεθάνει με τόσο μαρτυρικό τρόπο στο Ιράν.

Δεν είμαι απαθής μπροστά σε αυτό: Οταν μου έστειλαν να υπογράψω μια έκκληση διαμαρτυρίας για τον λιθοβολισμό της Αστιάνι, την υπέγραψα αμέσως. Την ίδια στιγμή παρέβλεψα το γεγονός ότι η Τερέζα Λιούις από τη Βιρτζίνια θα οδηγούνταν σε εκτέλεση. Εμείς στη Δύση θα είχαμε άραγε διαμαρτυρηθεί το ίδιο αν η Αστιάνι είχε καταδικαστεί σε θάνατο με θανατηφόρο ένεση; Είμαστε αγανακτισμένοι με τον λιθοβολισμό ή με την εκτέλεση όσων παραβιάζουν την Εβδομη Εντολή- «Ου μοιχεύσεις»- και όχι την Εκτη; Δεν ξέρω, αλλά είναι γεγονός ότι οι ανθρώπινες αντιδράσεις είναι συχνά ενστικτώδεις και παράλογες.

Τον περασμένο Αύγουστο έπεσα επάνω σε έναν διαδικτυακό τόπο που περιέγραφε αρκετούς τρόπους για να μαγειρέψεις μια γάτα. Είτε επρόκειτο περί αστείου είτε για κάτι σοβαρό, οι υπερασπιστές των δικαιωμάτων των ζώων από όλον τον κόσμο ξεσηκώθηκαν. Λατρεύω τις γάτες. Είναι από τα λίγα πλάσματα που δεν επιτρέπουν στον εαυτό τους να γίνονται αντικείμενο εκμετάλλευσης από τα αφεντικά τους- αντιθέτως εκμεταλλεύονται τα αφεντικά τους με ολύμπιο κυνισμό- και η αγάπη τους για το σπίτι σκιαγραφεί μια μορφή πατριωτισμού. Ετσι θα επαναστατούσα αν μου έφερναν ένα πιάτο με γάτα ψητή. Από την άλλη πλευρά, θεωρώ τα κουνέλια το ίδιο χαριτωμένα με τις γάτες, αλλά δεν έχω κανέναν ενδοιασμό να τα φάω. Σκανδαλίζομαι που βλέπω σκυλιά να τρέχουν ελεύθερα σε κινεζικά σπίτια και να παίζουν με τα παιδιά, όταν όλοι γνωρίζουν ότι θα φαγωθούν στο τέλος της χρονιάς. Αλλά τα γουρούνια- ζώα ιδιαιτέρως ευφυή, όπως μου λένε- κυκλοφορούν στις φάρμες της Δύσης και ελάχιστοι άνθρωποι ανησυχούν για το γεγονός ότι προορίζονται για ζαμπόν. Τι μας αναγκάζει να θεωρούμε ότι ορισμένα ζώα δεν είναι για φάγωμα όταν τους δίνουμε ανθρώπινη μορφή, ενώ βρίσκουμε άλλα αξιολάτρευτα δημιουργήματα- μοσχαράκια, για παράδειγμα ή αρνάκια- εύγευστα;

Εμείς οι άνθρωποι είμαστε περίεργα πλάσματα, ικανοί να δώσουμε πολλή αγάπη αλλά και να επιδείξουμε τρομακτικό κυνισμό, έτοιμοι να προστατεύσουμε ένα χρυσόψαρο και να βράσουμε ζωντανό έναν αστακό, να συνθλίψουμε μια σαρανταποδαρούσα χωρίς τύψεις και να χαρακτηρίσουμε βάρβαρο τον φόνο μιας πεταλούδας. Ομοίως, υιοθετούμε διαφορετική στάση μπροστά σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις θανατικής ποινής- μας σκανδαλίζει η μία, ενώ κλείνουμε τα μάτια στην άλλη.

Μπαίνω καμιά φορά στον πειρασμό να συμφωνήσω με τον ρουμάνο συγγραφέα Εμίλ Μιχάι Σιοράν, ο οποίος υποστήριζε ότι η δημιουργία, από τη στιγμή που ξέφυγε από τα χέρια του Θεού, πρέπει να αφέθηκε στα χέρια ενός άλλου Δημιουργού: σε έναν αδέξιο μαστροχαλαστή, ίσως και λίγο μπεκρούλιακα, που έπιασε δουλειά έχοντας πολύ μπερδεμένες ιδέες στο μυαλό του.

Ο Ουμπέρτο Εκο είναι δοκιμιογράφος και συγγραφέας πολλών ευπώλητων βιβλίων, όπως «Το όνομα του Ρόδου», «Το εκκρεμές του Φουκώ», «Μπαουντολίνο» κτλ. Αναδημοσίευση του άρθρου του από το Βήμα της 17/11/2010

παράξενο είσαι μου φαίνεται αερικό

2010-11-14T04:15:00.004+02:00

θέλω να γράψω μα δεν ξέρω τι
να γράψω για σένα;
να μετατρέψω αυτό το μπλόγκ σε ευαγγέλιο;
ένα ευαγγέλιο της φαντασίας μου;
της ακούραστης σκληρής απλήρωτης εργάτριας φαντασίας μου;

πως να παραπονεθώ;
παραπονιέσαι για κάποιον που δεν υπάρχει;

άυλε
ανύπαρκτε
φανταστικέ
δημιούργημα
άφαντε
άπιαστε
αναποφάσιστε
ασύνδετε

ξέρεις μόνο εσύ τους κανόνες
διασκεδάζεις για λίγα λεπτά της μέρας

παράξενο είσαι μου φαίνεται αερικό!

χαρίζεται!

2010-10-15T15:02:00.003+02:00

http://patouselia.blogspot.com/2010/10/blog-post.html

χαρίζεται αυτο το υπέροχο μικρό κουταβαδάκι...
είναι τόόόόσοοοοοο μικρούυυυυλι και τόόοοοοοοοοοσο γλυκούλι....

ψάχνει για σπίτι μια και ακόμα δεν έχει βρεθεί κανείς να το πάρει...

μια ακόμα μουσουδίτσα ψάχνει για σπίτι...

αν μπείτε στο μπλογκ ρίξτε μια ματιά και στα υπόλοιπα... δυστυχώς υπάρχουν κι άλλα που ψάχνουν για σπίτι!!!

ξερεις εσύ

2010-09-20T21:31:00.001+03:00

Μετά την απαίτηση χιλιάδων εκατομμυρίων θαυμαστών ανά τον κόσμο (μιλάμε για δις έτσι… όχι αστεία..) και μερικούς άλλους εξωγήινους… αποφάσισα να κάνω αυτό το πόστ πραγματικότητα, το οποίο αναφέρεται στον έναν, τον ΠΡΡΡΡΡΡΡ-Ω-ΤΟ (αυτό το ΠΡΡΡΡΡΡΡΡ είναι διπλής σημασίας) …..

Αρχικά να ζητήσω συγνώμη που δεν τον έχω κάνει ήδη, αλλά οι πιέσεις που δεχόμουν ήταν πολύ μεγάλες. Ξέρετε δεν θέλει να αναφερόμαστε σε Αυτόν ούτε στο τεράστιο έργο του. Μιλάμε για τέρας μετριοφροσύνης.. διακριτικότητας Αρχοντιάς βρε αδερφέ…. Μα μα .. σκέφτομαι πως το ελληνικό λεξιλόγιο είναι ελλιπές..

Όπως λοιπόν προανέφερα… δε με άφηνε… γιατί λέει δεν θέλει να αισθάνεται ο κόσμος άβολα μπροστά του…
Αλλά πώς να το κάνουμε… έτσι είναι τα πράγματα.

Πρέπει λοιπόν να σας πω ότι έχει συναντήσει κείνον κείνον κείνον … και έχει κάνει εκείνο το άλλο και το τούτο… επίσης έχει φιλίες με τον Τάδε τον Δίνα και το Δείξε.. είναι πολύ έξυπνος…πάρα πολύ…είναι πολυμήχανος… αυτός και ο Οδυσσέας…(πρώτα αυτός και μετά ο Οδυσσέας).

Όταν τρώει είναι ένα ποίημα… μέχρι και ο ίδιος ο Ζαμπούνης… ντρέπεται να κάτσει μαζί του….

Για να μην πω για τις γνώσεις του… έφτιαχνε αεροπλάνα… άρα… αυτό άμεσα συνεπάγεται ότι έχει γράψει τα βιβλία που έχετε σπουδάσει όλοι σας… και αυτά που θα σπουδάσουν τα παιδιά σας… (και τα εγγόνια σας) ναι ναι ΚΑΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ εσας που σπουδάσατε μαθηματικά και ιστορία… βέβαια μπορεί να έχει μια ειδίκευση στην ιστορία τον ζλάβων… αλλά εντάξει….

Είναι διακριτικός … δεν καταλαβαίνεις την παρουσία του… ούτε ΦΥΣΙΚΑ το επιδιώκει.. αγαπάει πολύ το Θέατρο… και είναι πάντα πολύ διακριτικός… μη φανταστείτε ότι κάθεται μπροστά μπροστά και απασχολεί τους ηθοποιούς… επίσης έχει μια αδυναμία στα μονόπρακτα…

Κάνει κάτι… καλό… για την κοινωνία ρε αδερφέ… θα το κρατήσει για τον εαυτό του… δε θα αρχίσει τα τηλέφωνα να το λέει… γιατί κάνε το καλό και ρίχ’ το στο γιαλό… έτσι είναι… ή είσαι Άρχοντας ή δεν είσαι!

Άσε που είναι και γλωσσομαθής… το κατάλαβα… όταν κάποτε μου έκανε μαθήματα πληροφορικής… για το σχολείο… ξέρετε… πρόσθεσε 9876567839 γλώσσες στο λαπτοπ… για ν εξασκείται λέει…
Τότε που μου έκανε τα μαθήματα για τους υπολογιστές (εκείνη την περίοδο έκανε και τα ιδιαίτερα στον αδερφό μου που έχει κάνει το μεταπτυχιακό του στα πληροφοριακά συστήματα… ) μου έμαθε και την καινοτομία της google… στη μηχανή αναζήτησης.. ακόμα τα θυμάμαι τα λόγια του χαραγμένα στο μυαλό μου.. « άμα κάνεις αναζήτηση… και πας κάτω κάτω κάτω κάτω… έχει κάτι αριθμούς (βάλτε ρυθμό εδώ..) 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 … όταν πατάς πάνω…. Σε πάει σε άλλη σελίδα…)

Ξέρετε είναι δύσκολο να ζεις με έναν τόσο χαρισματικό άνθρωπο.. δε μπορείς να τα κάνει όλα ΤΌΣΟ καλά όσο εκείνος… δυστυχώς οι γιατροί είπαν ότι τέτοιο πρότυπο βγαίνει μια φορά στα χίλια χρόνια… και δε θα του μοιάσουμε ούτε στο μικρό του δαχτυλάκι….

Αυτά είχα να πω… τα ξέρετε άλλωστε….

Αφού είναι Ο ΕΝΑΣ !Ο ΜΕΓΑΣ !

Μια φυλακή

2010-09-09T16:17:00.000+02:00

Ανθίζω και Μαραίνομαι
Γεννιέμαι και Πεθαίνω
Πεθαίνω κι Ανασταίνομαι
και σύ; Τι κάνεις;
Με ποτίζεις μιά
και με Ξεραίνεις δυό.

Άφησέ με... άσε με
στην ξερασία μου να λυτρωθώ...
Οι ρίζες μου.. στον κήπο σου Δεμένες
ΚΟΦ'ΤΕΣ

ΜΗ! Μη το κάνεις!

ωχ θεέ μου.. Ξέχνα το πως τό πα...
πες πως δε το πα..
και βόηθα με
βόηθαμε να ανθίσω πάλι
5 λεπτά για να με δείς
και πάλι
ξέχνα με μετά.

...so far (summer)

2010-09-08T16:11:00.001+02:00

• Συνάντησα τον Fox… τύχη μεγάλη
• Έμαθα να είμαι πιο ευγενική στις παρατηρήσεις μου
• Συνειδητοποίησα ότι πράγματα δεδομένα για μένα .. για άλλους ούτε κατά προσέγγιση
• Θυμήθηκα ότι δε ξέρω τίποτα και δε μπορώ τίποτα
• Κατάλαβα ότι καμιά αγάπη δεν είναι δεδομένη… ούτε καν αυτές που θεωρούμε τόσο δεδομένες… ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΕΔΟΜΕΝΕΣ ΑΓΑΠΕΣ
• Αγάπησα en cardia, αδερφές Βουγιουκλή και τη Λουκία Μιχαλοπούλου…
• Ξαναγάπησα τη Μαρία Ναυπλιώτου ως Γλαύκη… και ψάχνω το δικό μου Λουκά.
• συνειδητοποίησα ότι υπάρχουν και πιο τραγικά πράγματα από μια εργασία 3500 λέξεων
• … τελικά είμαι κακός άνθρωπος με εκλάμψεις καλοσύνης… ή
 Είμαι καλός άνθρωπος με εκλάμψεις κακίας;
• Η Σαπφώ μου είναι το καλύτερο κορίτσι… και αγαπιόμαστε πολύ ( η γάτα μου είναι..:Ρ)
• Τρομάζω για τα 10 χρόνια από τώρα…
• Πολύ
• Γιατί σπουδάζω?

ποιός εαυτός το επιτρέπει;

2010-08-25T11:48:00.002+02:00

Ποιός είναι αυτός,
που κάνει τον "τόπο" σου τόσο μικρό,
τόσο μικρό, που να μην σε χωράει πια..

που κάνει τα πνευμόνια σου μικρά,
για να μην μπορείς να πάρεις αέρα...
και ανασαίνεις ανασαίνεις...
αλλά
δεν αναπνέεις..

που κάνει την καρδιά σου να χτυπάει
πιο γρήγορα και σπαστικά,
που κάνει το σώμα σου να θέλει
να φύγει..
και μην ξέρει κανέναν και τίποτα...

που σε κάνει να έχεις τάσεις φυγής
που έχει τη δύναμη να σε ξεριζώνει
απο κεί που οι ρίζες σου είναι τόσο βαθιές...
τόσο που βρίσκουν νερό... εκεί που άλλοι
δε μπορούν και εγκαταλλείπουν

ποιός να είναι άραγε;
κοίτα τον καθρέφτη
δεν είναι κανείς άλλος...
εκτός από σένα που το επιτρέπεις..

rules of panigyration

2010-08-08T23:01:00.002+03:00

ή the panigyri project...όπως καταγράφηκαν στον Άγιο Νίκωνα

1. (στον χορό) ο πρώτος χοροπηδάει ο τελευταίος περπατάει
2. γριές χοροπηδούν
βυζιά χοροπηδούν
3. η ορχήστρα βαριέται
4. τα πιτσιρίκια χορεύουν πιο ωραία
5. χάνει κάποιος τα βήματα ---> συγκρουόμενα..
6. ο πρόεδρος βγάζει λόγο σκέτο λογοτέχνημα...(τον οποίο και διαβάζει από χαρτί με τεράστια γράμματα γραμμένα με μαρκαδόρο
7. οι μανάδες πιέζουν τα παιδιά 12+ να μπούνε στο χορό (κάνοντάς τους νόημα με το ένα χέρι ενώ το άλλο σέρνει το χορό.)"μια στροφή για το καλό"
8. ο ιδρώτας και το make-up κάνουν ένα καταπληκτικό μείγμα το οποία κυλάει από το κούτελο προς το αβυσσαλαίο ντεκολτε.
9. οι όμορφες όμορφοι είναι είδος προς εξαφάνιση στο χόρο και κάθε κύκλος έχει από 0 έως 1 όμορφο άνθρωπο
10. ΠΑΝΤΑ υπάρχει ένας άγγλος που προσπαθεί να μάθει καλαματιανό..
11. δεν υπάρχουν χοροί!! είναι όλοι καλαματιανά.
12. λαχειοφόρος αγορά με πλούσια δώρα.
13. σταθερή αξία ο τύπος που στο χασαποσέρβικο ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ πάνω σου..και σου τραβάει την μπλούζα
14. "κρύα μπύρα ζεστή γουρουνοπούλα και πολύ κέφι"
15. Ο! Ο!Ο!Ο!Οπα οπα οπα! σε κάθε (περιττό) χορευτικό κάθισμα.
16. η φιγούρα "χτύπα τον-τον κούνουπα": λυγίζω γόνατο και βαράω με όλη μου τη δύναμη τον αστράγαλό μου... εκτός ρυθμού ...συνήθως( + αποκαλύπτονται οι πατσες κάτω από το ιδρωμένο πουκάμισο)
17. κάθε φορά υπάρχει μια οικογένεια με ένα βλαστάρι χορευταρά ή χορευταρού το οποίο καμαρώνουν ο παππούς
η γιαγιά
ο μπαμπάς
η μαμά
οι γειτόνοι
ο παπάς
η παπαδιά
το σόι
το χωριό ... και όλοι βλέπουν ένα λαμπρό μέλλον να διαγράφεται μπροστά του
18. οι στάμπες ιδρώτα (MUST)
19. οι αποτυχημένες φιγούρες(τουμπες δηλαδη)
20. guest εμφανίσεις εσωρούχων κωλοχαράδρων
21. οι ατάκες που ακούγονται κατα τη διάρκεια της κλήρωσης των δώρων από τους άτυχους της βραδιάς... του τύπου (ανακάτεβε ανακάτεβε..., για αυτούς τα κρατάνε)

καρεττάκια στη Στούπα!!

2010-07-14T02:50:00.003+03:00

ένα απίστευτο νέο πληροφορήθηκα!!
ΓΕΝΝΗΣΕ ΜΙΑ ΚΑΡΕΤΤΑ ΚΑΡΕΤΤΑ ΣΤΗ ΣΤΟΥΠΑ!!!!!!!
να χεστώ τώρα από τη χαρά μου ή να το αφήσω για αύριο; όχι τώρα!!!
H ομάδα προστασίας της φύσης "εθελοντές μάνης" να ναι καλά τα παιδιά- πήγαν αμέσως την επόμενη μέρα να περιφρούρησαν την φωλιά...

έχουν βάλει ταινία σε μια έκταση -αν κατάλαβα και καλά από τη φωτογραφία- 2x2 περίπου ίσως και λίγο λιγότερο... που είναι πολύ μεγάλη για φωλιά χελώνας αλλά πράξανε άριστα ... αφού δεν μπορούμε να ξέρουμε σε ποιο σημείο μπορεί να βρίσκονται τα αυγά, αφού δεν ήταν κάποιος παρόν τη στιγμη της γεννας!

το στοίχημα τώρα είναι να καταφέρουν αυτά τα χελωνάκια να πλατσουρίσουν στην παραλία της Στούπας που πλατσούριζα και εγώ ως σγουβέος!!!

είναι πολύ πολύ σημαντικό... οι άνθρωποι που είναι κοντά στην παραλία ..οι ιδιοκτήτες μαγαζιών πάνω στην παραλία.. να έχουν το νού τους για την προστασία της φωλιάς... είναι δύσκολο και μου φέρνει τρόμο το τι μπορεί να συμβεί τις βραδινές ώρες που η παραλία δεν φρουρείται..και που είναι το πιο κεντρικό σημείο της παραλίας!!

δεν πρέπει:

--να πατάει ΚΑΝΕΙΣ πάνω στην επιφάνεια που έχουν περιφρουρήσει τα παιδιά... -τα αυγά μπορεί να βρίσκονται σε μικρό βάθος και αν κάποιος πατήσει να σπάσουν! επίσης αν κάποιος πατάει πάνω συνέχεια η άμμος θα συμπυκνωθεί και τα μικρά μας κουτσούνια χελωνάκια.. να μην καταφέρουν να σκάψουν για να βγούν!

--ΠΡΟΣ ΘΕΟΥ ! μην σκάψει κανείς απο περιέργεια για να τα δεί!! για να σας καλύψω την περιέργεια είναι άσπρα στο μέγεθος της μπάλας του πινγκ πονγκ και ελαστικά (για να μη σπάνε όταν γεννιούνται)

--να παίζουν μπάλα, ρακέτες ή οτιδήποτε άλλο στην περιοχή που είναι η φωλιά... είναι πολύ εύκολο να γίνει το κακό και να πέσει η μπάλα στη φωλιά!

-- γενικότερα οποιαδήποτε δραστηριότητα επηρεάζει την ακεραιότητα των αυγων ή τη θερμοκρασία τους ή την υγρασία της φωλιάς!!

μετά από 60 μέρες που τα μικρά πλασματάκια θα κάνουν την εμφάνισή τους... ευτυχώς θα είναι ξημερώματα!
αλλά αν τύχει και βρεθεί κάποιος εκεί ΜΗΝ ΤΑ ΑΓΓΙΞΕΤΕ ...ΟΥΤΕ ΓΙΑ ΝΑ ΤΑ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ ΝΑ ΦΤΑΣΟΥΝ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ!
στην ουσία έτσι δεν τα βοηθάτε αλλά τα οδηγέιτε σε πνιγμό...αφού ο αγώνας δρόμου που κάνουν μέχρι τη θάλασσα είναι για να δυναμώσουν τα πνευμόνια τους και να καταφέρουν να επιζήσουν στη θάλασσα..επίσης αν τα αγγίξεις ... χάνουν το προσανατολισμό τους και είναι και πολύ πολύ ευθραυστα... αυτός είναι και ένας λόγος που γίνονται και ωραία μεζεδάκια για κάβουρες πελαργούς ή για τα μεγαλύτερα ψάρια όταν πρωτομπαίνουν στο νερό...

ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΤΕ

τοποθετήστε το σώμα σας με τέτοιο τρόπο που να του κάνετε σκιά..
σκάψτε ένα "αυλάκι" στην άμμο που να οδηγεί στη θάλασσα για να είναι σίγουρο ότι θα πάνε εκεί...
αν κάποιο παρεκκλίνει της πορείας του και δείτε ότι δεν έχει ελπίδα να φτάσει στη θάλασσα ... ΣΕ ΕΚΤΑΚΤΗ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ.. πάρτε το στη χούφτα σας (θα είναι πιο μικρό απο τη χούφτα σας) ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΜΜΟ! ΜΗ ΠΙΑΝΕΤΕ ΤΟ ΜΩΡΟ ΚΑΙ ΑΝ ΧΡΕΙΑΣΤΕΊ ΝΑ ΜΕΤΑΦΕΡΘΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΑΜΜΟ ΠΟΥ ΠΑΤΑΕΙ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ!

ΑΥΤΗ Η ΧΕΛΩΝΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ 30 ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΧΡΟΝΙΑ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΣΕ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ ΚΑΙ ΓΥΡΙΣΕ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΑΥΓΑ ΤΩΡΑ...οι χελωνες γεννάνε πάντα εκεί που γεννήθηκαν ... είναι πλάσματα που έχουν φοβερή αίσθηση του χώρου και έχουν άριστο προσανατολισμό... γεννάνε κάθε χρόνο στην ΙΔΙΑ παραλία ή οποία είναι και αυτή που γεννήθηκαν και αυτές! το οτι πανε σε άλλη παραλία από αυτή που γεννήθηκαν σημαίνει πως έκριναν ακατάλληλη για τη γέννα τους την παραλία στην οποία γεννηθηκα εκείνες και ήταν και η πρώτη τους επιλογή! ευτυχως που καλή χελώνα μας εμπιστεύτηκε (ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΟΥΜΕ) γιατί αν δεν έβρισκε το ασφαλές μέρος θα άφηνε τα αυγά στη θάλασσα κάτι το οποίο φυσικά σημαίνει πως θα βγαίναν ΠΟΤΕ τα μωρά!

Η ΓΕΝΝΑ ΤΗς ΘΑΛΑΣΣΙΑΣ ΧΕΛΩΝΑΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΙΟ ΥΠΕΡΟΧΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΔΕΙ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ... ΚΑΙ ΘΕΩΡΩ ΧΡΕΟΣ ΔΙΚΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΟΛΩΝ ΜΑΣ ΝΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΟΥΜΕ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΩΛΙΑ!!!!

ΑΥΤΑ!!!!!
ΑΣ ΕΥΧΗΘΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΧΕΛΩΝΟΠΛΑΣΜΑΤΑΚΙΑ ΝΑ ΤΡΕΧΟΥΝ ΠΡΟΣ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ!!

(ΠΑΩ ΝΑ ΣΚΟΥΠΙΣΤΏ :p)

διαφορα...ασχετα.. ασυνδετα...

2010-06-25T18:09:00.001+03:00

1. Τι σπαστική διαφήμιση της wind από την παρέα του ράδιο αρβύλα;
2. Μερικές φορές δεν κάνουν ωραίο ήχο κάποια παπούτσια … ειδικά όταν περπατάνε οι ηθοποιοί πάνω στο σανίδι της σκηνής;
3. Τα ζώδια συνεχίζουν τον κακό τους το χαβά
4. Οι ακτοπλοϊκές έμαθαν ότι σκόπευα να πάω Σύρο … και κόψανε τα δρομολόγια…
5. Να θυμηθώ να μείνω στα κιλά μου… έχασα 6-7 και πολύ μου αρέσει!!
6. Πολύ ευχαριστήθηκα τα 20 χρόνια mega … οι παλιές σειρές μου είχαν λείψει πολύ!
7. Το star πρέπει να κάνει σούπερ-ταχύ-ταχύρρυθμα μαθήματα αγγλικών στους ρεπόρτερ του…
8. Ευτυχώς που έκανε η Χρουσαλά πάρτυ στο Αβέρωφ και μάθαμε την ιστορία του (μαζί και οι θιγμένοι εγώ-δε-δέχομαι-στα-εθνικά-σύμβολα-παρτυ).
9. … ναι… βλέπω star…
10. … τέλειωσε η εξεταστική …
11. ε και…. Το διάβασμα συνεχίζεται… γαμώ το
12. γαμώ το
13. θα περάσω τον Ιούλιο θα διαβάζω για Δαρβινισμό και Μαλθουσιανισμό
14. …. γαμώ το
15. …. Δε θα καταλαβαίνω τίποτα…
16. … και θα πρέπει να γράψω και εργασία!

να ταν ..αχ να ταν τα νιάτα δυο φορές

2010-06-20T20:38:00.002+03:00

γιατί να είναι δυο φορές;;; τελειώνουν ποτέ για να θέλουμε και δεύτερο γύρο;;;;;;

Αναζητώντας στο λεξικό, βρήκα πως «νιάτα»
Είναι η περίοδος της νεανικής ηλικίας ή το σύνολο των νέων ανθρώπων.

Ποιος μπορεί να μιλήσει για τα νιάτα ;
(εκτός από ένα γλωσσολόγο που γράφει λεξικά)

Αυτός που τα ζει ή αυτός που τα ‘χει ζήσει;
Και ποιος καθορίζει πότε φεύγεις από το group των νέων;
Έχουν τα νιάτα συγκεκριμένη ηλικία;

...δε κοιμάμαι τώρα πια τα βράδια... τουρουρουρου ρου ρου ρου...

2010-06-15T02:55:00.002+03:00

δε ξέρω γιατί...
αλλά έχω την αίσθηση ότι ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΩ ΤΙΠΟΤΑ...
διαβάζω διαβάζω... μα νομίζω γιοκ που λένε και τα γειτονάκια μου!
γιατι;
να το ρίξω πάλι στ άστρα; ε ; μμμμ θα το ρίξω πάλι στα άστρα...

είναι ωραίο τελικά να κατηγορείς τα άστρα...
δε μπορούν να υπερασπιστούν την αθωότητά τους... και δεν υπάρχουν και πολύ που ξέρουν από άστρα...(ούτε γώ ξέρω)
οπότε βρίσκεις εκεί πέρα μια ατάκα του τύπου... " άσε φίλε... αυτή τη περίοδο.. μέχει πάάάάάει... μπήκε ο κρόνος στη παρθένο...και μου χει κάνει τη ζωή άνω κάτω"

έτσι θα λέω κι εγώ..
άσε φίλε... τα άστρα σήμερα δεν ήταν καθόλου ευνοικά για να δίνεις ακτινοβολίες... ούτε ατμοσφαιρική ρύπανση...αλλά το ΧΕΙΡΟΤΕΡΟ...δε πρέπει σε καμια περίπτωση να κάνεις εργασία για στερεά απόβλητα... σχεδόν απαγορευτικό....
μη πω για τους τυχερούς αριθμούς... ούτε ένας πάνω από 5!

αυτή η εξετάστική είναι πολύ ενοχλητική... με ενοχλεί βρε αδερφέ πως να το πω΄... θέλω να γκρινιάζω και να στραβώνω τη μούρη μου όλη μέρα κάθε μέρα....
μα κι αυτοί στη γραμματεία... δεν διαβάσαν Παγιατάκη, Πατέρα... κάτι... έτσι αυθαίρετα βγάζει πρόγραμμα κυρία μου... εδώ παίζεται ο ύπνος μου!

τέλος πάντων... έτσι είναι η ζωή ... άλλους τους ανεβάζει...... κι άλλους τους ρίχνει στα τάρταρα...
αλλά που θα πάει... 22 χρόνια τώρα η παρθένος περνάει άσχημη φάση... κύκλος δεν είναι και αυτος ( αστρολογικός βέβαια... αλλά κύκλος... δε κατάλαβα... οι αστρολογικοί κύκλοι δε γυρνάνε; δεν είναι κύκλοι αυτοί;)
θα γυρίσει ο τροχός... θα (**$#(#@@#* κι ο μανωλιός....

Μανωλιός speaking... σε περίπτωση παρεξηγήσεων (misunderstood if you know what i mean... ψιτ.. το πιασες το υπονοούμενο έτσι;)

Is it just a silly phase WE are going through?

2010-06-12T15:35:00.000+03:00

Τι γίνεται ρε παιδιά;
Υπάρχει κάποιος που να περνάει καλά το τελευταίο μήνα ή δίμηνο;
Τι συμβαίνει; Να πάμε σε μάγισσες; Να πάμε σε χαρτορίχτρες; Μήπως να πάμε σε μέντιουμ;
Περνάει κρίση όλος ο κόσμος των άστρων; Μήπως γίνεται πόλεμος των άστρων;
Και μείς τι φταίμε ρε παιδιά; Ε ! εσείς εκεί πάνω…. Coooooooooooooooooool!!

- εξεταστική…
- τα γυαλιά μου τα βρήκα… δυστυχώς δε μπορώ να πω το ίδιο και για το ποδήλατο
- γιατί τσακώνομαι στον ύπνο μου και ξυπνάω μανουριασμένη;
- Γιατί δεν μπορώ να διαβάσω;;;;;;;;;;

Παρακαλώ σχόλια από ανθρώπους που περνάνε καλά!

και έζησαν αυτοί καλά και μείς καλύτερα! (;)

2010-06-07T02:07:00.000+03:00

Και θέλω εδώ να πω πως οι ταινίες μου κάνουν και επισήμως κακό!
Γιατί είναι ταινίες
Και τα παραμύθια είναι παραμύθια
Και τελειώνουν ωραία!
Όλοι έτσι λένε
Αλλά κανείς δεν έγραψε ένα παραμύθι για το αν όντως όλες αυτές οι όμορφες αγαθές αγαπησιάρες ερωτεύσιμες γοητευτικές πριγκίπισσες ή φτωχές πλην τίμιες κοπελίτσες , έζησαν όντως καλά.
Γιατί;
Να έρθει κάποιος υπεύθυνος και με το χέρι στην καρδιά να μας πει τη απέγιναν όλες
Η σταχτοπούτα; Τι κάνει;

Γιατί εμείς που δεν είμαστε σταχτοπούτες πρέπει να ακούμε την ιστορία της σταχτοπούτας και να χαιρόμαστε;
Όχι δεν χαίρομαι!
Γιατί εγώ δεν είμαι σταχτοπούτα! Εντάξει;;;
Και δεν θα έχω και την τύχη της σταχτοπούτας;
Η μήπως η ζωή μου παραήταν καλή μέχρι στιγμής για να έχω τον πρίγκιπά μου!?
Μήπως πρέπει να τα βάλω με τους γονείς μου που δε με έδερναν και με τα αδέρφια μου;

Και ξαναρωτιέμαι… γιατί εγώ να ακούσω την ιστορία της σταχτοπούτας και να χαρώ για το ευτυχισμένο τέλος της;

Και έζησαν αυτοί καλά και μείς καλύτερα!!!

Αυτοί φυσικά και έζησαν καλά!!!
Τελευταία φορά που τους είδα κοιτάζονταν όλο αγάπη και αρετή και όλα τα καλά του κόσμου μπροστά από το πιο φωτεινό και όμορφο παράθυρο του φανταστικού παλατιού τους!! Χωρίς έγνοιες!

Και κάθε φορά που πάω στη βιβλιοθήκη ελπίζοντας να τους βρω σε μια πιο κοντά σε μένα κατάσταση αυτοί ακόμα κοιτιούνται όλο αγάπη και σεβασμό
Και εγώ είμαι μόνη μου

Αυτοί μετά από τόσα χρόνια είναι ακόμα νέοι και ερωτευμένοι και ακόμα ο καιρός έξω από το φωτεινό τους παράθυρο είναι υπέροχος … και τα γυάλινα μοτίβα στα παράθυρα κάνουν την ατμόσφαιρα μοναδική… παραμυθένια θα έλεγα!!!
Αλλά φυσικά και θα είναι παραμυθένια αφού είναι παραμύθι!!!

Μόνο τα δικά μου τζάμια είναι σκονισμένα και βρεγμένα!!!
Και όσο και αν στέκομαι εκεί όρθια και φαντάζομαι έναν όμορφο θεραπευτικό ήλιο και έναν όμορφο καλοσυνάτο πρίγκιπα… κάθε φορά που ανοίγω τα μάτια μου είμαι ακόμα μόνη μου!!!

και εύχομαι να είχα κι εγώ εκείνο το χαρτί με τις μαγικές λέξεις, που τις λες και βρίσκεσαι μέσα σε ένα από αυτά τα παραμύθια της βιβλιοθήκης σου.
Κλείνεις τα μάτια! Τις λες 3 φορές και μετά όταν ανοίξεις τα μάτια σου…. Παράαααααμ!!!! Είσαι μέσα σε ένα παραμύθι!!

Στην αρχή είναι δύσκολα.. γιατί πρέπει να περάσεις όλες τις δυσκολίες της πρωταγωνίστριας… αλλά το αποτέλεσμα αξίζει τον κόπο!
Καταλήγεις με έναν πρίγκιπα σε μια χώρα μαγική! Που ο κόσμος δεν πεινάει
Και δεν υπάρχουν κακοί άνθρωποι… ούτε καλοί… γιατί για να υπάρχουν οι καλοί πρέπει να υπάρχουν και οι κακοί!

Σε αυτή τη χώρα είναι όλοι άνθρωποι και συνυπάρχουν αρμονικά… και ο βασιλιάς τους αγαπάει πολύ!
Και η φύση!!
Αχ σε αυτή τη χώρα η φύση… είναι τόσο φύση!!!!!!!
Πιο φύση … δε γίνεται!
Πράσινα φύλλα πολύχρωμα τριαντάφυλλα γαλάζιες λίμνες και απέραντες θάλασσες! Χαρούμενα δελφίνια παίζουν κάθε απόγευμα στην γραμμή που ζωγραφίζει ο ήλιος κάθε σούρουπο!!!

Και η πριγκίπισσα με τον πρίγκιπά της είναι τόσο χαρούμενη! Είναι τόσο όμορφη έξυπνη και γαλήνια! Είναι τόσο χαμογελαστή και προσφέρει τέτοια χαρά και ηρεμία στους γύρω της!

Και ο πρίγκιπάς της είναι τόσο καλός! Τόσο έξυπνος και τόσο πολύπλευρος!! Τρυφερός και γοητευτικός… τόσο που τον κοιτάς συνέχεια… και αναρωτιέσαι…πως γίνεται να είναι τόσο!!

Είναι όλοι στην πανέμορφη αυλή τους και συζητάνε με τις μέλισσες και τις τριανταφυλλιές!! Τις κόκκινες τις ντροπαλές και τις ρομαντικές τις ροζ και τις αθώες τις άσπρες! Αχ είναι τόσο απολαυστικές να τις ακούς!! Το ίδιο είδος και κάθε άτομο τόσο ξεχωριστό!! Και είναι όλοι χαρούμενοι!!!!!!

Τόσο χαρούμενοι που δεν τους ενοχλεί αυτή η σκόνη που πέφτει από τον ουρανό που μαζεύεται πάνω στις κλειστές σελίδες εκείνου του παραμυθιού στην σκονισμένη βιβλιοθήκη…

Τι έγινε ρε παιδια; (αλα σπύρος παπαδόπουλος ως απαράδεκτος)

2010-06-05T22:32:00.000+03:00

οργανώνουμε τη ζωή μας,
νομίζοντας πως κάτι θα καταφέρουμε.
Ίσως καμιά φορά να καταφέρνουμε.

οργώνουμε τη μέρα μας,
μέσα σε κελιά organizer
όλη μας η μέρα ένα χωράφι

κι εμείς όλη μέρα αλωνίζουμε,
οργώνουμε και σπέρνουμε
βγαίνουν αλλού
τριανταφυλλιές
και αλλού
Γαϊδουράγκαθα

αφού τα γαϊδουράγκαθα δε μας αρέσουν…
Γιατί τα αφήνουμε στο χωράφι μας;

γιατί μάλλον
το χωράφι … το δώσαμε σε άλλον
και μείς δουλεύουμε για άλλον.

Για αυτόν τον άλλο
Τον ευεργέτη τον μεγάλο!!!

αυτός ο διάολος το ιντερ-νέτ

2010-06-02T18:39:00.001+03:00

Έχετε ψάξει ποτέ, για εισιτήρια –σε μια τέλεια σελίδα που σας έχει πει ένας φίλος- για έναν προορισμό, ενώ γνωρίζετε πως δεν θα πάτε;

Θέλω να πω, γιατί εγώ να κάθομαι να ψάχνω για εισιτήρια για Στοκχόλμη, τέλος του μήνα και να χαίρομαι κιόλας που είναι 282 ευρώ πήγαινε έλα .

Τι χαίρεσαι κοπέλα μου; Σάμπως θα πας; Το επόμενο βήμα είναι να μπω στο Google Earth και να περιπλανιέμαι μόνη μου, εγώ και το ποντίκι μου, στα βροχερά μουντά σοκάκια της Στοκχόλμης – τι λέω μωρέ; Έχει βροχερά στενά σοκάκια η Στοκχόλμη;

Και ο μόνος που μπορεί να μου πει είναι το ποντίκι μου. Αυτό έχει μεταμορφωθεί σε ένα χεράκια και έχει ξεπατωθεί να γυρίζει όλη την πόλη.

Τελικά… για όλα φταίει το ιντερνέτ. Είναι του διαβόλου!
Διότι σας ερωτώ, φίλες και φίλοι, εκατο-μα-μμύρια αναγνώστες, αν δεν υπήρχε αυτός ο διάολος, θα πήγαινα εγώ, ή οποιοσδήποτε άλλος με τη λόξα μου σε ένα τουριστικό γραφείο να ρωτήσει για εισιτήρια; Όχι… ή θα έδινα τα 8 ευρώ να πάρω τουριστικό οδηγό να μάθω αν έχει η Στοκχόλμη βροχερά στενά σοκάκια…

Αφού το ξέρεις χρυσό μου… και πάρ’ το και απόφαση…
ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΗΝ ΠΙΣΙΝΑ ΘΑ ΤΟ ΒΓΑΛΕΙΣ!

Υ.Γ. : έχω να δω σχόλιο και γω δε ξέρω από πότε…μην τολμήσει και αποφασίσει κανείς να κάνει τώρα σχόλιο να μου πει πως είμαι τυχερή που θα περάσω το καλοκαίρι στην πισίνα!!

συνέντευξη με έναν καθρέφτη

2010-05-21T02:52:00.000+03:00

- αναρωτιέμαι..
τόσο… που μπορώ πλέον να το δηλώνω για χόμπυ..
- με τι ασχολείσαι;
- Είμαι φοιτήτρια και αναρωτιέμαι
- Γιατί αναρωτιέσαι;
- Γιατί σε λίγο δε θα είμαι μια φοιτήτρια που αναρωτιέται… θα είμαι μια που αναρωτιέται… ΣΚΕΤΟ…
- Και λοιπόν;
- Τι και λοιπόν; Δε μπορείς να είσαι κάποια που αναρωτιέται …σκέτο! Πρέπει να έχεις μια ιδιότητα. Να είσαι μια… κάτι… που αναρωτιέται… αλλιώς κανείς δε θέλει να ακούσει τι αναρωτιέσαι..
- Γιατί να θέλει κάποιος να ακούσει τι αναρωτιέσαι εσύ; Οι προβληματισμοί σου είναι για σένα… άντε και για τους φίλους σου… για τους οποίους δε χρειάζεσαι ιδιότητα… η ιδιότητα σου είσαι … ΕΣΎ.
- Έχεις δίκιο… αλλά μέσα σε αυτόν τον κανένα… μπορεί να είναι και ο εαυτός σου μέσα.
- ΤΙ ΛΕΣ; ΑΚΟΥΣ ΤΙ ΛΕΣ; Μήπως τελικά πρέπει να σταματήσεις να αναρωτιέσαι; Σου κάνει κακό.
- Χαχα.. θέλω να πω ..πως η αυτοεκτίμηση παίζει σημαντικό ρόλο. Και εγώ για να νοιώθω αυτοεκτίμηση … έχω ανάγκη από μια ιδιότητα.
- Θεέ μου εσείς οι παρθένοι είστε τόσο πολύπλοκα άτομα.. μερικές φορές είσαι μπερδεμένη τόσο χαζά που μου σπάς τα νεύρα.
- Είσαι τυχερή… εσύ μπορείς να σηκωθείς να φύγεις… εγώ τι να πω που θα με κουβαλάω μια ζωή…
- Να μην πεις τίποτα… να σταματήσεις να μπλέκεις το μυαλό σου με θέματα που δεν έχουν καμία σημασία…
- ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΟΙ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΣΜΟΙ ΜΟΥ;
- Όταν σχετίζονται με το μακρινό μέλλον …ΟΧΙ! Βγαλ’ τα πέρα με το παρόν και βλέπουμε…
- Κάποτε το παρόν ήταν μακρινό μέλλον… και το σκεφτόμουνα τότε … στο μακρινό παρελθόν.
- Και..;
- Και έπεφτα τόσο έξω… μάλλον…
- Είδες; Δεν έχει νόημα λοιπόν…
- Τι δεν έχει νόημα..
- Να σκέφτεσαι … αφού πέφτεις έξω..
- Ναι…
Ξέρεις … μερικές φορές αναρωτιέμαι…
- σώωωπα… εσύ;
- Έεελα….
- Ναι…. Αναρωτιέσαι……;
- Αναρωτιέμαι πως θα είμαι σε 20.. 30 χρόνια…όταν ήμουν παιδί αναρωτιόμουν πως θα είμαι στα 19 μου…
- Από μικρή το είχες το χούι..
- Δε ξέρω… μάλλον… ήλπιζα να είμαι όμορφη… να είμαι έξυπνη… να είμαι σούπερ γοητευτική και επιτυχημένη..
- Επιτυχημένη; Τι επιτυχία μπορείς να έχεις στα 19 σου…. Μόλις τελειώνεις το λύκειο!
- Τι λες… κάθε ηλικία έχει τα επίπεδα επιτυχίας της. Γενικά όλο το θέμα με τις ηλικίες με ενοχλεί…
- Συγνώμη που σκεφτήκαμε να μετράμε τα χρόνια μας
- Έλα μωρέ …. Αφού καταλαβαίνεις τι εννοώ…
- …….; μήπως ήρθε η ώρα να αναρωτηθώ εγώ;;; τι πίνεις και δε μας δίνεις;;;
- Ρε.. πολλές φορές… σε ρωτάει κάποιος…την ηλικία σου… μεγαλύτερος.. είτε άντρας είτε γυναίκα…και με το που θα πεις την ηλικία σου, θα σου βγάλει ένα λόγο… για τα χαρακτηριστικά της περιόδου της ζωής σου… αν είσαι πρώτο έτος λένε… « βγαίνετε ακόμα μπουλούκια δε πατάτε στη σχολή… είστε μες τη τρελή χαρά» αν είσαι προς το τέλος… « άντε να μαζέψεις τα ασυμάζευτα… να βρεις τι θέλεις να κάνεις…να το κυνηγήσεις…» κλπ … κάποτε είχα μια τέτοιου είδους συζήτηση με κάποιον, ο οποίος μεταξύ άλλων.. μου είπε « θα ‘θελα να είμαι πάλι στην ηλικία σου… για να κάνω τα ίδια λάθη…» λες και τώρα είναι αλάνθαστος … λες και τώρα δεν κάνει λάθη που μπορεί να νοσταλγήσει σε 10 χρόνια…
Ο κόσμος νομίζει πως αν κάποιος τελειώσει μια σχολή και πιάσει δουλειά μετατρέπεται στον καλό πολίτη με γνώμη και αξιοπιστία… το ίδιο και με τους γονείς… αν κάποιος κάνει παιδί… θεωρείται από πολλούς… άξιος και σοβαρός. Θεέ μου τι ψέμα… λες και ξεφορτώνεσαι τα κόμπλεξ σου λες και ξεφορτώνεσαι τα λάθη σου! Δεν κατηγορώ την ύπαρξή τους… την απατηλή αίσθηση της απουσίας τους κατηγορώ…
- τέλειωσες το μονόλογο;
- δε μονολογώ… τις σκέψεις μου λέω…
- ότι λες βλακείες το ακούς;
- γιατί;;;;
- γιατί προφανώς ένας μεγαλύτερος έχει περάσει από τη δικιά σου φάση και την βλέπει αλλιώς… μπορεί να δει τη ζωή σου διαφορετικά. Βλέποντας τη δική σου διαφορετικά θυμάται και τη δική του διαφορετικά… εσύ θυμάσαι πως δεν ήθελες να πάρεις μονόωρη στο λύκειο..
- ναι και;
- ε τώρα αν πήγαινες λύκειο και έπαιρνες μια μονόωρη τι θα έλεγες..
- σιγά ..δεν έγινε και τίποτα.
- είδες… στα λόγια μου έρχεσαι… τα τωρινά σου προβλήματα… σε άλλους που τα έχουν περάσει… φαίνονται το ίδιο διασκευαστικά όσο σε εσένα η αποβολή.
- ναι .. αλλά είναι ενοχλητικό να υποβαθμίζουν τα προβλήματα σου… δεν καταλαβαίνεις; Τα προβλήματά μας είμαστε εμείς! Τα χαρακτηριστικά μας είναι ΚΑΙ τα προβλήματά μας. Όσοι δεν έχουν προβλήματα… τα δημιουργούν…δεν είναι τυχαίο! Η κάθε ηλικία έχει τα προβλήματά της και τις επιτυχίες της.
- ωωωχ… καλά… για πες… πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου σε 20 χρόνια…
- χαχαχ … δεν έχω καταλήξει ακόμα… αλλά έχω κάποιους φόβους…
- φυσικά αν δεν έχεις φόβους για τη ζωή που θα έχεις … σε 20 χρόνια πότε θα έχεις;
- το σίγουρο είναι πως δε θέλω να είμαι μόνη μου… η μοναξιά με ενοχλεί… με τρομάζει… και ο εαυτός μου είναι πολύ ανυπόφορος για να τον μεγαλώσω μόνη μου. Φοβάμαι μη φτάσω σε μια ηλικία και δω πως τελικά η ζωή δεν είναι όπως την ονειρευόμουνα… πως τελικά δε θα ζω με τον άνθρωπο που είμαι ερωτευμένη…. Πως θα παντρευτώ γιατί είμαι σε ηλικία γάμου…και επειδή … «τι άλλο να κάνεις… μετά από τόσα χρόνια σχέσης…» και τότε οι μέρες θα είναι βαρετές… και θα νοσταλγώ το παρελθόν που … δεν ήξερα…
- ΕΙΣΑΙ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΆ ΣΟΥ;
Έχεις προδιαγράψει ένα δυστυχισμένο μέλλον; ΓΙΑΤΙ;
- Ε… γιατί … φοβάμαι!!!
- Θεέ μου … ώρες-ώρες είσαι τόσο ανυπόφορη… σίγουρα θα μείνεις μόνη σου με τέτοια γκρίνια… και τέτοιο πεσιμισμό…
- Ευχαριστώ, που με εμψυχώνεις…
- Τίποτα… καθήκον μου…. Σήκω… φεύγουμε!

απορρίψτε αλλήλους

2010-05-14T15:34:00.001+03:00

Μήπως η ζωή μας κάνει όντως κύκλους..
Μήπως κάνουμε όντως πράγματα που δε θέλουμε να μας τα κάνουν;

Εγώ απορρίπτω
Εσύ απορρίπτεις
Αυτός απορρίπτει
Εμείς απορρίπτουμε
Εσείς απορρίπτετε
Αυτοί απορρίπτουν

Όλοι απορρίπτουμε και όλοι μας απορρίπτουν..
Με ποια σειρά όμως;
Με ποιο κόστος όμως;

ο χρόνος

2010-05-07T03:54:00.002+03:00

ο χρόνος...
ο χρόνος παίζει το πιο σκληρό, το πιο δίκαιο και άδικο μαζι, παιχνίδι που έχω δεί στη ζωή μου
ο χρόνος
ο χρόνος τόσο αστείος και νοσταλγικός μαζί...
πού ήμουν, πού είμαι και πού πάω...
ποιός ξέρει..
Μόνο αυτός ο σκληρός, ο δίκαιος και άδικος, νοσταλγικός και αστείος
... χρόνος

αρετη

2010-04-27T14:19:00.001+02:00

Η αρετή

Εμείς οι άνθρωποι, μερικές φορές έχουμε πολύ πλάκα.
Θεωρούμε πως το να θυμώνουμε με κάποια πράγματα που κάνουν οι συνάνθρωποί μας είναι φρόνιμο.
Και θεωρούμε ακόμα πιο σωστό να εκδηλώνουμε αυτό το θυμό προς αυτούς.
Και αυτό είναι το χειρότερο…
Ο θυμός είναι συναίσθημα που δεν μπορείς εύκολα να ελέγξεις στο αν θα το νοιώσεις ή όχι…το αν θα το εκδηλώσεις όμως είναι!

Τι εννοώ!;

Πετάει κάποιος ένα χαρτί κάτω, ένα σκουπίδι… ένα οτιδήποτε ή μιλάει άσχημα ή κάνει οποιαδήποτε ενέργεια- πράξη που εμείς θεωρούμε κακή. Είναι ενάντια στις αξίες μας, στην ηθική μας και στα ιδανικά μας.
Και θυμώνουμε! Πολύ! Και φωνάζουμε !! πολύ!
Και δίνουμε εντολές κουνώντας το δάχτυλο «να μην..» και « αλλά να..»
Και αφήνουμε τον εαυτό μας να θεωρεί πως κάναμε κάτι καλό σήμερα…
Κι όμως έκανε ένα τεράστιο τίποτα..!
Ίσως να έκανε περισσότερα αν δε μίλαγε..

Όταν σε τέτοια θέματα εκδηλώνεις το θυμό σου έτσι, κάνεις το πιο εγωιστικό πράγμα που θα μπορούσε να κάνει κανείς.
Ικανοποιείς το εγώ σου.
Ικανοποιείς την ανάγκη σου να δείξεις πως είσαι καλύτερος.
Δεν κάνεις όμως τίποτα για να βεβαιωθείς πως έχεις έστω και λίγες πιθανότητες να μην ξανασυμβεί αυτό το κακό.

Η αρετή είναι η μηχανή
που μετατρέπει το θυμό
από εγωιστικό συναίσθημα
σε κινητήρια δύναμη
για κοινωνική ευθύνη

αυτό είναι αρετή, είναι αρχοντιά είναι μαγκιά είναι αγάπη είναι ΌΛΑ!

η εξιλέωση

2010-04-17T19:49:00.001+02:00

Τι είναι εξιλέωση;
Είναι δικαίωμα;
Είναι υποχρέωση ή ανάγκη;
Ότι και να είναι… είναι
καθαρά εγωκεντρικό
… και ως τέτοιο πρέπει να γίνεται μοναχικά.

Αν νοιώθεις πως έχεις δικαίωμα,
υποχρέωση ή ανάγκη να εξιλεωθείς
καν’ το μόνος σου

ΑΚΟΥΣ;

Μη με μπλέκεις εμένα
με τις τύψεις τις δικές σου,
Φρόντισες να με προικίσεις
με τις δικές μου.

Έχω να φέρω βόλτα τις δεύτερες
μη με βαραίνεις και με τις πρώτες

η εξιλέωση είναι εγωκεντρική
κράτα το εγώ σου αφού σου
αρέσει τόσο και εδώ…
όχι μόνο στα καλά!

λαμπερά κοσμήματα κοσμούν τα αισθήματά μας

2010-04-17T19:42:00.001+02:00

Αντέχουμε τα μεγάλα πράγματα;
Αντέχουμε την αγάπη;
Αντέχουμε τον μεγάλο έρωτα;
…τον αληθινό,
…τον ατόφιο
τον καθαρό σαν τη φύση.

Αντέχουμε να ζούμε;
Μήπως για αυτό δε ζούμε;
Μήπως για αυτό παραπονιόμαστε
Εκ του ασφαλούς..

Μήπως για αυτό,
επιλέγουμε faux αισθήματα
όλοι νομίζουν πως είμαστε
χαρούμενοι, ευτυχισμένοι, πλήρης

γιατί μπορεί να λάμπουμε σα το χρυσό
γιατί μπορεί να γυαλίζουμε σα τα διαμάντια
Μέσα μας όμως ξέρουμε
πως είμαστε faux

γιατί επιλέγουμε τα faux
και δεν αντέχουμε τα αληθινά;

αμαρτία

2010-04-11T13:12:00.001+02:00

Μάλλον κάτι κυνηγάω
που δε ξέρω τι είναι…
Μάλλον ψάχνω κάτι, που
πάλι δε ξέρω τι είναι
άρα δε ξέρω και πού να το βρω

Ποιος ξέρει;
Νομίζω κανείς…
Όλοι ψάχνουν… και αρκούνται σε αυτό που θα πετύχουν
Κάποιοι από αυτούς συνεχίζουν μπας
και βρουν κάτι καλύτερο…

Κάποιοι το βρίσκουν, άλλοι πέφτουν
σε κάτι χειρότερο…
και κει μπερδεύονται!
Μήπως η τιμωρία τους, για την απληστία τους
είναι αυτό το χειρότερο;

Αλλά γιατί η αναζήτηση του κάτι καλύτερου
να πρέπει να τιμωρηθεί;

Γιατί το είπα αυτό;

H φαντασία

2010-04-03T15:09:00.000+02:00

Γιατί έχουμε την ικανότητα να φανταζόμαστε;
Ποιος μηχανισμός είναι αυτός που θέτει σε λειτουργία τη φαντασία μας; Και γιατί μπορεί να γίνεται αυτό; Θα μπορούσαμε να ζήσουμε χωρίς να φανταζόμαστε αυτά που έγιναν αυτά που θα γίνουν ή αυτά που θα θέλαμε να γίνουμε ή να κάνουμε.
Μήπως είναι ένας τρόπος να προετοιμαζόμαστε; Να προετοιμαζόμαστε για αυτά που θα έρθουν.
Αν φανταζόμαστε αυτά που θέλουμε μπορούμε κατά κάποιο τρόπο να καταλάβουμε κατά πόσο αυτό θα μπορούσε να γίνει πραγματικότητα…
Δηλαδή φτιάχνεις τη φαντασίωση σου και την τοποθετείς στην πραγματικότητα την τωρινή και προσπαθείς να καταλάβεις κατά πόσο αυτό το νέο που έχεις τοποθετήσει θα μπορούσε να αποτελεί φυσική συνέχεια του τώρα… αν κολλάει καλώς …αλλιώς μπορείς να το κάνεις εσύ να κολλάει.
Πως όμως; Πως καταφέρνεις το ακατόρθωτο; Εδώ θα μπορούσαν να μπούνε φράσεις του τύπου… « τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο…» « άμα θες όλα γίνονται» « δεν υπάρχει δε μπορώ υπάρχει δε θέλω»…

ΤΙΣ ΣΙΧΑΙΝΟΜΑΙ

Ηλίθιες εκφράσεις… που μου τη δίνουν… εκφράσεις που σου δείχνουν πόσο λάθος είσαι και πόσο λάθος έχεις εκτιμήσει τα πράγματα… πόσο λάθος μπορεί να έχω κάνει στην εκτίμηση της δικής μου σκέψης; Και γιατί ο άλλος βασιζόμενος στις πιο κλισέ φράσεις θα μου καταστρέψει όλο το σκεπτικό μου… Ε ΟΧΙ

μια λεπτή διαχωριστική γραμμή...

2010-03-25T14:54:00.000+02:00

Να θυμάσαι πως κάποτε ζούσες…
Ζούσες καλά;
Ίσως …
Να θυμάσαι πως κάποτε έπεφτες το βράδυ στο κρεβάτι
και δεν ήξερες
πως θα κυλίσει η επόμενη μέρα σου
Επέλεγες εσύ όμως πώς θα είναι

Να θυμάσαι πως κάποτε, ήσουν εσύ
Μόνο εσύ
Να θυμάσαι πως κάποτε,
έλεγες
« ποια είναι αυτή η διαχωριστική »

Η διαχωριστική που χωρίζει τη ζωή σε 2 κομμάτια
Τη ζωή που έζησες,
και τη ζωή που ζεις αναπολώντας τη ζωή που ζούσες.

Είναι μια γραμμή λεπτή και διάφανη
Δε νοιώθεις πότε την περνάς
Όπως όταν ένα φύλλο χαρτί σου σκίζει λίγο το δέρμα
Δε το νοιώθεις πάντα… μετά όμως νοιώθεις το τσούξιμο

Δεν ξέρω αν αυτή η διαχωριστική πρέπει να υπάρχει
Κάποιοι την κλωτσούν, και ζουν για πάντα.
Άλλοι δεν έχουν ζωή να θυμούνται

Να θυμάσαι
πως κάποτε κοιτούσες τη διαχωριστική
από πολύ μακριά

Μην ξεχνάς όμως πως ξαφνικά μπορεί να τη δεις μπροστά σου
Μην το ξεχνάς… και ίσως έτσι μπορεί να μην τη συναντήσεις ποτέ!

...δεν είναι μόνο δική σου η ζωή

2010-03-25T14:23:00.000+02:00

Όχι, μη το κάνεις αυτό
Όχι, μην αφήνεις τη ζωή σου

Ώρες- ώρες θαρρείς πως είναι τόσο ασήμαντη
τόσο κενή και απίστευτα τρωτή

Ποιος νομίζεις πως είσαι…
Ποιος σου δίνει το δικαίωμα
να σαρώνεις και να αναλώνεις τόσο
μια ζωή
….τη δική σου ζωή

Δεν έχεις το δικαίωμα να υποτιμάς
κάτι τέτοιο
Μάλλον δε το ξέρεις καλά
Μάλλον έχεις ένα εργαλείο,
που δε ξέρεις πόσο σημαντικό είναι
Δες τι κάνει!!!
Νοιώσε τι κάνει!!

Η ύπαρξή σου είναι μοναδική
Η ύπαρξή σου είναι ισότιμη
…δεν έχεις δικαίωμα να την πετάς
Γιατί δεν έχει δικαίωμα να πετάς οτιδήποτε
ισότιμο με αυτήν
και είναι τόσα πολλά…
και συ τόσο μοναδικός.

μήπως απαιτώ πάνω σε ενα θρόνο;

2010-02-28T19:45:00.001+02:00

Νιώθω πως κάποιον περιμένω
Έχω πάντα την αίσθηση μιας χαζής
Αναμονής
Μιας αναμονής σπουδαίας , ολοκληρωτικής

Τι να με κάνω μόνη μου;
Τι να τον κάνω ένα μόνο εαυτό;
Μαγκούφη και συνεχώς και πιο παράξενο

Μοιράσου…
Από τις πρώτες ενέργειες που
μαθαίνουμε…
μοιραζόμαστε τα παιχνίδια, τα ρούχα,
τα δωμάτιά μας… όλο κάποιος τα
δέχεται…

Κανείς δεν δέχεται όμως
να μοιραστεί τον εαυτό του
Τον έχουν όλοι πολύ ψηλά, σε ένα
Θρόνο και δεν τον μοιράζονται…
Ίσως και γω…

Κάνείς δεν θεωρεί πως το μισό μου
αξίζει να μοιραστεί
Ίσως και γω

Είμαι σε ένα δάσος με πολλά
δέντρα…
Μα τα κλαδιά είναι ψηλά και
δεν φτάνω τους καρπούς…
και πεινάω…

Τίποτα

2010-02-28T19:32:00.001+02:00

Το τίποτα

Τίποτα… τόσο υποτιμημένη λέξη
Η έννοιά της τόσο κενή αλλά και τόσο
περιεκτική

Τίποτα στο χθες…
Ένα τίποτα βλέπω και στο αύριο
Δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να
με μεταπείσει για το τίποτα

Προσπάθησα να συγκρατηθώ, να
Αντισταθώ αλλά,
η δίνη του με τραβάει όσο… τίποτα!

Δεν υπάρχει αισιοδοξία
Γιατί άλλωστε…;
Όσοι νομίζουν πως «μεγάλωσαν» και «ξέρουν», μόνο
απογοητεύονται εκτός από μερικούς
που κάνουν μια ενδιάμεση στάση
στην ελπίδα
για να καταλήξουν στον ίδιο τερματικό σταθμό.

Γιατί όλος αυτός ο σαματάς;
Γιατί όλη αυτή η ζωή;
Για ένα … τίποτα

Πόσο μεγάλο και ισχυρό είναι πια
Αυτό το κενό, αυστηρό, ανυπέρβλητο κυνικό
ΤΙΠΟΤΑ!

Θυσίες, Επιλογές και τα Ρέστα σας

2010-01-31T23:32:00.002+02:00

Γεννιόμαστε και είμαστε τόσο αθώοι...
δε φταίμε σε τίποτα,
ένα αγνό μωρό που δεν κάνει τίποτα

Μετά από 5 χρόνια έχεις ήδη
αρχίσει να "υπάρχεις"
Μετά από 10 χρόνια έχεις αρχίσει να ζητάς

Έχουν αρχίσει να σου δίνουν... γιατί σου δίνουν;
Τί σου δίνουν;Τι θές από αυτά που σου δίνουν;
δε ξέρεις... αλλά αυτό έχουν αυτό σου δίνουν

Επιλογές και θυσίες

Είναι επιλογή μας να κάνουμε θυσίες;
Ή οι θυσίες μας οδηγούν σε επιλογές δεδομένες;
Είναι επιλογή μας να κάνουμε θυσίες;
Για μας; Για τους άλλους;
Κυριότερο... ΓΙΑΤΙ κάνουμε θυσίες;
Για να τις αναγνωρίσουν οι άλλοι;
Για να τις αναγνωρίσουμε εμείς;
Όταν τις κάνουμε και πιάνουν τόπο...
ΓΙΑΤΙ σπαταλάμε τόσο χρόνο από τη ζωή μας...
για να λέμε πως τις κάναμε;

« τα ψηλά βουνά» και τα ψηλά βουνά

2010-01-27T15:46:00.000+02:00

Δε μπορεί να μη θυμάστε το βιβλίο « τα ψηλά βουνά». Προσωπικά το σιχαίνομαι… να με συμπαθάει ο κύριος Ζαχαρίας. Αλλά ας τον ανακουφίσω (σε περίπτωση που τον θλίβει η έκρηξη ειλικρίνειας) αν και σιγά που θα τον καίει η άποψή, μου λέγοντάς πως δεν το έχω διαβάσει ποτέ. Πως γίνεται αυτό; Συνήθως σε αυτές τις περιπτώσεις υπάρχουν 2 εξηγήσεις. Είναι σα τα φαγητά. Υπάρχουν φαγητά που δε θέλουμε να φάμε γιατί δε μας αρέσουν και στην ερώτηση «γιατί παιδί μου το έχεις δοκιμάσει και δε σου αρέσει;», κρατάμε χρόνια χαρακτήρα και λέμε « όχι, ούτε και θέλω». Η δεύτερη περίπτωση είναι όταν λες πως «δεν αντέχω άλλο μπούχτισα». Έχω μια φίλη που δεν τρώει αυγά, γιατί έτρωγε κάθε μέρα στο νηπιαγωγείο. «Τα ψηλά βουνά» λοιπόν… έχουν το προσόν να ανήκουν και στις δύο κατηγορίες… (όπως και τα ψάρια αλλά δεν είναι της παρούσης).
Για κάποιο λόγο από τη πρώτη φορά που άκουσα τον τίτλο δεν το συμπάθησα. Κάποια μέρα μου το έκανε δώρο η μαμά λέγοντας μου πως είναι κλασσικό παιδικό βιβλίο, και κάθε παιδί πρέπει να το διαβάσει.
Ε λοιπόν το ξεκίνησα μια, το ξεκίνησα δύο, τρείς, πέντε δέκα.. χωρίς ποτέ να καταφέρω να το τελειώσω.
Αυτά ήταν «τα ψηλά βουνά» των παιδικών μου χρόνων.
Υπάρχουν και άλλα ψηλά βουνά στη ζωή μου όμως. Αυτά των φοιτητικών μου χρόνων. Αυτά λοιπόν δεν είναι επιβλητικά, δε σου προκαλούν δέος (κάθε άλλο θα έλεγα) δεν είναι πράσινα (τις περισσότερες φορές), δεν είναι γεμάτα οξυγόνο και ειλικρινά δε χαίρεσαι καθόλου να τα βλέπεις.
Τα ψηλά βουνά λοιπόν αυτά, είναι στην ουσία στοίβες. Στοίβες που δεν χρειάζονται τους αιώνες που θέλουν τα άλλα να δημιουργηθούν, ίσα-ίσα που μερικές φορές αρκούν μερικά λεπτά.
Είναι τα ψηλά βουνά από ρούχα, πιάτα, παπούτσια ενίοτε και κουτιά από πίτσες. Αυτά είναι τα ψηλά βουνά των φοιτητικών μου χρόνων.
Δε μπορώ να πω πως τα αγαπώ ιδιαίτερα αυτά τα βουνά. Σίγουρα όμως δε τα σιχαίνομαι όσο «τα ψηλά βουνά». Είναι μια άσχημη φάση της δημιουργικότητάς μου, είναι όμως δημιουργήματά μου!!! Άρα τα αγαπώ..
Πλέον η αγάπη αυτή έχει υπογράψει συμφωνία του τύπου « από μακριά και αγαπημένοι»…

TΟ ΛΑΘΟΣ

2010-01-18T19:15:00.002+02:00

Άλλο ένα λάθος.

Άλλο ένα λάθος στο εγώ μου...

Άλλο ένα λάθος.

Άλλο ένα λάθος που προσδιορίζει τον εαυτό μου...

Άλλο ένα λάθος.

Άλλο ένα λάθος και με γνωρίζεις...

Έγώ πόσα λάθη θέλω για να με γνωρίσω;

πόσο εύκολα χωράνε σε μερικούς στίχους οι λέξεις
λάθος εγώ εαυτός

το λάθος με τα μεγάλα δίχτυα, με τα πολλά χέρια, έτοιμα να κρατήσουν και ενίοτε να κατασπαράξουν ότι το πλησιάζει...

2010-01-08T20:35:00.000+02:00

μαι λεναι Ηλεκτρα και ημε ανωρθογρφει!!!!!!!!!!!

εγώ! ποιός εγώ;!

2010-01-07T18:26:00.002+02:00

υπάρχουν πράγματα που κάποιος τα πέρνει απόφαση, και ζει βασισμένος σε αυτά. τις αλήθειες. όχι αυτές που νομίζουμε πως λέμε στούς άλλους. τις αλήθειες που παραδεχόμαστε στον εαυτό μας. Τις αλήθειες που παραδεχόμαστε στον καθρέφτη μας. Αυτές που δε μπορούμε να τις κρύψουμε. Είναι οι παραδοχές μας. Είναι ο εαυτός μας. Είμαστε εμείς. δε ξέρω τι είναι αυτα που μας κάνουν να τα πάρουμε απόφαση. Είναι μάλλον το πόσο διαθέσιμος είσαι στον εαυτό σου. Αν είσαι κει όταν το μυαλό σου σε χρειάζεται. Πόσο χρόνο αφιερώνεις στον εαυτό σου...για να τον μάθεις. Όσο περισσότερο τον γνωρίζεις τόσο περισσότερο τον σέβεσαι.
Όσο περισσότερο σέβεσαι τον εαυτό σου τόσο περισσότερο μαθαίνεις να σέβεσαι και τους άλλους. Αν σκεφτείς τις φορές που η συμπεριφορά σου ήταν χωρίς σεβασμό στούς άλλους συνειδητοποιέις πως στην πραγματικότητα έχεις χάσει τον εαυτό σου.

ποιός είναι όμως αυτός ο κύριος;
ο εαυτός μας:

είναι το σώμα μας;
είναι το στύλ μας;
είναι οι στόχοι μας;
είναι οι πράξεις μας;
είναι οι σκέψεις μας;
είναι τα θέλω μας;
είναι όλα αυτα;

Συχνά πιάνω τον εαυτό μουνα υπάρχει απλά. Αφήνω μια κοπέλα με το σώμα μου, το στυλ μου, τους στόχους μου, τις πράξεις μου, τις σκέψεις μου, τα θέλω μου... να ζει για μένα, να ζει στο πόδι μου. Έχει όλα τα παραπάνω αλλά δεν ειμαι γω. Είναι ο αυτόματος.

εγώ είμαι κάπου μέσα και κοιμάμαι. Κοιμάμαι γιατί φοβάμαι. Γιατί ο αυτόματος δε παίρνει πρωτοβουλίες άρα δε ρισκάρει...άρα δεν αλλάζει... είναι σίγουρος. Σίγουρος ... και γω είμαι κάπου μέσα.

βγαίνω που και που
κοιτάζω έξω και η σταθερότητα του αυτόματου πιλότου εαυτού μου, με κουράζει, με θλίβει. Και μερικές φορές τον απενεργοποιώ. Και είναι ωραία. Αλλά είναι δύσκολο να τον απενεργοποιήσω...γιατί ο μοχλός μου παίρνει ενέργεια που το κοιμισμένο μου μυαλό δυσκολεύεται να δώσει. Κοιμάται... και δε τρώει και δεν έχει ενέργεια και δεν φαντάζεται και δε ζει. Κάνει μόνο αυτά που κάνουν οι κοιμισμένοι... ονειρεύεται... και ξυπνάει σπάνια... και βολεύεται.
Ο δρόμος προς την έξοδο του αυτόματου είναι μερικές φορές τόσο, τόσο , τόσο μακρύς και άλλες αβάσταχτα κοντά.

ο αυτόματος πιλότος είναι σίγουρος
... αλλά βαρετός.

2009-11-24T00:38:00.000+02:00

Τι είναι αυτό που κρατάει τα ζευγάρια μαζί;
Τι είναι αυτό που τα φέρνει μαζί;
Τι είναι ζευγάρι;

Ζευγάρι: 2 πρόσωπα που έχουν ερωτική σχέση ή δύο όμοια ή συμμετρικά πράγματα που χρησιμοποιούνται μαζί

Η ερωτική σχέση αρκεί; Μόνο αυτό;
Εσείς που διαβάζετε αυτό το κείμενο…γιατί μένετε με το συ-ζυγό σας; Πείτε την αλήθεια, έστω σκεφτείτε την και μετά ομολογήστε την στον καθρέφτη σας. Θα είναι σα να την έχετε πει παντού.

Ποια είναι όμως, αυτή τη αλήθεια; Την έχετε σκεφτεί ποτέ; Έχετε σκεφτεί πως υπάρχει; Έχετε βάλει τη συνείδησή σας σε αυτή τη διαδικασία; Αν όχι … τότε τι; Τότε τι κάνει το δεύτερο ταίρι του ζευγαριού του εαυτού σας που το είδωλό του είναι ο σύντροφός σας;

Αγαπάμε; Ερωτευόμαστε; Ποθούμε;
Ή μήπως είμαστε παγιδευμένοι στις ψεύτικες εικονικές σημασίες των λέξεων που ακούγονται ρομαντικές άλλα και τόσο εγωκεντρικές…
Αγαπάμε και θέλουμε αγάπη ..
Ερωτευόμαστε και θέλουμε να ‘μαστε ερωτεύσιμοι
Ποθούμε και θέλουμε να είμαστε ποθητοί…

Από ποιόν; Από οποιονδήποτε; ΟΧΙ!
Από κάποιον που επιλέγουμε. Γιατί αυτόν; Γιατί είναι το συ- μας. Είναι ο άλλος μας εαυτός. Είναι αυτό που βλέπουμε σε μας, που θα θέλαμε να βλέπουμε σε μας… προσωρινά!
Προσωρινά;
Τι είναι αυτό; Πόσο διαρκεί; Ένα εξάμηνο; Ένα χρόνο; 15 χρόνια; 20;
Και κάποια στιγμή επιλέγουμε έναν. Και τον θέλουμε μόνο για μας. Δρούμε κτητικά…αλλά αρνούμαστε να το παραδεχτούμε. Τσακώνεται το ζωώδες με την λογική. Ποιος νικάει;

Ζευγάρια –Σύντροφοι – Σύζυγοι
Συμβιβασμένοι, ψεύτικοι, ερωτευμένοι, χαμένοι στο σύμπαν, αυτογνώστες, λυπημένοι, δυστυχισμένοι, χαρούμενοι, ευτυχισμένοι, βολεμένοι, συμβιβασμένοι, φαντασμένοι, αγαπημένοι, ανικανοποίητοι

Όλοι ανήκουμε σε κάποια κατηγορία. Σε ποια όμως; Επιλέγουμε… είναι όλες ανοιχτές και μας περιμένουν… κάποιες είναι παραπλανητικές με δελεαστικές εισόδους.. και άλλες δύσκολες εξ αρχής…

Η κατηγορία σου και η όψη της εξαρτώνται από την αλήθεια σου. Την αλήθεια του καθρέφτη σου.

Την αλήθεια του εαυτού σου.
Αυτή που θα ομολογήσεις σε σένα και σε όλους…

Ποια είναι η δική σου αλήθεια;

το μυστικό

2009-11-09T03:28:00.000+02:00

Και αν θα μπορούσα
Να σου πώ
Και αν θα μπορούσες
Να καταλάβεις
Τι να σου πώ;
Τι να σου δείξω;

Μόνο οι μεγάλες σκέψεις μετράνε
Εκείνες που σου δείχνουν
Πόσο μικροί είμαστε

Κοίτα το βουνό και τα σύννεφα
Κοίτα τη θάλασσα
Από κει ψηλά

Αναλογίσου,
Τι είσαι συ μπροστά σε αυτά
Τι είναι τα προβλήματα σου;

Ακόμα και ο θανατός σου
Είναι μέσα στη ζωή τους
Και είσαι τόσο μικρός
Μπροστά στην απλή τους
Αιώνια ύπαρξη..

tango

2009-10-15T14:34:00.001+02:00

λίγο γλυκανάλατο αλλά ειπα να το βάλω

Άσε με να στροβιλίζομαι, μη με κοιτάς
Με μάτια που σα χέρια με τραβάνε
Άσε με να φύγω, από την αγκαλιά σου
Να ξεφύγω, να αφεθώ στο ρυθμό

Να στροβιλίζομαι και κύκλους να κάνω
Να περπατάω συνέχεια μα πουθενά
Να μη πηγαίνω
Γύρω από σένα να γυρνάω

Άσε με να νομίζω πως μπορώ
Άσε με να νομίζω πως τα καταφέρνω
Η μουσική να με παίρνει στο βάθος
Και οι στροφές πάνω στο ρυθμό σου
Να με ζαλίζουν

Με αφήνεις, και με ξεγελάς
Αφού βίαια κοντά σου με παίρνεις
Και πάνω που σε αγκαλιάζω με ξαναπετάς
Με τόση ειρωνική αγάπη

πιστη

2009-10-03T20:02:00.003+02:00

αν το αξίζεις θα το εχεις
αν πιστευεις οτι το αξίζεις, τοτε το αξίζεις
αν ξερεις να πιστευεις οτι αξίζεις, τοτε το εχεις

και το ωραιο ειναι οτι το να το εχεις κρυβεται στη πιστη πως το αξίζεις
και το δυσκολο ειναι οτι κανεις δε σου μαθαινει οτι αυτο το ειδος πιστης...

fotos

2009-09-13T18:24:00.001+02:00

Κάστρο Μυτιλήνης

2009-09-01T20:05:00.003+02:00

kai tora ti?

2009-08-14T22:55:00.002+03:00

panta opos kai na eixan ta pragmata tha ebriska lekseis na perigrapso katastaseis...
mporei merikes fores na duskoleuomoun alla tha ta kateferna
oi prospatheies teleutaion hmeron apodeiknuontai olo kai pio akarpes..

kai apo ti mia einai oraio ... ksereis mono esi
apo tin alli thes na to moirasteis ... kai de mporeis .. de katalabainei kaneis

ki omos merikes fores skeftomai pos einai oraio na xeis zhsei pragmata toso idiaitera pou de mporeis na ta moirasteis... de ta les kai de ta analoneis... menoun opos stin arxh ..

gnorimies pou de perimenes oti tha kaneis.. anthropoi pou feugoun alla menoun.
einai duskolo na to katafereis auto.

merikes fores eimaste tuxeroi

kai gia na mi ksexniomaste

malakies tou tupou.. ti oraia pou perasame, polu xarhkame pou gnoristikame kai mh xathoume
kommenes.-
oloi idioi eisaste re
alla an tha mporousate ena drosero proino tou Septembrh na ...
isos ..isos an tha pairnate ena aeroplano gia...

xxxxxxxxxxx

ΣΤΟΧΟΙ ΚΑΙ ΕΜΠΕΙΡΙΕΣ

2009-08-07T19:08:00.001+03:00

Στο τρένο… γυρνώντας από Αμαλιάδα που είχα μείνει ένα βράδυ μετά τη Ζάκυνθο..

Γιατί βάζουμε στόχους; Γιατί είναι σημαντικό να ξέρεις τι στόχους πρέπει να βάλεις; Το να βάλεις στόχους είναι μια διαδικασία που σε κάνει να βλέπεις πυροτεχνήματα από διαφορετικές οπτικές. Αν έχεις πετύχει το στόχο σου σκάει ένα φωτεινό επιβλητικό και θορυβώδες πυροτέχνημα. Αν δεν τον έχεις πετύχει βλέπεις το πυροτέχνημα όταν έχει σβήσει και κάτι μικρές φωτιές που υπάρχουν σβήνουν στη θάλασσα μαζί με τη παραμικρή ελπίδα και όλοι κοιτάζουν το επόμενο που σκάει, και κλέβει την παράσταση.
Είναι πολύ σημαντικό να ξέρεις μέχρι που σε παίρνει να φτάσεις για την ώρα. Να βάζεις στόχους που να ξέρεις πως να τους προσεγγίσεις.
Ο καλύτερος σύμμαχος του εαυτού σου είσαι συ, ούτε η μαμά ούτε ο μπαμπάς ούτε οι φίλοι ούτε κανένας. Μόνο εσύ! Αν δε βοηθάς εσύ τον εαυτό σου όσο πρέπει και όπως πρέπει οι άλλοι δε μπορούν να κάνουν τίποτα… όσο και να το θέλουν.
Το καλό και το κακό που μπορείς να προκαλέσεις εσύ στο εαυτό σου είναι μεγαλύτερο από κάθε άλλο.
Είναι ωραίο να προκαλείς τον εαυτό σου να βάζεις στοιχήματα και να δοκιμάζεις τα όριά σου.
Είναι απίστευτο πόσα μπορείς να πάρεις από καινούριους ανθρώπους, καινούριες εικόνες και ασχολίες.

ΑΡΧΕΛΩΝ

Ένα τραπέζι με Έλληνες, Άγγλους, 1 Ιταλίδα, 1 Ουγγαρέζα, 2 Ισραηλινούς, 1 Πορτογάλο, Ιρλανδούς, Σκοτσέζους, 3 Αυστραλούς, 2 Αμερικάνους, Γερμανούς, 1 Δανέζα κα
Τι πιο ωραίο μπορεί να σου συμβεί σε ένα καλοκαίρι;
Κι όμως υπάρχει

Να ακολουθείς μια χελώνα έρποντας, να τη βλέπεις να σκάβει τη φωλιά της και να περιμένεις ξαπλωμένη στην άμμο μαζί με μια Γερμανίδα που με δε ξεπερνάει το 1,55 , να τελειώσει τη γέννα, και να ακούς τα αυγά της και τη βαριά αναπνοή της χελώνας και να βγαίνει και το φεγγάρι πίσω από το βουνό.. μισό και κόκκινο.

Α Υ Τ Α

ερώτηση

2009-07-28T17:40:00.002+03:00

Είναι δυνατόν να πήγε ελικόπτερο να πάρει τον Παλαιοκώστα από τον Κορυδαλό και να μή μπορεί να έρθει να πάρει και μένα ένα απο τη πισίνα..;;;;
Μέχρι τη Μυτιλήνη θα πάω και θα 'ρθω το πολύ σε 2 μέρες....

ΔΕΝ ΕΊΝΑΙ ΆΔΙΚΟ;;;

νοίωθω την ευτυχία από την έλλειψή της

2009-06-21T18:27:00.000+03:00

Τα απογεύματα που η θάλασσα είναι λεία
Κάνω βόλτες περπατώντας στα βότσαλα.
και ‘κει νοιώθω τι είναι η ευτυχία,
και νοιώθω πως δεν την έχω
Νοιώθω το κενό που μου αφήνει η έλλειψή σου
Η έλλειψη της ιδέας σου
Η αύρα σου, η δύναμή σου, η σιγουριά σου

Η θάλασσα…
Η θάλασσα μου θυμίζει την αναγκαιότητα
της ύπαρξής σου
Με ρωτάει πού είσαι, με ρωτάει γιατί λείπεις
Επιμένει κύμα το κύμα
Γίνεται πιεστική

Ο ουρανός…
Ο ουρανός με κοιτάει από μακριά
Δε μιλάει μα τα λέει όλα
Με τυλίγει και με πνίγουν τα χρώματα του
Με ξεγελάει και παίζει μαζί μου
Μα μου δίνει ελπίδα πως θα έρθεις

Μα στον ορίζοντα δε φαίνεσαι
Γιατί είναι το παιχνίδι που μου παίζουν
Ο ουρανός και η θάλασσα μαζί…

1 σας λεω 1

2009-06-21T03:09:00.002+03:00

1 σας λέω ένα

αφήστε με ήσυχη
αφήστε με να λειτουργήσω
αφήστε με να αφουγκραστώ
αφήστε με να πάρω ερεθίσματα...

1 σας λέω και βάλτε το καλά στο μυαλό σας...

ΜΗ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΤΑΡΑΤΕ!

Υ.Γ.: Το χειρότερο είναι ότι δε φταίτε εσείς...αλλά εγώ που σας αφήνω

2009-06-12T03:59:00.001+03:00

Έχω να κοιμηθώ φυσιολογικές ώρες γύρω στον ένα μήνα.
Τι και αν πέσω στο κρεβάτι στις 12 τι πέσω στο κρεβάτι στις 3 δε θα με πάρει ο ύπνος πριν ξημερώσει.
Δίπλα από το δωμάτιό μου είναι ένα κτήμα που έχει ένα κοτέτσι…αντί να με ξυπνάνε το κοκόρια προσπαθώ να τα ακούω σα νανούρισμα.

ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ

Έχω πολύ δουλειά.. έχω εργασία και 2 μαθήματα για εξεταστική…
Πέφτω στο κρεβάτι και σκέφτομαι πόσο δύσκολη είναι η εργασία μου
Σκέφτομαι ότι ΠΡΕΠΕΙ να γράψω καλά στα 2 μαθηματα
Σκέφτομαι ότι δε κοιμάμαι και πώς θα ξυπνήσω το πρωί για την εργασία μου και για διάβασμα
Σκέφτομαι σκέφτομαι σκέφτομαι

Όλο σκέφτομαι και δε κοιμάμαι δε κοιμάμαι δε κοιμάμαι

ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ…… ΖΗΤΑΩ ΠΟΛΛΑ;;

Π-Ρ-Δ-Γ-Δ-Π-Ε-Σ

2009-06-05T02:11:00.004+03:00

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ->ΡΟΥΣΦΕΤΙ->ΔΗΜΟΣΙΟ
->ΓΑΜΟΣ->ΔΑΝΕΙΑ->ΠΑΙΔΙΑ
->ΕΓΓΟΝΙΑ->ΣΥΝΤΑΞΗ

Είναι ένα μήνυμα του αδερφού μου εμπνευσμένο από τις εκλογές. Εμένα πάλι μου δημιουργεί άλλους συνειρμούς.

Το κείμενο το έγραψα σκεπτόμενη ένα συμφοιτητή μου που έχει μια πολιτική να περνάει μαθήματα. Δε θέλω να θίξω ούτε τους δημόσιους υπάλληλους (όχι όλους μάλλον..) ούτε τους αγώνες γονέων να μεγαλώσουν τα παιδιά τους.. είναι μια φανταστική οικογένεια.
Γιατί πάμε στο πανεπιστήμιο; Ή μάλλον όταν πάμε ..τι στόχους έχουμε; Να παίρνουμε καλούς βαθμούς; Γιατί; Επειδή έχουμε μάθει να έχουμε «Άριστα» στην ορθογραφία, γιατί έπρεπε να έχουμε 18 + στο λύκειο σε ΌΛΑ τα μαθήματα.
Γιατί μάθαμε απλώς να παίρνουμε καλούς βαθμούς.

Γιατί κανείς δε μπήκε στο κόπο να μας πει το λόγο;
Μήπως επειδή κανείς δεν τον ήξερε;

ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ

Παίρνει ένα παιδάκι «Άριστα» στην ορθογραφία με αντιγραφή» κανείς δεν το παίρνει χαμπάρι και εισπράττει ένα μεγάλο ΜΠΡΑΒΟ και ένα αυτοκόλλητο φατσούλα που όταν μαζέψει 10 θα πάρει ένα δώρο σαν έπαινο. Και είναι καλό. Γιατί πήρε Άριστα. Μετά παίρνει πάλι 10 και μετά στο λύκειο παίρνει πάλι 18 + και στο πανεπιστήμιο πάλι 10. Δεν έχει σημασία που ‘χει πάει και ‘χει έρθει 5 φορές στη τουαλέτα να δει τα σκονάκια. Έχει 10 !!! και πήρε τηλέφωνο τη μαμά του και χάρηκε και κείνη που έχει πάρει 10. Δε μας νοιάζει πως. ΣΗΜΑΣΙΑ ΕΧΕΙ ΠΟΥ ΠΗΡΕ 10. Και σε αυτό και στο επόμενο και σε όλα.. μέχρι που θα πάρει πτυχίο στα 4 …χρόνια.

ΡΟΥΣΦΕΤΙ-ΔΗΜΟΣΙΟ

Και παίρνει πτυχίο, με 8 , γιατί δε μπορούσε να πάει πάντα τουαλέτα. Και ψάχνει δουλειά και δε βρίσκει!!! Μα πως.. είναι αριστούχος. Το ξέρει και η Σούλα στο περίπτερο απέναντι… και όλο το σόι!!! Κάτι πρέπει να γίνει… «η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της». Το παιδί αγωνίστηκε ξενύχτησε (φτιάχνοντας σκονάκια) και πήρε πτυχίο. Τώρα δε βρίσκει δουλειά. Άρα εκτός από τη Σούλα και το σόι πρέπει να ενημερωθέι και κάποιος άλλος για «το παιδί». Κάποιος πιο χρήσιμος. Έτσι το παιδί βρήκε δουλειά. Είναι στη νομαρχία και βάζει υπογραφές. Αυτό ναι!!! Είναι στο δημόσιο. Και όχι απλά … είναι και μάγκας. Κάθεται και πληρώνεται.

ΓΑΜΟΣ

Φυσικά και θα έβρισκε καλή κοπέλα. Ήταν αριστούχος και τώρα είναι στο δημόσιο. Καλή είναι… έχει βγάλει και πανεπιστήμιο, όχι σαν την του γιου της Σούλας…ένα ΤΕΙ και αυτό με το ζόρι…

ΔΑΝΕΙΟ

Αλλά κάτι αλλόκοτο συμβαίνει. Ο γιος την Σούλας της περιπτερούς, ΠΗΡΕ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΑΜΑΞΙ.!!! Αυτός ο στούρνος που δεν έπαιρνε τα γράμματα…άνοιξε μια καφετέρια και πλούτησε. Θα ‘χει ο γιος της Σούλας και δε θα έχει το δικό μας το παιδί; Η τράπεζα απέναντι από τη καφετέρια του γιου της Σουλας δίνει ωραιότατα καταναλωτικά. Θα πάρει και «το παιδί» ένα!!!

ΠΑΙΔΙΑ

Και στο κάτω-κάτω το χρειαζόταν το καινούριο αμάξι…τώρα που θα έχει και παιδί!!! Μπήκε σε σειρά!!! Πάει στη δουλειά φεύγει στις 2 τον περιμένει η οικογένεια του, κοιμάται βλέπει ειδήσεις τρώει και ξανακοιμάται… ξυπνάει πρωί για τη δουλειά. Και έτσι ήρθε και το δεύτερο και το τρίτο. Είχαν έξοδα έπρεπε να πάρει προαγωγή. Δούλεψε και τη πήρε.

ΕΓΓΟΝΙΑ

Τα παιδιά μεγάλωσαν. Ο ένας πρόκοψε, πήγε στο πανεπιστήμιο. Οι άλλοι… ο ένας κομμωτής και η άλλη μακιγιέζ. Αν είναι δυνατόν… τα παιδιά του αριστούχου;!

ΣΥΝΤΑΞΗ

Και τότε έρχεται και το εφάπαξ. Τόσα χρόνια «δουλειάς» ανταμειφθήκαν. Τώρα μπορεί να χτίσει και κείνο το αφθέρετο που ονειρευόταν πάντα! Πάνω στη θάλασσα.

Το άξιζε, είχε πάντα Άριστα και 10
Μπήκε στο δημόσιο και Καλοπαντρεύτηκε

ε πειτε μου αντικειμενικα!!!!

2009-05-29T17:01:00.003+03:00

πείτε μου αντικειμενικά! έχετε δει πιο όμορφα γατούλι από αυτά;;;
Υπάρχουν πιο όμορφα;;;;;;;;;
όταν μεγαλώσουν λίγο ακόμα θα πάνε σε σπίτια που θα τα αγαπάνε πολύ και θα τα προσέχουν..
όποιος ενδιαφέρεται ας μου στείλει mail!!

άντε να δούμε ποιός θα είναι ο τυχερός :) :) :)

ονειρακια

2009-05-24T20:09:00.001+03:00

τα εγγονάκια μου !!!!!!!!!!!!

2009-05-20T20:12:00.003+03:00

η πολυαγαπημένη μου κόρη Σαπφώ έγινε και πάλι μαμά...

τα τέκνα!!

ψηφίστε ΔΑΠ-ΝΔΦΚ ....ξέρει να χορέυει!@#$%^&*()_

2009-05-08T02:47:00.002+03:00

σήμερα η ΔΑΠ μυτιλήνης είχε πάρτυ, σε ένα μαγαζί της Μυτιλήνης..περάσαμε απέξω και μπήκαμε...
τι ίδαμε;
καλά ήταν φίσκα..δεν είχα καμία αμφιβολία! αλλά μια χορεύτρια με εσώρουχα ήταν πάνω στην μπάρα και διασκέδαζε τους μελλοντικούς ψηφοφόρους της ΔΑΠ!
δεν έχω πρόβλημα με τις χορεύτριες...αλλά σε πάρτυ της ΔΑΠ;
για ακόμα μια χρονιά η ΔΑΠ συλλέγει ψήφους με δωρεάν σφηνάκια και οφθαλμόλουτρο! εύγε!!!
είμαι γενικά αντίθετη στην ύπαρξη κομμάτων στις σχολές αλλά αυτό με εκνευρίζει αφάνταστα..δεν είναι καινούριο,ξέρω ότι έτσι γίνεται χρόνια...αλλά σήμερα έτυχε να είμαι παρούσα.

έλεος!

ΔΑΝΙΑ

2009-04-27T18:17:00.000+03:00

ξύπνα Ηλέκτρα

2009-04-16T01:50:00.000+02:00

Κάθε φορά που κατεβαίνω στο χωριό, είναι σα να επιστρέφω στις ηλικίες που ήμουν όταν ζούσα εδώ και κυρίως στις χρονιές του λυκείου που ήταν πιο φορτισμένες συναισθηματικά λόγω ηλικίας.
Είναι λες και δεν έχει περάσει ούτε μια μέρα, λες και δεν έχω ζήσει ποτέ στη Μυτιλήνη λες και δεν έχει περάσει ο χρόνος… σα να πηγαίνω και πάλι σχολείο.
Πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται και να λαχταράει πράγματα και να κάνει όνειρα για πράγματα τα οποία έχουν γίνει.
Γιατί; Από τη μια είναι καλό…βοηθάει να καταλάβεις την πορεία σου μέχρι τώρα… από την άλλη γιατί να τα ξεγράφεις και να νοιώθεις πως δεν τα ‘χεις ζήσει;
Έχω φτάσει 3ο έτος και το καταλαβαίνω πιο πολύ όταν έρχομαι εδώ και μου λένε «τελειώνεις ε;» και μετά από μερικά δευτερόλεπτα λέω «..ναι» και μετά το σπαστικό «πω πω …πως περάσανε τα χρόνια». Η φράση που με ενοχλεί … τη λέω και εγώ!
Και μετά από αυτή τη κουβέντα το μέχρι τώρα «καλά μέχρι να τελειώσω βλέπουμε» που ήταν η απάντηση στην ακριβώς επόμενη ερώτηση «..και μετά;», δίνει τη θέση του στις μπερδεμένες σκέψεις…που για εκείνη τη στιγμή ξεμπερδεύω από τη κουβέντα με ένα «θα δούμε», και κάπου εκεί αρχίζει μια οδύσσεια για το μυαλό που βομβαρδίζεται από διάφορα σχέδια που καταργεί το ένα το άλλο μέχρι να πονοκεφαλιάσω και να μη ξέρω τι μου γίνεται… και τότε ξεμπερδεύω από τον εαυτό μου και την ενοχλητική σκέψη του με ένα «..μέχρι να τελειώσω βλέπουμε», όπως ακριβώς κάνω και με τους άλλους.
Σχέδια σχέδια σχέδια …. Να μου πεις τα σχέδια είναι για να τα κάνουμε και να τα ανατρέπουμε όταν έρχεται η ώρα να τα εφαρμόσουμε. Αλλά είναι αυτός ο κανόνας;

Γιατί να βλέπω πάντα τη μαύρη πλευρά; Γιατί να απορρίπτω ένα σχέδιο χρησιμοποιώντας τη φράση «μπα.. σίγα μη τα καταφέρω»…γιατί να γίνομαι ο χειρότερος κριτής του εαυτού μου; Γιατί να μη πιστεύω ούτε λίγο σε μένα… γιατί να πιστεύω σε μένα μόνο όταν είναι να με κατηγορήσω; Τι μπορεί να κρύβεται πίσω από όλη αυτή τη συμπεριφορά; Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να το βρω για να το καταπολεμήσω;

Κάθομαι και αγχώνομαι για πράγματα τελείως ανούσια για τώρα… όπως όταν ήμουν Δευτέρα λυκείου και είχα πάρει καινούριες κουρτίνες για το δωμάτιο μου και είχα ξετρελαθεί και τσακωνόμουνα από ΤΟΤΕ με τη μαμά για το αν θα τις πάρω μαζί μου όταν πάω να σπουδάσω…
Έτσι κάθομαι και σκέφτομαι τώρα… τη μέρα που θα ορκιστώ…σε πόσα χρόνια θα είναι; Θα είναι με καλό βαθμό; Θα το αντέξω που θα φύγω από το νησί; Η μήπως δε θα φύγω.. αλλά τη να κάτσω να κάνω…δε μου αρέσουν τα μεταπτυχιακά εκεί; Θα πάω στη ρόδο; Και αν δε με δεχτούν; Και άμα με δεχτούν πως θα είναι εκεί; Θα είμαι καλή; Θα μου αρέσει η θα το μετανιώσω και θα πάει τζάμπα και η μετακόμιση; Και άμα μείνω εκεί θα μου αρέσει το σπίτι και θα είναι κοντά στο πανεπιστήμιο; Και αν δε πάω ρόδο και πάω Ολλανδία; Θα μπορώ να ανταπεξέλθω στη καθημερινότητα και στη σχολή μιας άλλης χώρας; Και αν ναι; Θα μείνω εκεί για πάντα; Δε θα γυρίσω ποτέ Ελλάδα; Και αν δε μου αρέσει και φρικάρω; Και αν τελικά δεν είμαι καλή στο αντικείμενο που διάλεξα; Και αν κάνω μεταπτυχιακό και δε βρίσκω δουλειά και τελικά καταλήξω να δουλεύω στο δήμο λεύκτρου κάτι που δε θέλω ούτε να σκέφτομαι τώρα; Και αν αναγκαστώ να μείνω Αθήνα που είναι ακόμα χειρότερο σενάριο; Και αν περάσουν τα χρόνια και ξαφνικά συνειδητοποιήσω ότι άφησα τον εαυτό μου να μεγαλώνει σκεπτόμενη όλα αυτά τα «αν» του μέλλοντος, χωρίς να βλέπω τη ζωή μου τώρα η οποία είναι τα «αν» των προηγούμενων ετών;

Νοιώθω πως έχω πάρει αγκαλιά ένα δέντρο και έχω αλλάξει ένα σωρό δάση και δεν έχω πάρει χαμπάρι γιατί αντί να κατέβω από αυτό και να κοιτάξω γύρω μου…σπαταλάω το χρόνο μου προσπαθώντας να δω κρυφά ανάμεσα από τα κλαδιά του τα δάση του απέναντι βουνού…(μπερδεμένο αλλά έτσι είναι και το μυαλό μου αυτή τη στιγμή).

Τώρα άντε να κοιμηθείς!!

πηγαίνοντας Πράγα...!

2009-01-23T00:00:00.000+02:00

Καθώς περίμενα στην έξοδό μου για Πράγα, στο αεροδρόμιο, πήρα ένα μπλοκάκι γιατί θεώρησα πως θα ξεχνούσα να κάνω τα σχόλια που θα ήθελα, αν δε τα έκανα τη στιγμή που τα σκεφτόμουνα.
Τελικά στο μπλοκάκι αυτό έγραψα μόνο στην απογείωση και στην προσγείωση.
Έτσι λοιπόν παραθέτω τα της απογείωσης για Πράγα :

<<Η ώρα είναι 7 παρά 5, είμαι ακόμα στο αεροπλάνο…δίπλα μου κάθεται ένας αντιπαθέστατος κρύος μουντρούχος, δυτικός.
Δε ξέρω σε πόση ώρα φτάνουμε, έχω πειστεί στην καρέκλα και δε μπορώ να σηκωθώ γιατί δε θέλω να δω τη ξινισμένη μούρη του μουντρούχου όταν σηκώνεται για να περάσω…επίσης κατουριέμαι.

Δεν έχω καταλάβει ακόμα που πάω…αλλά είχε πλάκα! Ήταν η πρώτη φορά που δε μπορούσα να γκρινιάξω. Όταν περίμενα στην έξοδο Β21 στην Β20 πήγαιναν Θεσσαλονίκη.
Ε.. έχω συνηθίσει να είμαι σε αυτούς που πάνε Μυτιλήνη …Αθήνα και να ζηλεύω γκρινιάζοντας αυτούς που πάνε Πράγα, Βαρκελώνη, Λονδίνο…

Φοβερό...αυτή τη φορά είμαι αυτή που θα ζήλέυα γκρινίαζοντας...

όπως και να περάσω..θα το θυμάμαι με ευχαρίστηση που το έκανα

η λέξη της ημέρας είναι η '' ΩΡΑΙΟΠΟΙΗΣΗ''
θα είναι μια ανάμνηση..που πρέπει να είναι όμορφη...λες και σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στη γέννα, απελευθερώνεται η ουσία που σε κάνει να ξεχνάς τα άσχημα.

Να ξεχνάς τον πόνο, τον φόβο, την κακή αγωνία...είναι η ουσία που όσο μεγαλώνεις...τόσο την έχεις...
είναι η ουσία που λέγεται ''κάθε πέρσυ και καλύτερα''

ΠΡΟΣΓΕΙΩΝΟΜΑΣΤΕΕΕΕΕΕΕΕΕΕ!!!!!!!! >>

τα τις προσγείωσης στην αθήνα ....σε άλλη ανάρτηση!

το κάνω καλά..;

2008-12-18T02:42:00.002+02:00

διάβαζα ένα ποίημα του νίκου δήμου ..για μια πανσέληνο..
και δε μπορούσε να τη βλέπει γιατί σκεφτόταν αναποφευκτα τι θά κανε αν ήταν 20 αρης..
θα ξενυχτούσε λέει θα τραγουδούσε..θα ερωτευόταν..

είμαι 20...
δε ξέρω αν ξενυχταω τραγουδάω και ερωτεύομαι..
δε ξέρω αν είμαι καλή 20χρονη..
δε ξέρω αν σε 30 χρόνια ..θα λέω τί καλά που έκανα τη ζωή μου στα 20..
δε ξέρω αν σε 30 χρόνια θα καταριέμαι την ώρα και τη στιγμή που δε συνερχόμουν να ζήσω όπως λένε όλοι σαν 20 χρονη..

έχω κουραστεί να ακούω ζήσε τη ζωή σου τώρα..είναι τα καλύτερα χρόνια..
σου μαυρίζει από μονο του τη ψυχή...
σα να σου λέει ζήσε να έχεις να νοσταλγείς αργότερα που δε θα ζείς..
σα να σου λέει ζήσε να χεις και συ κάτι να λές..
σα να σου λέει ζήσε να ξέρεις τι να πείς στο παιδί σου να ζήσει όταν θα ναι 20..

και αναρωτιέμαι

το κάνω καλά;
ζω έτσι όπως θα θελα να χω ζήσει τα νιάτα μου στα 60;

αλλά ...στερνή μου γνώση να σ είχα πρώτα..
αν ήξερα την απάντηση δε θα περιμέναμε να γεράσουμε για να γίνουμε σοφοί..

ας μου απαντήσει ένας σοφός παρακαλώ...

δε ξέρω τι τίτλο να βάλω

2008-12-08T03:14:00.001+02:00

Δε ξέρω τι ακριβώς να γράψω...απλώς ξεκίνησα να γράφω επειδή δεν μπορώ να κοιμηθώ σκεπτόμενη τι ακριβώς έγινε...νομίζω πώς όλα τα γεγονότα ,όσο η δολοφονία όσο και τα μετέπειτα γεγονότα, είναι η καμπούρα που θα κουβαλούσε η Ελλάδα αν ήταν γυναίκα, είναι η σκόνη που θα χε άν ήταν σπίτι, είναι οι ψίλοι αν ήταν ζώο, είναι η φουρτούνα αν ήταν θάλασσα ,είναι η κουφάλα αν ήταν δέντρο...
Είναι καταστάσεις νοοτροπίες που κουβαλάει ο κόσμος από παλιά..και δε λέει να καθαρίσει...
είναι τα κόμπλεξ που δημιουργούν στα παιδιά από το σχολείο ακόμα..είναι η νοοτροπία που δημιουργείται στις σχολές αστυφυλάκων που σε συνδυασμό με τα παραπάνω και με την ανύπαρκτη παιδεία στο σπίτι έχουμε τα χθεσινά αποτελέσματα...αλλά σκέφτομαι όλα αυτά τα γιατί και χάνομαι ...δε ξέρω γιατί και δίνω δικαιολογίες σαν την από πάνω..μιλάμε για μια κατεστραμμένη κοινωνία...
Μετά από όλα αυτά δεν αισθάνομαι καθόλου ασφαλής ούτε να θέλω να ζήσω για πολύ σε αυτή τη χώρα...καθημερινά ακούω κάτι που θα με κάνει να εκνευριστώ..δε μπορώ να ηρεμήσω και να λειτουργήσω ...και δε μπορώ να σκεφτώ κάτι που μπορώ να κάνω για να το αποφύγω ή να το κάνω καλύτερο με τη στάση μου.
Δε βρίσκω το λόγο να βγω στη Μυτιλήνη, που ζω, και να αρχίσω να σπάω τα μαγαζιά...δε θα βγει κάτι ...είναι δείγμα οργής το καταλαβαίνω,να δρουν κάποιοι έτσι. Αλλά τι σου φταίει ρε φίλε ο άλλος; Είσαι οργισμένος; Κάτσε και σπάσε το σπίτι σου τότε...ΣΠΑΣ 'ΤΟ...μαζευτείτε γειτονιές και σπάστε τα σπίτια σας...σπάστε κάτι δικό σας...δείχνει μεγαλύτερη οργή...προκαλεί περισσότερο ...δείχνεις την απέχθεια σου και δε θα μπορέσει να σε κατηγορήσει κανείς! Πως το λέει και η φράση.. ''άκουσα το τάδε και ...τραβούσα τα μαλλιά μου'' δε λέμε τα μαλλιά του δίπλα!!!
Δε ξέρω πως θα ζούσα αν ήμουν η μάνα αυτού του παιδιού..δε ξέρω αν θα είχα ζωή! Δεν το χωράει το μυαλό μου ...την πήραν αστυνομικοί τηλέφωνο από το κινητό του γιου της, του νεκρού γιου της, να της πουν ότι τραυματίστηκε και να πάει να τον βρει στον ευαγγελισμό! Αλλά της είπαν να μην πάει μόνη της ...να πάει με καμιά φίλη της...!!!!ΕΙΝΑΙ ΠΟΤΕ ΔΥΝΑΤΟΝ;;;; ΕΙΝΑΙ;;;

Λυπάμαι ειλικρινά πολύ...
λυπάμαι που την πληρώνει ένα για τον κάλο πολλών...
λυπάμαι γιατί δεν είναι το μόνο περιστατικό..
λυπάμαι γιατί δε πιστεύω πως είναι το τελευταίο!

τη μέρα και αυτή;

2008-12-03T01:11:00.000+02:00

Σήμερα το πρωί η μέρα μου ξεκίνησε πολύ πολύ άσχημα!!!
Ξύπνησα κατά τις 830 και σηκώθηκα 845 ...είχα μάθημα στις 9 και τέταρτο!στο τσακ θα προλάβαινα αλλά εντάξει δε πειράζει δεν μπαίνουν απουσίες..Ντύνομαι ...ετοιμάζομαι βγαίνω έξω να πάρω το ποδήλατο να πάω στο πιάτσα των ταξί..
καμπανάκι νούμερο 1: το ποδήλατο δεν ήταν εκεί..(εδώ να πω πως το πόλσκι εκτός από το να καθαρίζει σπίτια και να κλέβει άντρες ...κλέβει ΚΑΙ ποδήλατα!!!!σκατιαρα πολωνέζα!!χαχαχχα)

Αρχίζω τα γαλλικά πρωί πρωί,που λέει και ο καραντανέλλης, φτάνω στα ταξί και μπαίνω ΣΤΟΝ ΚΛΑΣΣΙΚΟ ΜΑΛΑΚΑ ΕΛΛΗΝΑ ΤΑΞΙΤΖΗ!!!!
καμπανάκι νούμερο 2:
Από τη στιγμή που μπήκα μέσα στο ταξί αυτός μιλούσε στο κινητό με χάντσ φρι όχι επειδή ήταν ευαισθητοποιημένος οδηγός...αλλά επειδή τα άλλα δυο χέρια του ήθελε για να παίζει κομπολόι (με το δεξί) και να καπνίζει (με το αριστερό). Είμαι πολύ τυχερή που του περίσευαν 3 δάχτυλα για να πιάνει το τιμώνι.

Στο χάντς φρι μιλούσε με τη γκόμενα η οποία, απότι κατάλαβα, του έκανε σκηνή ζηλοτυπίας επείδη αυτός αποκάλεσε κάποιο “μωρό μου”...έτσι λοιπόν ακολούθησαν τα παρακάτω:
ταξιτζής: άκου να σου πώ καλή μου ...εγώ θεώρησα ευγένεια να μιλήσω έτσι στη κοπέλα..αν εσένα δε σου έχουν μάθει τρόπους δε φταίω εγώ...εγώ έτσι είμαι και δεν αλλάζω άμα θες συνήθισε να ζεις με αυτό...άμα δηλαδή έλεγα σε ένα συνάδελφό μου “τι κάνεις αγορίνα μου..” τι πάει να πεί ..οτι είμαι γκέυ; Εμένα μου μάθανε τρόπους και αγαπάω τους ανθρώπους...
γκόμενα στο τηλ:μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα μπλα
ταξιτζής: ε σε παρακαλώ!θες να τσακωθούμε πρωι πρωι ...(εγώ στο μεταξύ ένιωθα να έχω γίνει τελείως κόκκινη απο θυμό..περίμενα μια παραμικρή αφορμή)

και ναι λοιπον ήρθε η στιγμή μου..

ταξιτζης: να και δω να πουμε στη κοπέλα πίσω θα μπορούσα να πω “μωρό μου τόσα κάνει η κούρσα” από ευγένεια και σεβασμό..
εγώ: εσείς θα μπορούσατε να δείξετε σεβασμό σε μένα αν σταματούατε να μιλάτε στο τηλέφωνο αν σταματούσατε να καπνιζετε και αν σταματούατε να παίζατε κομπολόι , ενω οδηγέιτε και είμαι και γώ μέσα!
Ταξιτζής: δε κατάλαβα κοπελιά...απαγορεύεται να μιλάω στο τηλέφωνο;
εγω: σαφώς
ταξιτζής: και ποιός το λέει αυτό;
εγώ: ο νόμος το λέει..
ταξιτζής: ο νόμος λέει να χρησιμοποιώ το καλώδιο...
εγώ: ο νόμος λέει ότι όταν οδηγείς πρέπει να μην αποσπάστε από τίποτα και σεις αποσπάστε από 3 πράγματα...ενώ με βάζετε σε κίνδυνο.

Κάπου εδώ φτάνουμε στη σχολή..
ταξιτζής: εντάξει κοπελιά; έφτασες στη δουλειά σου με ασφάλεια;
εγώ: έφτασα αλλά με κίνδυνο
ταξιτζής: ε τότε να μη ξαναμπείς στο ταξί μου..
εγώ: πολύ ευχαρίστως..ποιός είναι ο αριθμός σας;
ταξιτζής: 77
εγώ: πολύ καλά δε θα ξαναμπώ ποτέ στο ταξί σας με μεγάλη μου ευχαρίστηση..

μπαίνω στη σχολή ψάχνω τις αίθουσες σε καμία δε γινόταν το μάθημα μου..
μετά έμαθα πως η καθηγήτρια έβγαλε ανακοίνωση πως το μάθημα ακυρώνεται πρίν απο 10 λεπτά!
Καμπανάκι νούμερο 3: χθές δε πήγα στο πάρτυ γενεθλίων μιας φίλης μου επειδή είχαα μάθημα στις 9...
καμπανάκι νούμερο 4: είχα ξεχάσει τα γυαλιά μου και μου βγήκαν τ αμάτια όλη μέρα στον υπολογιστή να κάνω εργασία

αυτα!!!

αύριο είναι μια καινούρια μέρα.....ούφ!!

o μεγάλος θυμός μου

2008-11-24T18:33:00.001+02:00

Κουράστηκα…κουράστηκα με τον εαυτό μου. Κουράζω το μυαλό μου και τη σκέψη και κείνη με τη σειρά της κουράζει όλο μου το είναι. Κουράστηκα να έχω τόσο θυμό μέσα μου. Με κούρασε όλο αυτό το αρνητικό συναίσθημα, όλος αυτός ο θυμός που έχω για όλους και για όλα…το οποίο δε μπορώ να εκφράσω γιατί είναι παράλογο, Και με θυμώνει που είμαι παράλογη. Είναι όμως φαύλος κύκλος στην περίπτωση που με θυμώνει το η ανεπάρκεια …σε περίπτωση που θυμώνει το ανεκπλήρωτο.
Αν με θυμώνει το ανεκπλήρωτο σημαίνει πως δεν είμαι αυχαριστημένη από μένα και θέλω το καλύτερο …αν όμως σταματήσω να θυμώνω σημαίνει πως θα συμβιβασθώ και θα μείνω στάσιμη.
Γιατί όμως επιλέγω αυτό το μέσο για το καλύτερο; Γιατί να προσπαθώ το καλύτερο με μέσο το θυμό; Μήπως το κίνητρο δεν είναι τόσο καλό όσο κακό είναι το μέσο, που δεν αντέχει και χάνεται ..και στο τέλος μου μένει ο θυμός χωρίς τη βελτίωση;
Μήπως αυτός ο φαύλος κύκλος κάθε φορά που διαγράφει ένα σημείο του, αυτό το σημείο μετά αυτοκαταστρέφεται; Μήπως αυτός ο μαύρος κύκλος πάνω σε ένα φύλο χαρτί δεν διαγράφεται παρά μόνο από μια κουκίδα που είναι το κέντρο του και είναι ο θυμός μου; Μήπως αυτός ο μαύρος κύκλος είναι τόσο ανούσιος , που δεν καταφέρνει να ζήσει;
Νομίζω πως το ποτήρι με το βρώμικο νερό μου (για όσους έχουν διαάσει το θέλω διακοπές) δε λέει να ξεχειλίσει , να λυτρωθώ, ούτε να κορεστεί …και γίνεται όλο και πιο μαύρο..

Με κούρασε ο ανούσιος ανώφελος και αυτοκαταστροφικός θυμός μου

Με κούρασα…

Ο ΔΡΑΚΟΣ

2008-11-12T18:10:00.000+02:00

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μεγάλος δράκος που ζούσε σε μια σπηλιά, σε ένα βουνό που δεν είχε πατήσει ποτέ κανένας. Από τη μιά του άρεσε αλλά από την άλλη αισθανότανε μοναξιά . Μια μέρα όμως τον είδε ένας άνθρωπος από μακρυά και πυροβόλησε προς το μέρος του δράκου γιατί τον είδε μεγάλο και επιβλητικό και φοβήθηκε. Ο δράκος όμως δεν είχε σκοπό να του κάνει κακό και στεναχωρήθηκε που ο κύριος αυτός πήγε να τον πυροβολήσει .
Από τότε λοιπόν, ο δράκος απογοητεύτηκε με τους ανθρώπους και κάθε φορά που έβλεπε άνθρωπο πλάνταζε στο κλάμα. Μια μέρα όμως που ξύπνησε είχε πολύ ωραία διάθεση και αποφάσισε να σταματήσει να στενοχωριέται . Βγήκε από τη σπηλιά του κοίταξε γύρω του, πήρε μια βαθιά ανάσα και είπε “αυτό ήταν , από δω και πέρα θα τους γράφω όλους στ* **************** μου! ”
και έζησε αυτός καλά και εμείς καλύτερα..!!!!!!!!

ευτυχία

2008-11-05T02:00:00.003+02:00

πολύ κοινότoπο να πω πως
....όσο τη κυνηγάς τόσο τη χάνεις
πολύ σκληρό να πω πως
.....είναι κάτι ψεύτικο
πολύ κυνικό να πω πως
.....δεν υπάρχει σαν ιδέα αλλά μόνο σαν ύλη
πολύ ουτοπικό να πω
.....πως τη ζούμε καθημερινά
πολύ ευλογημένο να πω πως
.....εκεί που δεν τη περιμένεις, έρχεται

μήπως το πραγματικό είναι να πω πως
....υπάρχουμε κοινότυπα, σκληρά, κυνικά και ουτοπικά αλλά όχι ευλογημένα;

Φοιτητική ζωή 2

2008-11-04T18:29:00.004+02:00

Σε κάποιο από τα πρώτα μου πόστ, προσπάθησα να ορίσω ή καλύτερα να καταγράψω τα χαρακτηριστικά της φοιτητικής ζωής.Πριν λίγο καιρό αντιλήφθηκα πόσο λάθος το χα πάρει το πράγμα και πόσο ανούσιο ήταν αυτό που προσπαθούσα να κάνω. Προσπάθησα να προσδιορίσω κάτι το οποίο δεν είναι ίδιο για όλους. Υπάρχει βέβαια μια γενική άποψη η οποία, όπως όλες σχεδόν οι γενικές έκτιμήσεις για κάτι, δεν είναι απαραίτητα και η πιο αντιπροσωπευτική. Ή και να είναι αντιπροσωπευτική δε σημαίνει ότι αντιπροσωπέυει όλη τι γκάμα των ανθρώπων. Για παράδειγμα δεν έχουν όλοι την ίδια εικόνα για τον έγγαμο βίο, ή για το μεγάλωμα των παιδιών ή για το να ζείς σε μια ξάνη χώρα. 'Ετσι λοιπόν και φοιτητική ζωή δεν είναι η ίδια για όλους.
αφού ξεκαθάρισα τον "ορισμό" της φοιτητικής ζωής θα περάσω στη δεύτερη φάση της σκέψης μου. Πότε είσαι σε θέση να δώσεις τον προσωπικό σου ορισμό για οποιαδήποτε κατάσταση της ζωής;Μπορείς να μιλήσεις για τον έγγαμο βίο αν δεν είσαι παντρεμένος για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα; Μπορείς να μιλήσεις για παιδιά αν δεν έχεις;Μπορείς να μιλήσεις για την ζωή στο εξωτερικό αν δεν έχεις ζήσει έξω;Μάλλον όχι ....εκτός αν είσαι παρλαπίπας!!
Για αυτό λοιπόν κι εγώ αναρωτιόμουν χωρίς αποτέλεσμα για τη φοιτητική ζωή;'Ετσι μάλλον όταν πάρω πτυχίο και περάσει λίγος καιρός και δώ τα πράγματα σφαιρικά έξω απο το χορό,τότε...θα δώσω το δικό μου ορισμό στη φοιτητική ζωή.
Είναι απλό!Δε ρωτάς ένα παιδάκι πώς είναι τα παιδικά του χρόνια.Δε ρωτάς έναν έφηβο αν περνάει δύσκολη εφηβία....

ζωγραφική

2008-11-01T01:14:00.002+02:00

προσπάθεια να ζωγραφίσω ένα πρόσωπο με ραπιντογράφο....
αποτέλεσμα??πολύ πολύ πολύ μα πάρα πολύ ερασιτεχνικό...
αλλά μ αρέσει:P:P

η γραμμή της ζωής

2008-10-21T16:42:00.002+02:00

Κάποτε στο γυμνάσιο της Καρδαμύλης ,στην 1η γυμνασίου είχαμε ένα θρησκευτικό που έκανε το πιο ενδιαφέρον μάθημα θρησκευτικών που είχα κάνει ποτέ. Δε θυμάμαι πολλά αλλά θυμάμαι ένα που αρκεί για να βγάλω το παραπάνω συμπέρασμα.
Κάθε φορά όποιο και να ήταν το θέμα μας ξεκινούσε το μάθημα κάνοντας μια γραμμή στο πίνακα, την οποία αποκαλούσε γραμμή της ζωής. Στην αρχή αυτής της γραμμής έκανε μια μεγάλη κουκκίδα και μας έλεγε “ εδώ γεννηθήκατε” μετά μια άλλη κουκκίδα και έλεγε “εδώ κάνατε τα πρώτα σας βήματα” άλλη μια “εδώ πήγατε πρώτη μέρα σχολείο” μια ακόμα “εδώ δώσατε πανελλήνιες και μπήκατε στο πανεπιστήμιο” κι άλλη “εδώ παίρνετε πτυχίο” “εδώ βρίσκετε δουλειά” “εδώ πάτε φαντάροι- τα αγόρια-” “εδώ παντρεύεστε” “εδώ κάνετε το πρώτο σας παιδί”
και ου το καθ εξής.
Τότε δεν έδινα ιδιαίτερη σημασία ούτε το είχα επεξεργαστεί καθόλου...γραμμή της ζωής...
Μια γραμμή ζωής που ήταν μια και ήταν ίδια για όλους ...Περίεργο ε; Πράγματα που θα συμβούν κατά πάσα πιθανότητα σε όλους ή στους περισσότερους ....Το σκέφτομαι από τη μια και λέω πόσο απρόβλεπτη μπορεί να είναι η ζωή όπως συνηθίζουν να λένε τη στιγμή που μια γραμμή είναι ίδια για όλους ....από αυτή την άποψη είναι πολύ αποκαρδιωτικό ...Από την άλλη όμως σκέφτηκα και κάτι άλλο. Μάλλον έκανα κάτι λάθος (ελπίζω τουλάχιστον). Κοιτώντας τη γραμμή της ζωής παρατήρησα πως δεν είναι μόνο μια γραμμή. Η κουκκίδες του καθηγητή τη χώριζαν σε ευθύγραμμα τμήματα. Ανάμεσα στην κουκκίδα της γέννησης(Α) και τη κουκκίδα των πρώτων βημάτων(Β) δημιουργείται το ευθύγραμμο τμήμα ΑΒ. Σε ένα άλλο μάθημα στο γυμνάσιο έμαθα ότι σε ένα ευθύγραμμο τμήμα ΑΒ υπάρχουν άπειρα σημεία. Δηλαδή και άπειρες στιγμές...
Μπορεί η αρχή και το τέλος του ΑΒ να είναι δεδομένα για άλλους αλλά τα άπειρα σημεία ανάμεσα τους είναι πολύ διαφορετικά για τον καθένα...
Άρα τελικά, μάλλον η ζωή είναι απρόβλεπτη!

ΕΡΓΑΣΙΑ

2008-10-17T18:50:00.002+02:00

Παραπάνω είναι η φωτογραφία μιας εργασίας μου στην οποία έπρεπε να κάνω μια αφίσα με θέμα "άνθρωπος-πλανήτης γη".
Μου άρεσε πολύ...σε αντίθεση με τη καθηγήτρια...
παρακαλώ μόνο θετικά σχόλια...
είμαι μια πληγωμένη καλλιτέχνης:P:P:P:P:P:P:P:P

ΘΕΛΩ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΒΑΡΕΣΕΙ

2008-10-08T17:24:00.005+02:00

Θα ήθελα να είμαι διακοπές σε κάποιο νησί του αιγαίου που να μην έχει πολύ κόσμο και να έχει άσπρα σπίτια με γαλάζια παντζούρια. Να φτάνω με το πλοίο και να αερίζουν τα λευκά λινά μου ρούχα και να έχω ένα χαμόγελο περιφάνειας που κατάφερα να πάω και ένα βλέμα άπληστο και αχόρταγο. Ένα μυαλό που σε συνδιασμό με τα μάτια φτιάχνει ένα σύστημα καταπληκτικό..σα φωτογραφική μηχανή...καλύτερη από τις Polaroid και τις ψηφιακές. Οι πρώτες χάνονται και οι δεύτερες είτε σβήνονται είτε αναλώνονται από τα πολλά μάτια που θα τις δούν ή καλύτερα από τις πολλές φορές που θα τις δείς. Ακόμα και οι πιο ιδιαίτερη σου φαίνεται τόσο κοινή μετά από λίγο καιρό.
Όπως λοιπόν το πλοίο θα κατεβάζει μπουκαπόρτα, και εμείς θα ρουφάμε το άσπρο και το γαλάζιο, νομίζοντας πως θα ασπρίσουν οι σκέψεις και η ψυχή μας, ο κόσμος γύρω θα έχει αρχίσει να διακρίνει τα πρόσωπα που περιμένουν στο λιμάνι. Είναι απίστευτο πόσα άτομα μπορείς να συναντήσεις στο λιμάνι! Τόσα συναισθήματα...με μια ιστορία πίσω από το καθένα!! Από μικρή μου άρεσε να κοιτάζω ανθρώπους και να φτιάχνω μια ιστορία γύρω από τον καθένα. Να μου φαίνεται πως όλοι καλύπτονται από ένα πέπλο μυστηρίου.
Έτσι λοιπόν στο λιμάνι, βλέπεις χαρούμενους, απογοητευμένους, λυπημένους , ανυπόμονους, αγανακτησμένους...Βλέπεις μάτια που ζούν, μάτια γεμάτα εμπειρίες, μάτια ξεκούραστα, μάτια κομπλεξικά, περίεργα και απλώς ξενυχτησμένα. Πίσω από όλους αυτούς τους χαρακτηρισμούς κρύβεται ένα πρόσωπο, ένας χαρακτήρας μια προσωπικότητα. Έχω την εντύπωση πως το βλέμα που έχεις σ ένα λιμάνι εξαρτάται από το λόγο που βρίσκεσαι σε αυτό.
Ο λόγος που θα βρισκόμουν εγώ στο λιμάνι αυτού του κάτασπρου νησιού θα ήταν ένας. Μια αποστολή που ακούγεται απλή αλλά είναι σημαντική. Η αποστολή αυτή δεν είναι άλλη από τις διακοπές. Οι διακοπές για μένα είναι σαν ένα ποτήρι βρώμικο νερό...που το αδειάζεις και το γεμίζεις πάλι με καθαρό και πάντα υπόσχεσαι πώς θα το κρατήσεις έτσι αλλά είναι κάτι σαν τη δίαιτα της δευτέρας, που πάντα ανακοινώνεις πως την ξεκινάς αλλά ποτέ δεν το κάνεις.
Έτσι λοιπόν και τα δικά μου μάτια θα ήταν γεμάτα ανακούφιση, χαρά, αγαλίαση ...και λίγο χαζομάρακαι ανυπομονησία να πατήσω το πόδι μου στο νησί και να αρχίσω να αδειάζω το βρώμικο ποτήρι μου.
Με το που θα πατούσα το πόδι μου στο νησί, θα πήγαινα στα ενοικιαζόμενα, τα οποία θα ήταν ένα μικρό συγκρότημα με 4-5 μικρά αλλά αυτόνομα σπιτάκια. Θα έμενα σε αυτό που έχει μπαλκόνι με θέα το αιγαίο, που σαν εικόνα, θα σε άφηνε να ταξιδεύεις...και μέσα σε κλάσματα δευτερολέπτων να πιάσεις των εαυτό σου να έχει μια πλιάδα σκέψεων συνδεδεμένων με άπειρους συνειρμούς του τύπου..."κοίτα τη ωραία εικόνα ...σαν αληθινή είναι ...να μπορούσα να είμαι σε ένα τέτοιο μέρος τώρα...!!!" και εκεί που σκέφτεσαι αρνητικά, ενώ συχένεσαι αυτή τη συνήθεια που σε έχει καταβάλει..περνάει ένα πουλάκι μπροστά από το παράθυρο και κάθεται δίπλα στη γλάστρα με το κατακόκκινο γεράνι, που κάνει καταπληκτική αντίθεση με το γαλάζιο της θάλασσας, και σου θυμίζει πως δε χρειάζεται να μυξοκλαίς και να μαυρίζεις κι άλλο το ποτήρι σου...γιατί όντως είσαι σε αυτό το μέρος και αγναντευεις το πέλαγο μέσα απο το υπέροχο δωμάτιό σου. Σε αυτό το σημείο θα έπαιρνα μια βαθιά ανάσα και θα μύριζα την αλμύρα και θα ήμουν ευτυχισμένη ...αλλά μαλώνω τον εαυτό μου που με αφήνει να κάνω τέτοιες σκέψειςσε ένα τόσο όμορφο μέρος.
Μετά από αυτή την όμορφη στιγμή που θα μου χει προσφέρει αυτή η θάλασσα αυτός ο ουρανός και αυτό το λευκό που περισσεύει και μου χαρίζει κι εμένα απλόχερα, θα έκλεινα τα γαλάζια μπαντζούρια και θα ξάπλωνα στο πατάρι οπού βρίσκεται ένα απαλό κρεβάτι με ρόζ και άσπρα σεντόνια και με μια γαλάζια κουνουπιέρα που ταιριάζει απίστευτα με το παράθυρο πάνω από το κρεβάτι. Μετά από έναν ύπνο που θα είχα καιρό να ευχαριστηθώ, θα άνοιγα τα παραθυρόφυλλα και θα άφηνα το ζεστό ήλιο να μου σβήσει τη νύστα που θα μου είχε αφήσει προίκα ο ξεκούραστος ύπνος.
Ύστερα από λίγο θα έβαζα κάτι δροσερό και ανοιχτόχρωμο και θα πήγαινα να δώ το ηλιοβασίλεμα. Πολλοί λένε πως δε βρίσκουν κάτι στο ηλιβασήλεμα άλλες φορές τους ζηλεύω και άλλες τους λυπάμαι. Εκείνο το σούρουπο θα ήταν από τις φορές που τους λυπάμαι. Έτσι όπως ο ουρανός θα έβγαζε την παλέτα από τα χρώματά του, ενώ ο ήλιος θα έσβηνε μέσα στο βαθύ γαλάζιο της θάλασσας, το νησί θα ζητούσε επίμονα από τον ουρανό να ζωγραφίσει στόν κάτασπρο καμβά του. Σα μια θυσία που ζητούσε κάθε φορά το θύμα...το λευκό του νησιού. Και τότε ο ουρανός χωρίς να μπορεί να αρνηθεί θα άρχιζε και θα έριχνε με πάθος όλα τα χρώματα που κουβαλάει...πορτοκαλί...κόκκινο..μώβ!! Λες και κάθε φορά ο ουρανός ζωγράφιζε μια μάχη πάνω στο νησί, που ποτέ δεν ήταν ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα και πάντα το σβήνει μενα μάυρο παχύ πινέλο. Μαυρίζει τον καμβά του και μαυρίζει και αυτός. Αλλά το λευκό ξετρυπώνει και από τους δύο. Από τη μιά τ αστέρια και από την άλλη τα κατάλευκα σπίτια. Και τα δυο πιτσιλιές μέσα στη κυριαρχία του μαύρου της νύχτας.
Μετά την αποθέωση του ηλιοβασιλέματος, θα άφηνα τον ρομαντικό μου εαυτό για λίγο στην άκρη και θα έκανα βόλτα στα σοκάκια τα οποία θα ήταν γεμάτα καλόγουστα μαγαζιά και χαμογελαστούς ανθρώπους. Θα περιπλανίομουνα ανάμεσα τους να νοιώσω ξένη και τουρίστρια. Να ψωνίζω ότι μου αρέσει για μένα και αυτούς που αγαπώ. Να ξεκινήσω να ρουφάω εικόνες και τοπία ,μουσικές και χρώματα. Όλα καινούρια ...όλα πρωτόγνωρα...εικόνες και πρόσωπά που δεν έχω ξαναδεί ούτε με έχουν ξαναδεί. Είναι πολύ ωραίο να ξέρεις ότι 4-5 μέρες είναι αφιερωμένες σε σένα και την ψυχκή σου γαλήνη η οποία γαλήνη είναι αληθινή όταν οι διακοπές γίνονται και με τις ευλογίες αυτών που έχουν τις μεγαλύτερες απαιτήσεις από σένα....Όταν ακούω αυτό το "να πάς και να περάσεις καλά..!!" περνάω 2 φορές καλύτερα..!!!!

2008-09-21T20:41:00.003+02:00

Η Κάτια ήταν 30 χρονώ όταν ο “καταραμένος” όπως τον έλεγε την άφησε μόνη, να μεγαλώνει ένα παιδί και με ένα ακόμα στην κοιλιά το οποίο και έχασε από τη στενοχώρια.
Της είχε στοιχίσει πολύ, αυτή η απόφαση του άντρα της, που τόσο αγάπησε. Από πιτσιρίκα ήταν ερωτευμένη με τον Μενέλαο. Πέντε χρόνια μεγαλύτερός της, την είχε βάλει στο μάτι από τότε που η Καιτούλα ήταν δεκαέξι χρονών κοριτσόπουλο. Εκείνη έβγαινε κάθε βράδυ σκαστή από το σπίτι για να πέσει στην αγκαλιά του αγαπημένου της.
Ώσπου ένα βράδυ ο καθόλου δημοκρατικός πατέρας της την πήρε χαμπάρι. Μπορεί να ζούσαν στη Καλαμάτα αλλά μανιάτικο αίμα που έβραζε κυλούσε στις φλέβες του πατέρα της. Έτσι λοιπόν ήταν η ώρα 4 το πρωί όταν αποφάσισε η Κάτια ότι είναι ώρα να γυρίσει πίσω αλλά καλύτερα να μην γυρνούσε ποτέ. Πού να 'ξερε...! Ο πατέρας της την αιφνιδίασε για τα καλά αφού την περίμενε μεν αλλά με κλειστά φώτα δε και ξαπλωμένος στο κρεβάτι.. Μπήκε εκείνη ανυποψίαστη χωρίς να μπορεί να φανταστεί τι την περιμένει... νυχοπατώντας πέρασε το μικρό ξύλινο διάδρομο που οδηγούσε στο δωμάτιό της, έβγαλε τα ρούχα της προσεκτικά και φόρεσε το νυχτικό της, πάει να ξαπλώσει και εκεί ακριβώς την περίμενε η δυσάρεστη έκπληξη...
<<Καλώς τη μονάκριβή μου...>> ακούστηκε η άκρως επικίνδυνα ήρεμη φωνή του πατέρα της...
Ο χριστός και η παναγία ...τι θέλει του τος δω στο κρεβάτι μου!όχι και τίποτα άλλο δεν μπορώ να απολογηθώ κιόλας δεν έχω τίποτα να πω! Τι να πω; Ξέρεις μπαμπά δεν είχα ύπνο και βγήκα να κάνω ένα περίπατο αλλά επειδή βγήκα υπνοβατώντας προτίμησα το παράθυρο; Την έχω βάψει για τα καλά...Οι σκέψεις στο μυαλό της Καίτης γίνονταν σε κλάσματα δευτερολέπτων είχε τρομάξει τόσο που σε λίγο θα έβλεπε την όχι και τόσο μεγάλη ζωή της να περνάει από τα μάτια της!!
<<Μπαμπά;!>> , ψέλλισε πιστεύοντας πως είναι οι τελευταίες λέξεις που ξεστομίζει στο μάταιο τούτο κόσμο ..
<<Μπαμπάκια>>, γρύλισε εκείνος τη στιγμή που στα μάτια της Κάτιας φάνταζε σαν ένας τεράστιος δεινόσαυρος που τό 'σκασε από κάποιο εργαστήριο και βγάζει φωτιές από τα ρουθούνια από τα αυτιά και μη σας πω και από που αλλού...Η Κάτια μόνο και μόνο στην εικόνα της σκέψης της χαχάνισε απορώντας με τον εαυτό της, μα πώς είναι είναι δυνατόν να έχω την άνεση να κάνω τέτοιες σκέψεις τη στιγμή που δε ξέρω τι πρόκειται να γίνει εδώ μέσα σε μερικά δευτερόλεπτα!!
Δεν είχε προλάβει να τελειώσει τη σκέψη της όταν είδε το χέρι του δεινοσαύρου να προσγειώνεται στο μάγουλό της και να βγάζει και μια κραυγή θυμού!
<< Γελάς κι από πάνω; Γελάς;Που ήσουνα και γύρισες μαστουρωμένη; Η κόρη μου το σκάει γυρνάει με τον κάθε και 'γω δε ξέρω τι και γελάει και μες τη μούρη μου!!>> , ούρλιαξε απογοητευμένος και γεμάτος θυμό φυσικά..
Το χαστούκι που φαγε την έκαναν να ζαλιστεί για τα καλά και η φαντασία της μαζί με τη ζαλάδα και το πυρετό που ένιωθε να σκαρφαλώνει πάνω της έκαναν ένα τρίο καταπληκτικό ! Αφού συνέχιζε να βλέπει τον πατέρα της σε μορφή δεινοσαύρου και παρατηρώντας τον να βγαίνει όλο θυμό από το δωμάτιό της έβλεπε την ουρά του να χτυπάει από τοίχο σε τοίχο! Δεν την ένοιαζε τελικά και τόσο που την βρήκε ο πατέρας της, σιγά μωρέ δε με χώρισε δα και ο Μενέλαος..!,ψέλλισε και αποκοιμήθηκε τόσο κουρασμένη όσο δεν ήταν ποτέ της.
Το τέλος του κόσμου για την Καίτη θα ερχόταν μόνο αν χανόταν από τη ζωή της ο αγαπημένος της. Δε πα να γκρεμιζόταν το σπίτι δε πα να μεταλλασσόταν ο πατέρας της σε δεινόσαυρο και η μάνα της σε πάπια! Τίποτα δεν τη πτοούσε ...το μόνο καλό είναι ότι δεν είχε παραμελήσει το διάβασμά της , θα το τελείωνε το σχολείο γιατί της άρεσε.
Θα τελειώσω εγώ το σχολείο και θα ανοίξω ένα μαγαζί για να ράβω ρούχα και ο Μενέλαος μου θα είναι σκηνοθέτης στο θέατρο! Και που ξέρεις...μπορεί κάποια μέρα να γίνω μεγάλη σχεδιάστρια ρούχων και εκείνος σπουδαίος σκηνοθέτης!, έλεγε στην ξαδέρφη της την Αντιγόνη , γεμάτη υπερηφάνεια για πράγματα τα οποίο επρόκειτο να γίνουν, σύμφωνα με τα σχέδια της πάντα!

καλοκαίρι 2008!!!

2008-09-16T18:53:00.004+02:00

επέστρεψα με μερικές φωτογραφίες από το φετινό καλοκαίρι .....

......ας τον δείρει ένας μπράβος

2008-08-01T19:34:00.001+03:00

Βλέποντας ειδήσεις του άλτερ τα νεύρα μου γίνονται τσατάλια...μόλις τώρα παρακολουθούσα στο δελτίο ειδήσεων για το θέμα του Αυστραλού που τον σκοτώσανε στη Μύκονο...Στο “παράθυρο” του δελτίου είναι ένας επιχειρηματίας ονόματι “Παπαργυρόπουλος” αν δεν κάνω λάθος... οποίος λέει τα απίστευτα!!!
“ δεν υπάρχουν μπράβοι στα μαγαζιά της Μυκόνου ...είναι καλά παιδιά σπουδαγμένα ξέρουν ξένες γλώσσες και είναι όμορφα για να τραβάνε κόσμο και να προσέχουν μην μπει κανένας μεθυσμένος και κάνει φασαρία....δεν είναι εκεί για να βαράνε...”
Είναι ποτέ δυνατόν να βγαίνει κάποιος και να λέει τέτοια πράγματα; Δηλαδή πιστεύει αυτός ο αχαρακτήριστος ότι τα λέει αυτά και έστω ένας θα τον πιστέψει; όλοι ξέρουμε τι κάνουν οι μπράβοι και όλοι ξέρουμε το επίπεδο μόρφωσης τους – αν και η μόρφωση δεν έχει να κάνει με το ψυχισμό και το χαρακτήρα του ανθρώπου, πόσες φορές είδαμε εγκληματίες γιατρούς δικηγόρους- το ότι μιλάνε 2 ξένες γλώσσες σημαίνει ότι μπορούν να είναι εκεί και να βαράνε κόσμο;;;;;; Πως μπορεί και βγαίνει και λέει αυτός ο επιχειρηματίας “μη τα κατηγορούμε τα παιδιά όμως”
Ναι μωρέ ...τα κακόμοιρα τα παιδιά ....ανήκουν στη γενιά των 700ίων και σύνταξη στα 65...κάτι έπρεπε να κάνουν και αυτά...Όλοι ξέρουμε αν υπάρχουν μπράβοι στα κλαμπ τόσο στης Μυκόνου τόσο και στης επαρχίας και της Αθήνας ...και όλοι ξέρουμε αν είναι εκεί για να διώχνουν τους μεθυσμένους....
Και βγαίνει μετά η γυναίκα από άλλο παράθυρο ψυχολόγος και πολύ σοφά και ψύχραιμα λέει ότι δε γίνεται οι επιχειρηματίες να δίνουν εξουσία σε άτομα τα οποία δε είμαστε σίγουροι για το πώς θα την διαχειριστούν ...και αρχίζει ο άλλος πάλι τα ίδια... Και λέει γιατί αυτοί που μας κυβερνάνε είναι καλύτεροι διαχειρίζεται καλά η κυβέρνηση την εξουσία;!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!ΓΙΑ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ........

ποιός τη χέζει τη μετριοφροσύνη.....

2008-07-28T22:03:00.003+03:00

Σε πρώτη φάση είπα να δείξω μετριοφροσύνη αλλά δε μου βγαίνει ρε παιδιά!!
Είναι αυτό που λέμε θέλει η π*****α να κρυφτεί και η χαρά δεν την αφήνει!!

Και με περιφάνεια σας ανακοινώνω ότι ...ναι...κατάφερα να σπάσω αυτό το 6 που ήταν ο βαθμός που πέρασα τα περισσότερα μαθήματα αυτής της εξεταστικής, και να γράψω 10 στην τελευταία πρόοδο και να βγεί τελικός βαθμός 8 στο μάθημα του χωρικού περιβαλλοντικού σχεδιασμού!:D:D:D:D:D:D:D:D:D:D:D:D:D:D

το πρώτο μου 8αρι:):):)

το οποίο με χαρά ανακοίνωσα και στη μαμά μετά από το σχόλιο στο άκουσμα των άλλων βαθμολογιών "όλο 6 αρακια θα παίρνεις ρε ηλεκτράκι ...πρέπει να μαζέψεις βαθμούς για το μεταπτυχιακό σου...πώς θα πάρεις υποτροφία;;;"

βέβαια αυτό το 8αράκι δε μου χαρίζει πτυχίο με 8 καθώς έτσι όπως το απέκτησα έτσι φεύγει....αλλά είναι κάααααατι ....δεν είναι;;; είναι είναι ...εγώ χάρηκα πάντως...το θέμα είναι να κρατήσω το 7 μέσο όρο....α! όχι να το αυξήσω γιατί εχω και την υποτροφία που με περιμένει....:P:P:P

ανώμαλη προσγείωση

2008-07-26T18:02:00.003+03:00

έβλεπα ένα υπέροχο όνειρο...
ήμουνα λέει στη μυτιλήνη και διασκέδαζα και χαιρόμουνα και χόρευα στο δρόμο φωνάζοντας
"επιτέλους ρε παιδιάααα, γύρησα μυτιλήνη!!!!!!γύρησα"..ήμουν με τις φίλες μου οι οποίες με
βλέπανε και γελάγανε...και γενικά υπήρχε ένα αίσθημα ευτυχίας από αυτά των ονείρων ..τα
έντονα που νομίζεις ότι θα πετάξεις!!!!κάναμε σχέδια για τη μέρα μας γελούσαμε πήγαμε για
φαγητό ...βρήκαμε λέει και την Αγγελική με τον Τάκη..ο ήλιος ήταν υπέροχος!!και εκεί μέσα
σε αυτό το "ονειρεμένο όνειρο" ακουγεται μια φωνή: Ρε ηλέχτρα!!ακομα κοιμάσαι...έχει πάει 12 και ακόμα κοιμάσαι;Δε μπορείς να σηκωθείς να κάνεις μια δουλεία επιτέλους!

αν δεν είναι αυτο ανώμαλη προσγείωση τότε ποιό είναι;

αααααααααχχχ!!!!!!!θα γυρήσω δε θα γυρήσω?

παλι παλι τ ιδια

2008-07-07T00:43:00.001+03:00

Και να που τίποτα δεν αλλάζει....αυτό το μπλογκ έχει καταφέρει να με βάζει σε σκέψεις ότι η ζωή μου επαναλαμβάνεται ....ήμουν έτοιμη να κάνω πάλι (όπως περισυ)ένα πόστ για το πόσο πολύ βαρετά είναι να δουλεύεις στο ξενοδοχείο ...είναι φοβερό! Μέχρι και οι πελάτες είναι ίδιοι ..κάποιοι ευχάριστοι κάποιοι λιγότερο ...αλλά αρνούμαι να επαναλαμβάνομαι κατ' εξακολούθηση!!
Άρα πρέπει να γράψω κάτι καινούριο ....(σκέφτομαι σκέφτομαι σκέφτομαι.....ΔΕ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΡΩ ΚΑΤΙ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ)
Θα γράψω για το πόσο ίδια είναι τα πράγματα κάθε φορά που θα γυρίσω στο χωριό..
κάθε φορά λοιπόν που γυρνάω στο χωριό χαίρονται πολύ που βλέπουν οι γονείς μου και οι γιαγιά με τον παππού ...η πλάκα ξεκινάει όταν βγω βόλτα στην παραλία η πάω για ποτό...εκεί σε άλλους μιλάς και κάνουν ότι δε σε βλέπουν άλλοι έρχονται και σε χαιρετάνε πολύ ένθερμα και όλο το υπόλοιπο καλοκαίρι να μη σου πουν ούτε γεια...άλλοι δε θα χαιρετίσουν και κάποια στιγμή μέσα στο καλοκαίρι θα σου πουν...'' πότε ήρθες βρε; δε σε είδα καθόλου '' και μετά η κουβέντα συνεχίζεται μετά πολύ κουραστικά πλέον ....''που σπουδάζεις ; τι σπουδάζεις ; σ αρέσει; η πόλη ; η σχολή; εκεί emo έχετε; Και μετά του χρόνου πάλι τα ίδια ...υπάρχει όμως και μια άλλη κατηγορία πιο ενοχλητική....είναι αυτοί που σε ρωτάνε για τα νέα σου ...αλλά στην ουσία σου λένε ότι δε τους λες και τίποτα σπουδαίο και είναι και τόσο γαμάτοι που θα σου πουν και πως θα περάσει και η χρόνια που έρχεται και η μεθεπόμενη και όλες μη σου πω μέχρι να πάρεις πτυχίο..τι εννοώ ...α!ξέχασα να σας πω πως συνήθως αυτοί μόνο ρωτάνε και δεν ακούνε τι τους απαντάς...
έτσι λοιπόν σου κάνουν μια ερώτηση και μετά ξεκινάνε το δικό τους τροπάριο βάζοντας το δικό τους πρόγραμμα και τρόπο ζωής στο δικό σου ...τι εννοώ;
''ααααα ναι μωρέ εντάξει στο πρώτο έτος θα κάνεις παρέα με τους πάντες και θα βγαίνετε σε μπουλούκια ... ε μετά θα διαλέξεις 5 άτομα να κάνεις παρέα και μετά μέχρι το δεύτερο έτος θα μείνεις να κάνεις παρέα με 2 το πολύ...και καλά εννοείται πως μέχρι το δεύτερο έτος δεν έχεις περάσει ούτε τα μισά μαθήματα από αυτά που έχεις διδαχτεί και από το δεύτερο έτος και μετά πας να μαζέψεις τα ασυμμάζευτα...άσε μη σου πω και το άλλο ..θα έχεις βαρεθεί και τι πόλη και θα διαβάζεις να σηκωθείς να φύγεις''
Πραγματικά πείτε μου δεν είναι το πιο σπαστικό πράγμα που μπορεί να σου πει κανείς ....σου λέει πως θα είναι η ζωή σου σε όλη τη διάρκεια των φοιτητικών χρόνων και όχι μόνο αυτό είναι και σίγουροι ότι θα είναι ίδια με τη δικιά τους....εγώ τουλάχιστον μέχρι στιγμής δεν έχω κάνει τίποτα από αυτά .....

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ!!!!

2008-06-20T22:46:00.007+03:00

πάλι πίσω στα ίδια....

2008-06-16T21:26:00.002+03:00

Τέτοια περίπου περίοδο πέρυσι τα ποστ μου δεν είχαν και μεγάλη διαφορά θέματος...
Έτσι λοιπόν και φέτος ήρθε η ώρα μου να γκρινιάξω που θα φύγω από το νησί....26 του μήνα δίνω το τελευταίο μάθημα και κατά τις 29 φεύγω για Στούπα... Είναι μια περίοδος που νομίζω όχι μόνο εγώ αλλά οι περισσότεροι φοιτητές κάνουν ένα απολογισμό της χρόνιας...τι κάναμε τι δε κάναμε τι έπρεπε και τι δεν έπρεπε να κάνουμε... περάσαμε καλά; περάσαμε άσχημα; γενικά τέτοια πράγματα...ή το άλλο ...πέρυσι τέτοια περίοδο ήμασταν εκεί και κάναμε εκείνο .... γενικά είναι μια περίοδος νοσταλγίας άγχους στενοχώριας ..μια περίοδος αχταρμά με λίγα λόγια....
Σκέφτομαι πώς θα είναι το καλοκαίρι μου ..τι θα κάνω...θα πάω διακοπές ...θα διαβάσω...θα είναι σαν το περσινό; θα είναι χειρότερο θα είναι καλύτερο; Και μετά σκέφτομαι άλλα..αυτά που πέρασαν ... πέρασε ένας νωχελικός χειμώνας κάτι το οποίο το μετάνιωσα και προσπάθησα να επανορθώσω με κάθε τρόπο με μια πολυάσχολη περίοδο ...από την εξεταστική Φλεβάρη και μετά! Και συγκρίνοντας τις 2 θα προτιμήσω τη δεύτερη....αν δεν έκανα και τα δύο δε θα ήξερα πιο μου αρέσει πιο πολύ ....δε λέω ότι καθόμουν το χειμώνα για να δω αν μου αρέσει απλά έτυχε έτσι...το άφησα έτσι..γενικά υπάρχει η άποψη ότι όσο πιο πολύ κάθεσαι τόσο πιο καλά περνάς....εμένα δε μου βγήκε τελικά...μάλλον θα πω ότι χαίρομαι για αυτό......
Αρκετά φλυάρησα ...θα ακολουθήσει κι άλλο ποστ πιο συγκροτημένο ....

τα χρώματα

2008-04-26T14:57:00.003+03:00

ακούω την αλλαγή
βλέπω τα χρώματα από μακριά
ξέρω δεν θα αργήσουν να 'ρθουν
αλλά μέχρι τότε ποιόν κατηγορώ;

μόνο τον εαυτό σου κατηγόρα
μόνο αυτός υπάρχει για σένα
μόνο μέσα απ αυτόν βλέπεις
το τώρα σου το σήμερα και το χθες σου

όπως θες λοιπόν, τα πράγματα
τα βλέπεις, κι όπως θες και σε συμφέρει
τα ταξινομείς
γιαυτό μην αναρωτιέσαι, τι συμβαίνει
πέσε με φόρα πάνω στα χρώματα
βούτα με ορμή, και όσα δε ταιριάζουν
φρόντισε να μην τα ανακατέψεις ποτέ ξανά

είναι όμως δύσκολο, να βρω
ποια χρώματα ταιριάζουν
θα χαθώ στους συνδυασμούς
και θα πονέσω ...

τότε κοίτα τα από μακριά
μέσα από τη γυάλα σου
αλλά μη κατηγορήσεις
ότι δεν σου παν να τα γευθείς...

...αλλά να ξέρεις
αν δε βρεις τους λάθος δε καταλαβαίνεις
και τους σωστούς
Ζήσε λοιπόν δίχως χρώμα ....Σου αξίζει!

θερίζει το internet στους 60αρηδες και άνω

2008-04-24T22:33:00.002+02:00

Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει και εσείς, αλλά απ' ότι φαίνεται οι διαφημίσεις τελικά κάνουν δουλειά! Μετά από την ιστορική διαφήμιση με την ιστορική ατάκα “ στη μαμά σου το είπες;” αλλά και από εκείνη με τη γιαγιά που λέει στον εγγονό της για τη συνταγή που βρήκε στο διαδίκτυο ή το ξεμάτιασμα που μπορεί να ψάξει στο google, το internet έχει αρχίσει να μπαίνει δυναμικά στη ζωή των 60αριδων και άνω!
Αλλά ας μιλήσω με παραδείγματα και πιο συγκεκριμένα για τον πατέρα μου! Ο οποίος είναι μέχρι πέρυσι δεν ήξερε τι είναι το ποντίκι. Τώρα πλέον η ζωή του έχει αλλάξει σημαντικά αφού το internet έχει μπει για τα καλά στη ζωή του!!:P:P:P
Στην π.i.(προ internet ) εποχή έβλεπε τηλεόραση και διάβαζε κάνα βιβλίο το απόγευμα μέχρι να πάει για ύπνο...τον έπαιρνε ο ύπνος στον καναπέ αγκαλιά με το τηλεκοντρόλ αφού πρώτα είχε δει ειδήσεις (σε όόόόλα τα κανάλια) και σαφώς και το καιρό (επίσης σε όόόόλα τα κανάλια)! Έτσι κυλούσε ένα απόγευμα στο σπίτι την π.i. εποχή!
Τώρα πλέον έχουμε μπει στην μ.i. (μετά internet) εποχή. Τι σημαίνει αυτό; θα σας πω αμέσως!
Αφού φάει και πιει και το καφεδάκι του ξεκινάει το ταξίδι στον μαγικό κόσμο του διαδικτύου με βάρκα το laptop που κάθε νοικοκυριό έχει στις μέρες μας! Τώρα λοιπόν το απόγευμα περνάει βλέποντας βιντεάκια στο γιου τ(ι)ουμπ (you tube) και ο ύπνος τον παίρνει και πάλι στον καναπέ αλλά αγκαλιά με το laptop αφού πρώτα έχει διαβάσει τα μποχς (blogs) της αρεσκείας του..έχει διαβάσει την επικαιρότητα από τις ιστοσελίδες και έχει ενημερωθεί για τον καιρό από την επίσημη σελίδα της Ε.Μ.Υ. ! Έτσι λοιπόν κυλάει ένα απόγευμα στο σπίτι την μ.i. εποχή!
Συζητώντας το φαινόμενο με φίλους μου είπαν ότι συμβαίνει και σε αυτούς κάτι παρόμοιο αφού και οι δικοί τους γονείς έχουν αρχίσει να μπαίνουν στον κόσμο του διαδικτύου , κάνοντας ερωτήσεις του τύπου “εγώ email πως μπορώ να αποκτήσω;” ή και σχόλια του τύπου “...καλά όλα βρε παιδάκι αλλά αυτό το hotmail δε μπορούμε να το βγάλουμε από το email μου....τι θα λέω δηλαδή στους φίλους μου; ότι η διεύθυνσή μου είναι τάδε@hotmail.com; ντρέπομαι ...να το αλλάξουμε αυτό”
το κερασάκι στην τούρτα είναι και το δικό του μπλοχ(blog)
tsagreas.blogspot.com
Σε λίγο καιρό θα είμαι εγώ στο δωμάτιο μου και η μαμά στην κουζίνα και θα με ρωτάει μέσω msn αν πεινάω, αν κρυώνω, αν φοράω κάλτσες για να μη κρυώνω κλπ κλπ
Περιμένω να δω την εξέλιξη στο φαινόμενο και περιμένω και σχόλια (μόνο προσέχετε τα comments γιατί θα τα διαβάσει και ο μπαμπάς! χαχαχχα!)

new cat on the block

2008-04-05T16:27:00.005+02:00

Προχθές γυρνώντας με το ποδήλατο από το μάθημα χημείας σ ένα στενό είδα μια κοπέλα να στέκεται μπροστά από ένα κάδο απορριμάτων...πρίν προλάβω να αναρωτηθώ γιατί καθόταν εκεί, άκουσα πνιχτά νιαουριτά από ένα γατάκι.... σταμάτησα και το βγάλαμε έξω και ευτυχώς ήταν πάνω πάνω και δεν χρειάστηκε να κάνουμε ανασκαφές για να το βρούμε. Ήταν μέσα σε μια σακούλα super market πολύ καλά κλεισμένη ....μέχρι δηλαδή να έφτανε το απορριμματοφόρο αυτό θα είχε πεθάνει από ασφυξία.
Τώρα είναι στο σπίτι , το πήγα στον κτηνίατρο είναι μόλις 150 γρ, θα γίνει και αυτό φουντωτό σαν τη Σαπφώ και θα το πάω στο χωριό να γεμίζουμε κι εκεί φουντωτά γατιά!! Επίσης αφού θα φύγει και από την πατρίδα του αποφάσισα να του δώσω ένα μυτιληνιό όνομα,
ΕΡΜΟΛΑΟΣ

Βέβαια η Σαπφώ έχει σκάσει από τη ζήλια της, όταν τον ταΐζω κάθεται έξω από τη πόρτα και νιαουρίζει με μεγάλο παράπονο και όποτε έχω τη μυρωδιά του στα χέρια μου δεν με αφήνει να την χαϊδέψω...χαζό γατί :P

Νομίζω πως είναι περιττό να χαρακτηρίσω αυτόν που το έκανε και όχι μόνο το συγκεκριμένο, γιατί τώρα είναι περίοδος που γεννάνε οι γάτες και δεν είμαι η μόνη που μάζεψε γατάκι από τα σκουπίδια...ΝΤΟΠΗ ΤΟΥΣ
σύντομα θα ανεβάσω και φωτό του Ερμόλαου .....

κι άλλες φωτογραφίες!!

2008-02-26T16:40:00.005+02:00

καλόγρια
καλόγρια
ταϋγετος
σαπφώ , μερικών εβδομάδων
σαπφώ 2 μηνών

πρόσφατα πέρασα μερικές από τις φωτογραφίες του κινητού μου στον υπολογιστή ...

και ήταν μερικές από αυτές!

2007-12-01T23:55:00.001+02:00

Μετά από πολύ καιρό δίνω σημεία ζωής.....

δε θα πώ πολλά

απλά άλλαξα σπίτι ..μένω τώρα σε ένα σπίτι που μου αρέσει ...

και πήρα και γατάκι ....

όλα στις φωτογραφίες

ένας μήνας μετά...

2007-08-06T15:18:00.002+03:00

Και ναι λοιπόν πέρασε ένας μήνας από το τελευταίο μου ποστ....
Όλος αυτός ο μήνας χωρίζεται σε διάφορες περιόδους....Αρχικά η βαρεμάρα που περιγράφω στο προηγούμενο πόστ....μετά οι διακοπές , που ήταν και η μικρότερη περίοδος αλλά η πιο ωραία, ύστερα η προσαρμογή στη πραγματικότητα, ύστερα άρχισε να μεγαλώνει η παρέα , έρχονταν όλο και περισσότεροι γνωστοί και από Αθήνα και από άλλα μέρη, στη συνέχεια είναι η περίοδος που διανύω τώρα..πρόγραμμα για το πότε θα φύγω....
Η αλήθεια είναι ότι στη Μυτιλήνη με περιμένουν αρκετές δουλειές...όπως να πάω να ψάξω για σπίτι να κάνω μετακόμιση ...κάτι που περιλαμβάνει πακεταρίσματα καθαρίσματα ψυχραιμία (που δε θα έλεγα πως την έχω γενικά)....και τέλος έχω να διαβάσω για την εξεταστική μου η οποία αρχίζει στις αρχές του Σεπτέμβρη....δεν είναι και λίγα ..βασικά το πιο δύσκολο είναι να βρώ σπίτι από εκεί και πέρα τα πράγματα ελέγχονται...και εννοώ ότι εξαρτώνται μόνο από μένα ...
τώρα πλέον ελπίζω να μην αργήσει η περίοδος του “ευχαριστήσου τις τελευταίες μέρες στη Στούπα” που θα είναι η αμέσως καλύτερη από αυτή των διακοπών....
για τις διακοπές δεν έγραψα τίποτα γιατί ούτε και 'γω ήξερα ότι θα πάω
τα κορίτσια είχαν κανονήσει από το χειμώνα ότι θα πάνε διακοπές στό Ρέθυμνο και κάθε φορά που με ρωτούσαν αν θα πάω μου φαινόταν τόσο γελοίο πού έβαζα τα γέλια “τι λέτε ρε παιδιά ...δεν υπάρχει περίπτωση να μπορέσω να φύγω από το ξενοδοχείο” και όσο πλησίαζε το καλοκαίρι παρακαλούσα να μή συζητανε μπροστά μου τα των διακοπών..πέρναγε λοιπόν ο καιρός και η ημερομηνία που θα φεύγανε τα κορίτσια για Ρέθυμνο πλησίαζε ...τη δευτέρα στις 8 το βράδυ ξεκινούσε η “Ιεράπετρα”...ξυπνάω το Σάββατο το πρωί ...ανοίγω τα μάτια μου και λέω θα πάω κι εγώ ...ούτε ξέρω πως μου ήρθε να πάω...έδωσα μια μικρή μάχη(έχωσα και το διονύση 5 μέρες στο ξενοδοχείο...) και κατάφερα τελικά να πάω..την κυριακή έφυγα για αθήνα και τη δευτέρα στις 8 ήμουνα και εγώ στο πλοίο..οτι θα πάω το ήξερε μόνο η αρίστη οι υπόλοιποι το είδανε στο Πειραιά ...όπως και εγώ έμαθα στον Πειραιά πως θα ερχόταν και ο Ηλίας μαζί .....πολλές εκπλήξεις στο λιμάνι ε?
Οι διακοπές ήταν υπέροχες... το Ρέθυμνο πολύ όμορφη πόλη ...υπερευχαριστήθηκα το μέρος τη παρέα ...τα μαγαζιά ...τα πάντα..
μπορεί αργότερα να κάνω ένα πόστ μόνο για τις διακοπές...

ΜΥ-ΤΙ-ΛΗ-ΝΗ

2007-07-06T13:36:00.001+03:00

δε θα την έβαζα αυτή τη φωτογραφία άλλά μου αρέσει και μας την έβγαλε και ο λιφτερσ΄....μόνο και μόνο το γέλιο που είχαμε ρίξει μέχρι να τη βγάλουμε ΄που θυμάμαι και χαζογελάω
στο θέμα μας τώρα...

βρίσκομαι σε μια απελπισία έχω να σας πώ.....

Έφυγα από Μυτιλήνη που περνούσα υπέροχα!!Ειδικά από το πάσχα και μετά ήταν σα μια τερααααάστια 5ήμερη...αν εξαιρέσουμε 4 ώρες εργαστήριο χημείας κάθε δευτέρα και 3 ώρες εργαστήριο visual basic κάθε πέμπτη....που αυτό το τελευταίο δεν ήταν και τόσο τραγικό γιατι ο καθηγητής ήταν πολύ καλος...και αρκετές τύψεις που δε πήγαινα καθημερινα στη σχολή ...αλλά απ ότι ενημερώθηκα κανείς σχεδόν δε πάταγε...όλα ήταν τέλεια...δεν ήθελα να φύγω με τίποτα...κλαψ κλαψ

Έπρεπε λοιπόν να είμαι 1 ιουλίου να είμαι στη Στούπα για να πιάσω δουλειά στο μπαρ του ξενοδοχείου......με είχανε ταράξει στα τηλέφωνα και πότε θα έρθεις και πρέπει να είσαι εδω τον ιούλιο και το ένα και το άλλο.....με πιάσανε και μένα οι τύψεις...λέω κοίτα να δεις που εγώ εδώ καλοπερνάω και κάτω πνίγονται στη δουλεία.....και βγάζω κι εγώ εισιτήριο να φυγω από μυτιλήνη τη περασμένη παρασκευή......ταξίδευα 14 ώρες συνολικα με πλοίο και κτελ.....ουφ!

Φτάνω που λέτε κι εγώ στη Στούπα Σάββατο..μου λένε αύριο ξεκινάς δουλειά....οκ λεω......

έρχομαι κι εγώ η δόλια τη κυριακή στο μπαρ της πισίνας για δουλεία και κάθομαι απο τις 12 πλέον μέχρι τις 6....στην αρχή ερχόμουν από τις 11 αλλά τέτοια βαρεμάρα δε παίζεται με τίποτα.....με τίποτα όμως.......

οι πιο άχρηστες ώρες της ζωής μου(νομίζω)

αν δε με πιστεύετε να σας περιγράψω τι βλέπω τώρα που είμαι στη ''δουλειά''

τόπος: ξενοδοχείο

ώρα:13:53

μπροστά μου ακριβώς είναι ένας τύπος και διαβάζει ένα βιβλίο.....δεξιά μου είναι 4 άτομα ξαπλωμένα στις ξαπλώστρες περιμένοντας να κατακοκκινήσουν για να πουλάνε μούρη στην Αγγλία.....και πίσω μου άλλα 2 άτομα που είναι οι πιο μικρές σε ηλικία σε ακτίνα 100 μέτρων....

όλοι οι προηγούμενοι που σας ανέφερα είναι γκομενάκια άνω των 55....κελεπούρια μεγάλα...

για αυτό σας λέω......ΘΕΛΩ ΝΑ ΓΥΡΗΣΩ ΠΙΣΩ......ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ ...ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΜΠΑΝΙΟ ΣΤΗ ΧΑΡΑΜΙΔΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΓ.ΕΡΜΟΓΕΝΗ......ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΩ ΚΑΙ ΜΟΛΥΒΟ,ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΙ ΕΡΕΣΟ ΠΟΥ ΔΕ ΠΗΓΑ

2007-05-19T21:22:00.003+03:00

Έχω πολύ καιρό να γράψω….λίγο οι καταλήψεις που με είχαν βγάλει εντελώς εκτός προγράμματος …μια οι διακοπές του πάσχα….και μετά επέστρεψα…και είμαι σε μια φάση όπου γης και πατρίς αφού έχω να κοιμηθώ στο σπίτι γύρω στις 3 βδομάδες……

Επίσης πήρα και φωτογραφική μηχανή αι έχω ξεσκιστεί στις φωτογραφίες.. και είπα να σας δείξω μερικές να μου πείτε αν σας αρέσουν :-)

εγώ σε 5

2007-03-02T14:45:00.001+02:00

γειά σας ....καιρό έχω να γράψω....:-)
αρχικά να ευχαρηστήσω για τις προσκλήσεις για taggαρισμα
όταν βέβαια μου είπαν ότι με taggαρανε τρόμαξα....λέω ¨τι είναι τώρα αυτό?πέπει να κάνω κάτι?¨και μου είπανε ναι...να γράψω 5 πράγματα για μένα...λοιπόν αρχίζω....

1) από τότε που γεννήθηκα, όλοι στην οικογένεια με φωνάζουν σγουβέο...τώρα γιατί?
γιατί λέει όταν ήμουνα μωρό και κοιμόμουνα μπρούμητα με λιγισμένα πόδια (
οπως όλα τα μωράκια) αν μου τραβούσαν το πόδι και το τεντώνανε..εγώ λέει το μάζευα αμέσως...(όπως ΟΛΑ ΤΑ ΜΩΡΑΚΙΑ) στη πορεία βρέθηκαν και άλλοι οπαδοί του ονόματος

2) αγχόνομαι και μιζεριάζω πολύ ευκολα....το δεύτερο το καταπολεμάω γιατί το μισώ.....το πρώτο αν και το μισώ εξίσου και το χω πληρώσει ακριβά..ε αυτό δε παλεύεται με τίποτα....

3) όταν έδινα πανελλήνιες δεν ήξερα ότι υπάρχει η σχολή που είμαι τώρα....και στο μηχανογραφικό την έβαλα πρώτη(ναι το μηχανογραφικόο το συμπληρώνουμε μετά τις εξετάσεις...όταν βγούν οι βαθμοί)

4)πολλές φορές μου λένε ότι έχω άγριο ύφος και μιλάω απότομα σα να είμαι έτοιμη να κάνω φόνο....και άλλες φορές με λένε και γλωσσοκοπάνα.....:-Ρ

5) από τα 12 μεχρι τα 16 μεγάλωσα σε χωριό, όμορφο μεν χωριό δε!!και δε μου άρεσε καθόλου!
καλά τα καλοκαίρια δε λέω οραια...αλλά το χειμώναααα ας το καλύτερα....

αυτά .....το θέμα είναι ότι τώρα δεν είναι υπάρχουν 5 άτομα που να έχουν Blog και να μην έχουν γράψει ....άρα......θα δώσω πάσα μόνο στην΄εύη karraevi.blogspot.com
ελπίζω να μην χάλασα το παιχνίδι που δεν πρότηνα άλλους 5.......

ε ναι λοιπον με 5,9

2007-02-03T15:45:00.001+02:00

ένα σωρό σχολές στη χώρα έχουν κατάληψη και χάνουν την εξεταστική τους....αυτές που λειτουργούν κανονικά είναι ελάχιστες και είναι και η δικιά μου μέσα σε αυτές.....
(γαμώ το)...
η εξεταστική δεν έχει ξεκινήσει ακόμα αλλά επειδή όπως ξέρουμε όλοι αγαπάω πάρα μα πάρα πάρα πολυ τη χημεία.......ΤΗ ΠΕΡΑΣΑ ΠΡΙΝ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ Η ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΗΗΗΗΗ!!!!!!!!!
από τις προόδους και το πριμ που έδωσε ο καθηγητής...πόσο ήταν το πριμ δε λέω..αλλά το μάθημα το πέρασα με ............5,9....................
με τη χημεία για αυτό το εξάμηνο καλά τη βγάλαμε ..στα άλλα όμως .....
ελπίζω σήμερα στην γενική του τμήματος να αποφασήσουν κατάληψη...μπας και γλιτώσουε την εξεταστική....

στη σχολή....για καφέ

2007-01-18T02:36:00.002+02:00

με τέτοια θέα και με τέτοιο καιρό ...

είναι ωραία να πηγαίνεις στη σχολή και για καφέ...

βέβαια οι φωτογραφίες δεν είναι και οι καλύτερες αλλά προς το παρόν αυτές έχω!!

από τις αίθουσες έχει πιο ωραία θέα και άντε να προσέξεις εσύ διάλεξη για τη θερμοχημεία..

και έρχεται και εξεταστική :-(....

2007-01-09T11:17:00.001+02:00

είπα λοιπόν σήμερα να συνεχίσω και να κλέισω το θέμα ολυμπιακή.....
στο προηγούμενο post είναι η γκάφες οι δικές μου όταν ταξίδεψα για αθήνα πριν τα χριστούγεννα....
αυτή τη φορά λοιπόν που πήγα αθήνα για τα χριστούγεννα όχι να περιαυτολογίσω αλλα δεν έκανα καμία μαλ.....!!!!!όλα καλά
α!όχι ψέματα τώρα που το θυμάμαι καλύτερα έκανα....με πιάσανε κότσο στο ταξί....βέβαια...πλήρωσα από το αεροδρόμιο για το Ν.Ηράκλειο..............35ευρόπουλα........
ναι οκ είναι πάρα πολλά........
αλλού είναι όμως το θέμα μας σήμερα..όταν γύρησα από τις διακοπές των χριστουγέννων με ολυμπιακή πάντα......φτάσαμε και περίμενα κι εγώ σα καλό παιδάκι τη βαλίτσα μου....μάταια απο οτι αποδειχθηκε γιατι η βαλίτσα μου δεν είχε έρθει μυτιλήνη......

αυτό είναι λοιπόν το ευχαριστώ που προσφέρω διασκέδαση στο προσωπικό της ολυμπιακής???πρώτα τους κάνουμε να γελάνε για καμιά βδομάδα και μετά μας αφήνουν και τη βαλίτσα στην αθήνα..... μπράβο......!!!
αλλά δε μπορώ να πώ την άλλη μέρα στις 10:30 η βαλίτσα ήταν στο σπίτι μου......

αυτά μεχρι στιγμής με τα αεροδρόμια, τα ταξί,τους προαστιακούς....
δεν είμαι γω για τη πρωτεύουσα όχι όχι...

ηλέκτρα vs ολυμπιακή

2007-01-08T14:16:00.001+02:00

καλή χρονιά σε όλους
με υγεια και ευτυχία

και αφου έκανα τοκαθήκον μου με το θέμα ευχές ας μπω στο θέμα το πρώτου post της χρονιάς....
ηλέκτρα vs ολυμπιακή
από την πρώτη κίολας φορά που ταξίδεψα με την ολυμπιακή και γενικά με αεροπλάνο(πρίν από περίπου 2 μήνες) σκέφτηκα ότι έπρεπε να κάνω ενα σχετικό post αλλά τελικά το άφησα ...η τελευταία φορά όμως που ταξίδεψα με προκάλεσε ευθαρσώς θα έλεγα...
ας ξεκινήσω όμως από την αρχή...
τις πρώτες φορές που ταξίδεψα με αεροπλάνο έκανα διάφορες γκάφες..
1)ειναί τόσο παράλογο που ρώτησα μια στο αεροδρόμιο της μυτιλήνης αν όλες οι πτήσεις περνάνε την ίδια ώρα check in??
....εκτός από το ότι μου απάντησε με ύφος σα να τη ρώταγα αν η ολυμπιακή κάνει πτήσεις στον αρη...μετά το είπε στον αντρα της και με κοιτούσαν συνέχεια σα να περίμεναν την επόμενη γκάφα μου..(ευτυχώς δεν ήταν μπροστά στις επόμενες χαχα!!)
2)μπαίνω στο αεροπλάνο και βρίσκω τη θέση μου η οποία ήταν η 5Α κάτι τέτοιο τέλοσπάντων..αλλα για να σιγουρευτώ ότι είναι αυτή η θέση μου ρωτάω τον αεροσυνοδό και χωρις να το έχω πάρει είδηση, δείχνοντάς του τον αριθμό πτήσης 573 πετάω το εξής..<<με συγχωρείτε, αυτή δεν είναι η θάση μου?>>...με κοιτάει και ο άνθρωπος με δυσκολία να συγκτατήσει τα γέλια του και μου λέει <<κοπέλα μου δεν είσαι σε τζαμπο>>...γέλασα και είπα ότιμέχρι να φτάσουμε αθήνα δε θα το ξανανοίξω το ρημάδι το στόμα μου...
τονίζω ότι τη θέση μου την είχα βρει.....
3)φτάνοντας στην αθήνα πήρα τη βαλίτσα μου και μετα ξεκινούσε η επιχείρηση :πώς θα φτάσω σπίτι..
πήγα λοιπόν ναπαρω προαστιακό....πήρα σα καλή φοιτήτρια το μειωμένο εισητηριάκι μου
πήρα και τα μπογαλάκια μου και μπήκα στο τραίνο...αφού κάθησα και ευτυχώς πρίν ξεκινήσουμε κατάλαβα πως δεν είχα ακυρώσει το εισητήριάκι μου....είχα 2 λεπτα να ανέβω να το κάνω...όχι να το πενευτώ αλλα οι επιδώσεις μου στο τρέξιμο εντυπωσίασαν τους άλλους 2 επιβάτες του βαγονιού που απέσπασα ένα θερμό χειροκρότημα μόλις γύρησα με το ακυρωμένο εισητήριο αυτή τη φορά....
αυτά πηγαιονταςπρος αθήνα επειδή όμως έπρεπε να γυρήσω κι όλας έδωσα το επόμενο ρεσιτάλ στο ελ.βενιζέλος.....
4)στο αεροδρόμιο με πήγε ο αδελφός μου γιατί όπως θα καταλάβατε είμαι και άσχετη....αλλά απότι φαίνεται η παρουσία του δε με εμπόδισενα διασκεδάσω και πάλι το προσωπικό του αεροδρομίου(γιατι τις γκάφες τις λές σε έναν αλλά αυτός αμέσως μετά θα μοιραστεί τις όμορφες εμπειρίες του με τουσ συναδέλφους του.΄..λογικό.....) είχε έρθει λοιπόν η ώρα να πάω στην έξοδο Β23 (ακόμα το θυμάμαι)και με πήγε ο αδελφός μου μέχρι εκεί που σου ζητάνε την κ΄ρτα επιβίβασης (το έμαθα τώρα πια σ εαντίθεση με τότε)
πάω και εγώ να περάσω και μου λέει ζητάει ένας υπεύθυνος εκεί την κάρτα επιβίβασης ούτε η΄ξερα τι είναι....άνοιξα την τσάντα μου και ότι είχε σχέση με το αεροδρόμιο του το έδινα...τι το ηθελα......του δωσα αρχικά την κάρτα από μυτιλήνη αθήνα...(δε φταίω με είχε σημαδεψει αυτό το ταξίδι..χαχα)... <<τι είναι αυτό?>>μου λέει μέ ένα ύφος που μου θύμισε την κυρία στο check in....
τελικά του δίνω το σωστό....ο αδελφός μου είχε πολλούς λόγους να γέλάει για το υπόλοιπο απόγευμα....που αν και λίγο μακρια κατάλαβε αμέσως τι έγινε γιατι ξέρει τι σπίρτο αδελφή έχει.....

αυτά προς το παρόν αλλα ακολουθεί και part 2 με το ίδιο θέμα........

γειά από στούπα

2006-12-22T01:16:00.001+02:00

ε ναι λοιπόν αποφάσησα να κάνω το καινούριο μου "blog"...
γιατί θα χετε και καιρό να γελάσετε και λίγο...
λοιπόν, τα νέα των ημερών είναι ότι πήγα κότσιρα και είμαι και στούπα....
κότσιρα πήγα το σάββατο στις 16...και πέρασα πολύ ωραία...στάθηκα πολύ τυχερή γιατι στο μαγαζι βρήκα 3 γνωστους που δούλευανν εκεί οπότε είχα και γαμώ τα κονέ....επιδή όμως όπως συνήθως τίποτα σχεδόν δε θα κυλίσει ομαλά (μη θυμηθω τα τις ολυμπιακής) ήμουν λίγο μάλλον πολύ άτυχη....ενω η βραδιά και το πρόγραμμα κύλησαν πάρα πολύ όμορφα στο τέλος δε μπόρεσε να δεχτει κανέναν στο καμαρίνι λόγο προβλήματος υγείας!όχι δεν έλεγε ψέματα είχε κάνει εγχείρηση πριν 2 βδομάδες..αντε αμέσως να τον κατηγορήσετε -και περίμενα και πρώτη γιατι η τα χουμε η δε τα χουμε τα κονέ-.....τι να πώ ....δε πειράζει
τη δευτέρα κατέβηκα καλαμάτα και είδα όλους σχεδόν τους φίλους μου!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
και επειδη δεν τους χόρτασα θα ξαναπάω αύριο...
νομίζω πως πρέπει να ήμαστε από τα λίγα παιδιά που τελείωσαν την 3 η λυκείου και δεν μπορούν να ξεκολλήσουν από το φροντιστήριο τους...θα πάμε αυριο όλοι μαζί ......
χθες ήρθα και στουπα...και είδα και άλλους φίλους!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
και θα φτιάξω και μελομακάρονα.........-το γράφω γιατί είναι γεγονός,ποτέ δεν έχω ξαναπροσπαθήσει -